Stórfréttir!

Er búin að vera að springa að segja frá þessu en vildi ekki gera það of fljótt. Ég er ófrísk!!! Það vita nú sum ykkar reyndar af þessu en ekki allir samt. Ég var í snemmsónar í dag og er komin tæpar 9 vikur á leið. Það var ótrúlegt að sjá hjartsláttinn hjá krílinu og bara verða vitni af þessu kraftaverki lífsins. Við L vorum búin að ákveða úti að okkar langaði í eitt í viðbót þannig að ég lét fjarlægja lykkjuna um leið og heim var komið. Þetta tók semsagt ekki mikinn tíma, ég varð ólétt í fyrstu tilraun og L heldur því fram að það sé honum að þakka, en hann er búinn að vera að drekka svart gums sem er trjásafi úr einhverju mjög öflugu tré í Perú. Hver veit nema það hafi haft áhrif. Ég veit það bara að við erum alsæl. Vildi bara láta ykkur vita.
Nínos biður að heilsa, (með mikla ógleði).

 
Eftir langa umhugsun...

hef ég ákveðið að reyna að halda áfram að blogga. Ég var nefnilega, eins og sést kannski á bloggleysinu, eiginlega búin að gefa þetta upp á bátinn. Eftir það sem gerðist úti í Perú með krakkana þá kom svona vonleysi í mig og mér fannst líka óþægilegt að þurfa ef til vill að vera að passa mig á því sem ég segi og svoleiðis. Ég hef alltaf verið svo hreinskilin hérna. Það hvarflaði að mér að loka aðgang að blogginu nema fyrir ákveðna aðila, en það er ekkert skemmtilegt. Það er svo mikið vesen eitthvað. Svo hugsaði ég með mér, nei, ég ætla bara að reyna að blogga áfram. Þetta er svo ágæt dagbók sem gaman er að glugga í seinna meir.

Jæja, það hefur náttúrulega mikið gerst á þessum rúma mánuði síðan ég bloggaði síðast. Við erum auðvitað að vinna í daggæslunni en vantar enn þá þrjú börn, því miður. Þetta er rosaleg tekjuskerðing, en maður hefur þó vinnu, sem er meira en margur getur sagt á þessum tímum. Þannig að ég ætla nú ekki að voga mér að kvarta. Vona bara að hlutirnir gangi upp hjá okkur fjárhagslega og að maður lendi ekki í neinum stórvanda.

Ævar og María blómstra og dafna og það er alveg frábært hvað þau eru dugleg að leika sér saman. Það eru samt skýrar samskiptareglur í gangi, Ævar er foringinn og María hermir eftir öllu sem hann gerir, endurtekur meira að segja sömu setningarnar. Þau er mjög öflug í því að fara upp til ömmu sinnar og ég verð að viðurkenna að það er oft mikill léttir. Þau eru núna komin í sitt eigið herbergi og þetta er allt annað líf fyrir okkur hjónakornin, að fá smá einkalíf. Svo er ég líka orðin mjög hörð á háttatímanum og læt þau sofna um 20.00-20.30 á kvöldin þannig að við fáum a.m.k. tveggja tíma frið fyrir okkur. Stundum veit maður reyndar ekkert alveg hvað maður á að gera því maður er náttúrulega svo vanur því að hafa ógrynni af verkefnum og alltaf þurft að hjálpa einhverjum með eitthvað, en það dregur auðvitað úr því þegar það fækkar um þrjá á heimilinu, eins og gefur að skilja.

Ég er mjög ánægð með það að ég skráði mig á 8 vikna átaksnámskeið í World Class og í dag er síðasti tíminn. Ég hef ekki skrópað í einum einasta þeirra og staðið mig mjög vel finnst mér sjálfri. Er búin að missa 2% af fitu og bæta á mig 2 kílóum af vöðvamassa þannig að það er nú eitthvað. En heildarkílóafjöldinn er nú ekkert minni en áður samt, enda hef ég nú ekki verið í megrun beint. Mig langaði bara að komast í betra form og vera heilsuhraustari. Svo er líka gaman að finna það á sjálfum sér að maður hefur aukið þol og úthald. Ég er að hugsa um að skrá mig á næsta námskeið og halda bara áfram. Þetta er þrisvar í viku sem ég held að sé bara ágætt fyrir mig. Er ekki viss um að ég myndi halda svona út á hverjum degi.

Jæja, ég á nú eftir að blogga um ýmislegt annað en get ekki gert það núna, þannig að það bíður seinni tíma. Er bara ánægð að vera farin af stað aftur með bloggið.
Bless í bili,
Nínos.