Bless Chiclayo :(

Nú er komið að kveðjustundinni, í dag förum við með rútunni til Lima. Ég er búin að vera að pakka síðan í gær og í dag höfum við verið í þvi að ganga frá íbúðinni hérna því hún verður leigð út eins og síðasta ár. Allt dótið okkar er sett í stærsta svefnherbergið og því síðan læst. Sit núna við tölvuna í tómu herbergi að blogga í síðasta sinn frá Chiclayo. Er búin að vera með mikinn kvíða út af þessu öllu, get bara alls ekki hugsað mér að fara héðan. Fjölskyldan er svo yndisleg og af því að þau eru alltaf með okkur alla daga þá er eins og við höfum öll búið saman, þannig tengist maður fólki á allt annan hátt og saknar þess því meira.

En það sem hefur drifið á daga okkar undanfarið er náttúrulega ýmislegt. Á sunnudaginn fórum við aftur upp í sveit í síðasta skiptið að dansa og hlusta á hljómsveit spila. Það var rosalega gaman en frekar sorglegt líka, Pedro talaði svo fallega til okkar og var með grátstafinn í kverkunum yfir komandi kveðjustund. Ég og L enduðum svo heima hjá honum seinna um kvöldið og sátum þar og drukkum, spiluðum og dönsuðum. Kynntist meðal annars syni hans Pedro sem heitir Victor, en hann er kafteinn í lögreglunni í Cuzco og var kominn heim í frí. Hann er alveg frábær líka og ég dansaði alveg eins og vitleysingur við hann. Þegar bjórinn var búinn var dreginn fram einhver sterkur drykkur sem ég steypti í mig eins og sannur víkingur. Við vorum öll orðin alveg hrikalega drukkin fyrir rest og ég sofnaði í sófanum hans Pedro, L sat rotaður á stól með gítarinn í fanginu og Pedro lá fram á trommusettið og hraut. KLukkan 5 um morguninn vakna ég svo upp við það að ég sit aftan á mótórhjólinu hans Pedro í svaka roki og hann er að keyra mig heim! Ég var nú enn þá svo drukkin að mér fannst þetta bara gaman. Daginn eftir var mér nú ekki svo skemmt við tilhugsunina um að hafa tekið svona áhættu en svona til að firra sjálfa mig aðeins ábyrgð þá veit ég ekkert hvernig ég komst upp á mótórhjólið og man ekki eftir að hafa samþykkt þessa glæfraför. Við skulum orða það þannig að dagurinn eftir hafi verið nánast ónýtur því verri timburmenn hef ég aldrei í lífinu fengið og var nú hugsað til einnar góðrar vinkonu minnar og hennar reynslu af ótæpilegri hvítvínsneyslu, þú veist hver þú ert! Ég kastaði upp og var með hrikalegan hausverk og skjálfta nánast allan daginn. Þetta var algjör viðbjóður og ég mun aldrei aftur blanda saman bjór með sterku á þennan hátt, það er bara eitur. Skammast mín líka hrikalega fyrir video-upptökur frá þessu kvöldi þar sem ég er að dansa á fullu og læt alveg eins og fífl! Er alvarlega að hugsa um að edita smá áður en þetta verður sýnt heima.

Á miðvikudaginn var svo haldið lokapartý hérna heima, til þess að kveðja allt liðið. Ég eldaði spagettí-rétt sem er mín eigin uppfinning og hann sló bara alveg í gegn. Það var líka eins gott að ég eldaði fyrir 30 manns því fólkið var ekki farið fyrr undir morgun og fyrir rest voru flestir búnir að fá sér mörgum sinnum að borða. Ég drakk nú ekki þetta kvöld því ég er enn þá ekki búin að jafna mig eftir síðustu reynslu og er eiginlega búin að fá nóg af veisluhöldum í bili. Það sem var einkennandi við kvöldið var svona hamingja blönduð sorg því okkur finnst svo erfitt að skilja við fjölskylduna. En svona er þetta nú bara.

Nú önnur reynsla sem ég lenti í er að móðursystir hans L er mjög alvarlega veik eins og ég held að ég hafi minnst á. Læknarnir finna ekki út úr því hvað er vandamálið en þetta er líklega krabbi. Hún er enn á spítalanum og þarf á blóði að halda. Vandamálið er bara hér að ef sjúkling vantar blóð þá verða aðstandendur hans að sjá til þess að gefið sé blóð í bankann á móti! Það er ekki hægt að kaupa það, þú verður semsagt að gefa blóð til að fá blóð. Það var því verið að safna fólki til að gefa blóð. Hvorki L né mamma gátu boðið sig fram því þau er ekki í líkamlegu ástandi til þess auk þess sem L er með svo hræðilega fóbíu. Ég bauð mig því fram og það er fyrst tekin prufa til að skoða blóðið. Mér var svo hafnað á þeim forsendum að ég væri ekki með blóðið alveg í lagi, kannski af moskítóbiti . Þetta voru mjög ruglandi svör, sögðu að ég hefði mælst með eitthvað sem bendir til þess að ég sé með vírus en segja að samt sé ég ekki jákvæð fyrir þessum vírus. Ég er ekki alveg að fatta. Þau sögðu mér að hafa engar áhyggjur, ég væri ekki með HIV-smit né lifrabólgu. Takk fyrir. Ég veit ekki alveg hvað ég á að halda, held að ég fari nú bara í blóðprufu þegar heim kemur til að ganga úr skugga um að allt sé í lagi. En mér fannst leiðinlegt að geta ekki gefið blóð og þannig hjálpað. En vegna þessara veikinda þá hefur hún Gladys frænka ekkert getað passað börnin fyrir okkur því hún er bara föst á spítalanum að sinna mömmu sinni. Því höfum við þurft að vera alveg með Ævar og Maríu, en það er nú allt í góðu samt.

Það eina sem er gott við að fara til Lima er að þá hittum við krakkana aftur en ég er búin að sakna þeirra alveg rosalega mikið. Það verður örugglega skrýtið að sjá þau, mest er ég stressuð yfir því að hitta Kelly, hef svo tilfinningunni að hún hafi stækkað og breyst mikið enda er hún á þeim aldri, verður 12 ára á þessu árri.

Af mömmu er náttúruelga allt gott að frétta. Hún hefur alveg staðist freistingar hér eins og annars staðar en planið var hjá okkur L að spilla henni dálítið hér, fá hana til að detta í það og kannski komast á séns. En mamma verður víst alltaf sami góðtemplarinn og neitar staðfastlega að smakka áfengi. Svona hefur hún alltaf verið. Hún hefur líka fengið mörg góð tilboð frá ýmsum áhugasömum vonbiðlum en þeim hefur öllum verið hafnað gróflega, því miður. Hún segist búin að vera ekkja í 14 ár og sé ekki á þeim buxunum að breyta því ástandi. Auk þess finnst henni Perú-búarnir vera heldur stuttir í annan endann fyrir sig. En það sem hún hefur þegið er að spila með hljómsveitunum hérna og það verður mikil eftirsjá af henni, núna þegar við er að fara á brott. Heilsan er búin að vera sæmileg hjá mömmu, alltaf með þennan hósta samt en hún heldur að þetta sé líka ofnæmi fyrir ullarteppinu sem hún hefur verið að sofa með.

Ég fór í gær á svona intetnet-stað til að gera upp skattana mína og borga í lífeyrissjóðinn eins og ég geri mánaðarlega. Þetta get ég ekki gert hér heima því ég hef ekki prentara. Ekki vildi betur til að þegar ég er að verða búin tek ég eftir eins og pínulitlum maurum á blöðunum mínum og líka skriðandi á tölvuskjánum. Áður en ég veit af eru þessi kvikindi skríðandi á handleggjunum á mér og hver veit hvar annars staðar!!! Ég nánast hljóp heim í móðursýkiskasti og fór beint úr fötunum og í bað. Maður mátti þakka fyrir að hafa ekki verið étin lifandi. Þetta er nú bara hluti af því að vera í Perú sko.

Jæja, ég ætla ekki að blogga meira í bili, og lofa því ekki að ég bloggi frá Lima enda er ég ekki með internet-tengingu þar, verð að fara þá út til að blogga. Kvíði mikið fyrir kveðjustundinni á eftir og líka rútuferðinni, það er það leiðinlegasta sem ég geri. Svo maður tali nú ekki um að þetta er 12 tíma ferðalag! Úff, ég bið að heilsa ykkur heima.
Nínos.