Vikan byrjaði nú með minningarathöfn um Guðrúnu móðursystur mína sem lést fyrir jól í Danmörku. Við komumst ekki nema í erfidrykkjuna vegna vinnunnar en það var ósköp notalegt samt að komast þangað þó og hitta fjölskylduna í nýendurgerðu húsinu á Túngötunni. Við eigum öll svo margar ljúfsárar minningar frá þessum stað og nú er búið að taka allt í gegn og gjörbreyta og þetta var frekar skrýtið sko. Ég hitti marga þarna og þar á meðal aðra ólétta. Hún Rúna frænka mín er líka ófrísk og er sett fjórum vikum á eftir mér eða 28.júní. Við vorum að bera saman bumbur og hún sagðist ætla að vinna mig, ég myndi fæða tveimur vikum of seint og hún rúmlega tveimur of snemma. Yeah, right! Ég ætla sko ekki að ganga með þennan kút í 42 vikur! Ég man hvernig var að ganga tíu daga framyfir með Ævar. Það var mjög erfitt sálrænt að bíða svona lengi og svo var maður eiginlega búinn líkamlega því grindargliðnunin var orðin svo mikið að mér leið eins og það væri keilukúlu á milli fótanna á mér þegar ég gekk og ég lenti í tvígang í því að geta ekki risið fram úr rúminu hjálparlaust.

Ég er annars svo hamingjusöm yfir þessari óléttu og held að í raun enn sem komið er sé þetta besta meðgangan mín. Ég hef bara kastað upp einu sinni og grindargliðnunin er ekki enn komin á neitt alvarlegt stig. Það er líka svo gaman hvað L er farinn að tengjast krílinu miklu meira því það virðist vera að bumbubúinn þekki orðið pabba sinn. Hann bregst svo sterklega við þegar L talar við hann og strýkur kúlunni. Við erum orðin voðalega spennt að sjá litla manninn en samt er enn eftir svo mikill tími!!! Rúmir þrír mánuðir.

Nú, Ævar fær hvorki meira né minna en að byrja í leikskólanum á morgin takk fyrir sem er mun fyrr en ég hélt. Ég er rosalega spennt að fara með hann og vona svo innilega að hann verði hamingjusamur þarna því honum leið svo illa á síðasta stað þegar búið var að skipta út öllu starfsfólkinu. Hann er alla veganna nógu spenntur yfir þessu til þess að ég geri mér vonir um að vel muni ganga. Svo er hann líka búinn að vera að suða um að fá að æfa fótbolta með José; beiðni sem fer nú alveg með hjartað í mér reyndar. Hann man alveg eftir því þegar José var að æfa í Þrótti og alltaf þegar við keyrum framhjá Laugardalnum, talar hann um þetta. Líka ef hann sér fótboltaskó í búðum, þá verður hann alveg sjúkur. Ég hafði því samband við Þrótt og viti menn, það eru æfingar á laugardögum fyrir svona litla gutta í Vogaskóla og hann má prófa nokkur skipti áður en við skráum hann endanlega. Ég ætla svo að fara með hann í þetta og leyfa honum að prófa. Þannig að það er stórbreytingar framundan hjá mínum manni takk.

Af Maríu eru þær stórfréttir helstar að hún er alveg búin að ná þessu með bleijuna og er nú formlega hætt (nema að nóttu til). Þetta er svo frábært og framar mínum vonum. Rúmum mánuði fyrir þriggja ára afmælið takk. Ég er alsæl. En þetta tók alveg mánuð samt með mörgum slysum og ægilegri dramatík. En þvílíkur munur samt að vera laus við þetta bleijustand. Sælan stendur þó ekki yfir lengi því það styttist í að sá litli komi í heiminn en það er gott að vera ekki með tvö bleijubörn í einu eins og við vorum lengi vel með.

Annars hélt ég smá matarboð í tilefni afmælis hans L á laugardaginn, bara fyrir fjölskylduna hans. Ég eldaði að sjálfsögðu perúískan mat sem sló bara svoleiðis í gegn (þó ég segi sjálf frá...) að ég var beðin um uppskriftina! Og það af Perú-búa! Geri aðrir betur. Svo var horft á Eurovision og bara slakað á. Ég lifi bókstaflega fyrir helgarnar en við reynum eftir fremsta megni að hitta annað fólk þá. Við erum svo félagslega einangruð í daggæslunni að það liggur við að maður sé farinn að tala bara barnamál og babla. Ég sver það. Þetta er nú einn af göllunum við þessa vinnu. Annars er námskeiðsdagur framundan hjá dagforeldrum (20.mars næstkomandi) og við teljum niður dagana þangað til. Það er svo gaman að hitta annað fólk í sama bransa og heyra þeirra sjónarmið, hlusta á fyrirlestra og bara njóta þess að vera heilan vinnudag án barna! Þótt þau séu yndisleg og allt það.

Jæja, læt þetta duga í bili,
Nínos og Krílos,
25 vikur og 1 dagur.