Kreppan

Ég hef ákveðið að neita að láta þessi bannsettu kreppu hafa of mikil áhrif á mig. Ég veit að við L erum örugglega nokkuð heppin miðað við margra aðra í þessu efnahagsástandi. Við erum reyndar búin að vera með mjög skert laun síðan í haust og allt er dýrara en við erum ekki enn farin á hausinn, Guði sé lof. Ég hef samt átt slatta af andvökunóttum yfir þessu ástandi, sérstaklega með tilliti til þess mikla óöryggis sem maður býr við varðandi útgjöld hvers mánaðar. Hvernig getur staðið á því (og hvernig getur þetta eiginlega leyfst?) að íbúðalánin okkar hafi á 10 mánuðum hækkað um tæpar þrjátíuþúsund krónur á mánuði? Þetta er náttúrulega geðveiki sem maður sér ekki fyrir endann á. Það er ómögulegt að gera nokkur plön fram í tímann þegar maður veit ekkert hver útgjöldin verða. Við erum til dæmis að fara í fæðingarorlof í júní (og ekki skána tekjurnar við það) og erum bara mjög stressuð yfir því að vita ekki hvaða upphæð nákvæmlega maður þarf að borga mánaðarlega þegar þar að kemur. Þar sem við verðum frá vinnu er náttúrulega draumurinn að fara til Perú einhvern tímann á þessu tímabili en hvernig getur maður ákveðið slíka ferð ef maður veit ekki fyrirfram hver skuldabyrðin verður svona nokkurn veginn? Þetta er bara óþolandi. Ég hata þessa verðtryggingu.

Púff...jæja, þá er ég aðeins búin að blása út varðandi kreppuna sem ég hef nú ekki gert mikið af hérna á blogginu enda allir komnir með upp í kok af þessu. Ég bara varð. Mér er svo ofboðið.

Og svo var tekin stefnan á að venja Maríu Rúnu af bleiju, þótt fyrr hefði verið. Þetta er buið að ganga nokkuð vel hjá henni og erum við búin á tveimur vikum að ná þeim árangri að fara alltaf að pissa á koppinn en kúkurinn er enn svolítið erfiður viðfangs, hún er svo hrædd við hann. Ég hélt að þetta væri bara komið núna á fimmtudaginn og tók séns á að fara með hana í Bónus bleijulausa. Það var ekki góð hugmynd. Hún pissaði á gólfið þar og kúkaði svo á sig í Hagkaup! Þvílikur skandall. Þannig að það er enn þá bleija þegar farið er út úr húsi, tek ekki séns á öðru fyrr en hún er alveg tilbúin.

Óléttan gengur vel og mér líður vel. Hef ekki þyngst neitt í bili, sem er af hinu góðu að minu mati. Hreyfingar eru miklar og öflugar og maður finnur á þeim hvað litli kallinn er orðinn stór því það er sparkað og kýlt út um allt í einu. Við erum að vesenast með nafn. Þetta er bara algjör martröð! Alltof erfitt. Maður er búinn með ömmu- og afakvótann þannig að frelsið er mikið. Það getur vel verið að við reynum að velja meira perúískt nafn í þetta skiptið þar sem Ævar og (María) Rúna eru svo íslensk eitthvað. Það væri soldið flott að fá svona ekta indíána-nafn með mikilli merkingu. Æi, ég veit ekki. Mig dreymdi í nótt að ég fæddi barnið í baðkarinu, hérna ein heima og það þremur mánuðum fyrir tímann! En hann fæddist svona stór og fallegur drengur, með svart, hrokkið hár, brúna húð og svört augu eins og Maja mín. Svo þegar ég var að rembast við að fæða hann þá kúkaði ég líka í vatnið (í drauminum auðvitað) sem er góðs viti í draumi, fyrir ágóða. Ekki væri það verra. Hehehe.

Jæja, ég bið að heilsa í bili,
Nínos og Krílos,
23 vikur + 1 dagur.