Er nú ekki nóg komið?

Þetta er nú búin að vera einn erfiðasti tími lífs míns! Góðu fréttirnar eru að ógleðin virðist alveg vera farin og er það mikill léttir. Svo þann 21.nóvember, þegar ég var akkúrat komin 12 vikur, var Lazaro fluttur með sjúkrabíl á bráðamóttökuna með blæðandi magasár. Við vorum búin að hlakka svo til að klára 12 vikurnar og svo átti að vera jólamatur með öllum dagforeldrunum þarna um kvöldið. Lazaro á magaverkjasögu og hafði verið með verki tveimur vikum áður. Síðan var hann búinn að vera með svartar hægðir í eina viku og hafði harðneitað að fara til læknis, vildi alltaf bíða aðeins lengur og sjá hvort þetta lagaðist ekki.

Við byrjuðum daginn eins og vanalega, tókum á móti börnunum og gáfum þeim morgunmat. Ég minntist á það við Lazaro að hann liti ekki vel út og væri mjög fölur. Kl. 09.30 kemur hann út af baðherberginu, gráhvítur og segist vera að deyja. Hann nánast hnígur niður í gólfið, ég rétt náði að styðja hann upp í rúm. Ég vissi ekki mitt rjúkandi ráð. Tók öll börnin og setti þau í stólana og í beltin. Hringdi svo á neyðarlínuna og bað um sjúkrabíl. Ég sendi Ævar og Maríu upp til mömmu og þakkaði Guði fyrir að hafa hana heima svo þau yrðu ekki vitni að þessu. Svo hringdi í í foreldrana (gsm-inn slökkti á sér í miðju ferlinu og jók það enn á panikkið þar sem þar eru öll númerin) og lét sækja börnin. Sjúkrabílinn kom og fór með Lazaro og þegar ég var búin að losna við síðasta barnið dreif ég mig upp eftir. Þar lenti ég aftur í óskemmtilegri reynslu. Það var ákveðið að gera blóðþrýstingspróf á Lazaro þar sem hann er mældur liggjandi og standandi. Hann hrundi niður þegar hann stóð upp og datt aftur fyrir sig í rúmið. Það upphófst algjört panikk og ég hélt hann væri að fá krampa eða eitthvað, en þetta var nú bara yfirlið. Ég vissi það ekkert og það voru þarna nokkrar sekúndur þar sem það hvarflaði að mér að hann væri kannski bara að deyja frá mér. En eftir blóðprufur og magaspeglun kom í ljós að hann var búinn að missa mikið blóð sem útskýrði yfirliðin og svo var hann með blæðandi magasár í skeifugörninni. Hann lá á spítalanum í 4 daga og fékk blóðgjöf og lifði á fljótandi fæði og er nú kominn heim en verður á sýklalyfjum og magalyfjum í margar vikur. Þetta var ömurleg lífsreynsla og ég er með sektarkennd yfir því hvað ég vanrækti aumingja Ævar og Maríu á meðan á þessu stóð. Mamma passaði þau fyrir okkur sem er náttúrulega þrekvirki fyrir hana því þetta voru margir klukkutímar á dag. Carlos og Lourdes tóku þau á föstudaginn og það var mikil hjálp í því líka.

En svo ég snúi mér aftur að óléttunni þá var fyrsta mæðraskoðun í dag. Lazaro gat komið með sem var auðvitað frábært. Ég svaf vel í nótt en mér leið mjög illa í morgun, var illa stemmd með höfuðverk og þreytt. Ég held að það sé spennufall eftir alla streituna. Við fórum svo til Áslaugar sem var alveg heilluð af Ævari og Maríu. Þau voru ósköp góð en ég nenni samt ekki að taka þau aftur með, þau trufla svo einbeitinguna hjá mér. En jæja. Þetta gekk allt saman vel. Þvagprufan kom eðlilega út. Ég á að fara í blóðprufu á Lansann á morgun og Lazaro líka! Þannig að við förum bara saman. Svo var tekinn blóðþrýstingurinn og hann var 94/64 sem er svona í lægri kantinum og kannski útskýrir slenið í mér í dag og höfuðverkinn. Legið er bara í góðri stærð og bestu fréttirnar eru þær að hjartslátturinn í barninu fannst. Ég var alveg búin að undirbúa mig undir það að hann heyrðist ekki, eins og í fyrstu mæðraskoðun með Ævar og Maríu, en Áslaug sagði að það væri auðveldara að finna hann því nú væri ég léttari og minni fita á maganum. Þetta var svo mikill léttir. Það eru nefnilega svo margar konur í kringum mig núna búnar að missa fóstur, til dæmis frænka hans Lazaro í Perú sem við fréttum síðast í gær, en hún var komin jafnlangt og ég. Það hræðir mann svolítið.

Jæja, ég vona að nú sé nóg komið af hrakföllum á þessu heimili í bili,
Nínos hefur tjáð sig.