Það er ansi mikið búið að ganga á hérna síðan ég bloggaði síðast, svo vægt sé til orða tekið. Grúppan ,,Emergencías Internacional" er búin að vera að æfa á fullu og við lentum í því að nágrannakonan sem býr í byggingunni á móti okkur kom í stofugluggann okkar og kvartaði. Þetta er í annað skiptið sem hún er að skipta sér af og þetta er vægast sagt mjög óvenjulegt hérna í Perú, þar sem fólk gerir yfirleitt bara það sem því sýnist í sínu húsi. Þar að auki var klukkan ekki nema 18:00 um eftirmiðdaginn og við búin að spila í svona hálftíma. Það vildi ekki betur en svo að L gjörsamlega missti sig við manneskjuna því hún vildi engum sönsum taka og rak hana á brott með skömmum og blótsyrðum. Mér leið alveg hræðilega því ég held að það sé ljóst að greyið konan er ekki í lagi, enda kom að stúlka, eflaust dóttir hennar sem hálfdró hana í burtu. Þetta er nú orðin einhvers konar brandari hér hjá fjölskyldunni sem varð vitni að þessu og sagt að orðið hafi breiðst út hér í byggingunum að það sé snarbrjálað fólk sem búi í íbúð 104 C þannig að það sé best að passa sig. Mamma lenti líka í því um daginn að hún sat í sakleysi sínu úti á svölum að reykja þegar í glugga langt fyrir ofan hana stingur einhver kona út hausnum og byrjar að tala við hana. Mamma skildi náttúrulega ekki orð og svaraði því ekki miklu og konan endurtók alltaf eitthvað og var á endanum farin að öskra hástöfum og skellti svo glugganum á eftir sér fokvond. Mamma greyið sat eftir í sjokki og vissi ekkert hvað hafði gerst. Annars hefur hún nú haft orð á því að henni finnist alltaf vera pottaglamur og matarlykt hérna frá því eldsnemma á morgnana og á kvöldin er undantekningalaust partý einhvers staðar í byggingunni.
Nú, talandi um partý þá má segja að ég sé að niðurlotum komin varðandi veisluhöld og almenna drykkju. Það er nefnilega dálítið annað snið á þessu hér heldur en heima eins og þíð sem lesið bloggið hafið eflaust áttað ykkur á. Á laugardaginn var hljómsveitaræfing heima hjá mömmu hans L. Það var tekin sú skynsamlega ákvörðun að flytja öll hljóðfærin þangað til þess að sleppa við frekari leiðindi frá nágrönnum. Ég var líka eiginlega mjög fegin þar sem litla stofan mín hér var bara troðfull af þessu drasli. Þar sem Ricardo (æskuvinur L og mágur hans Pedro) er með í för sem hljómborðsleikari þá er ekki hægt að æfa nema að hafa bjór við höndina líka þannig að það var keyptur kassi. Ég man ekki hvort ég hef lýst því en í Perú fer drykkjan þannig fram að flaskan er látin ganga á milli manna og eitt glas. Þú hellir þér sjálfur í glasið eftir smekk, botnfylli, hálft eða fullt, réttir næsta manni flöskuna, sturtar í þig bjórnum og réttir svo glasið áfram. Svona gengur þetta koll af kolli. Það þýðir ekkert að vera með neina pempíustæla og þykja ógeðslegt að drekka út úr öðrum, þá væri svívirðileg móðgun við heimamenn, enda er ég löngu hætt að kippa mér upp við þetta. Það er yfirleitt byrjað að drekka bara snemma um daginn, eftir hádegismat og svo haldið áfram fram á kvöld. Með þessu lagi er hægt að torga alveg ótrúlegu magni af bjór en fólk verður mjög misdrukkið, allt eftir því hvað það fær sér mikið í glasið.
Nú á laugardaginn var stuð og svona en ég var eiginlega alveg búin að fá nóg síðan sunnudaginn þar sem tímabundið minnisleysi átti sér stað þannig að ég drakk í miklu hófi. Einu áhorfendurnir að æfingunni fyrir utan fjölskylduna sjálfa voru ein fyllibytta sem býr í næsta húsi og kom vel hífaður yfir til okkar og svo einn þroskaheftur maður sem býr í húsinu á móti. Hann er reyndar svolítið uppáþrengjandi en lét sig að endingu hverfa greyið eftir að hafa stolið sér einu bjórglasi við litla hrifningu húsráðanda. Við dönsuðum og skemmtum okkur vel.
Á sunnudaginn áttum við L brúðkaupsafmæli en ef ég á að vera alveg hreinskilin þá var það frekar misheppnað. Í fyrsta lagi var hringt í okkur klukkan tvö um morguninn og það var Gladys frænka grátandi og sagði að mamma sín, hún Júlía móðursystir L, væri orðin fárveik og búið að leggja hana inn á spítala. L hentist í föt og fór út en ég sofnaði aftur. Þegar hann kom heim vissi hann ekkert meir því hann hafði villst og farið á vitlausan spítala. Um morguninn töluðum við betur við fjölskylduna en enn þá veit ég ekki hvað er að henni annað en að hún þarf að fá blóð en er ekki í bráðri lífshættu. Nú jæja, þá vorum við semsagt búin að missa barnapíuna okkar fyrir brúðkaupsafmælið og engin í svaka stuði til að skemmta sér. Það var samt ákveðið að halda sig við planið og við fórum með Ævar og Maríu, ég, mamma og L, tengdó, Pedro, Soila ásamt fjölskyldu sinni og Ricardo með dóttur sína hana Suhey og manninum hennar og tveimur dætrum. Þannig að þetta var svaka hópur. Við fórum aftur á Los Delfines þar sem apinn frægi á heima og af því að 27.júlí er dagurinn fyrir þjóðhátíðina var rosalega mikið af fólki og þjónustan alls ekki nógu góð. Maturinn kom á misjöfnum tíma, nánast strax tveir diskar og svo voru máltíðirnar að týnast á borðið og Ricardo fékk sinn mat ekki fyrr en 2 klst. eftir að hann hafði pantað! Ævar og Maríu voru hundleiðinleg og grenjandi til skiptis og við L áttum ekki eina rómantíska stund saman. Þegar klukkan var orðin 18.00 nenntum við ekki að vera þarna lengur og Ricardo vildi endilega fara á einhvern stað í Chiclayo þannig að þangað var haldið. Þetta var einhver lítil búlla með gítar, hátalara og trommusetti þannig að áður en maður vissi af var farið að spila og drekka og börnin veltu sér upp úr viðbjóðnum þarna inni. Ég handþvoði sko fötin þeirra þegar við loksins komum heim um miðnætti og setti þau síðan í vélina. Þetta var alveg ágætt þannig lagað og Ricardo talaði mjög fallega til okkar Lazaro og óskaði okkur Guðs blessun og gæfu í framtíðinni í okkar hjónabandi. En svona í heildina á litið þá held ég að það hefði verið skynsamlegra að fara bara út að borða við tvö og njóta lífsins saman.
L áttaði sig nú á því að ég var ekkert alveg í skýjunum með daginn þannig að næsta dag á mánudaginn, sjálfan þjóðhátíðardaginn, fórum við út að borða og mamma var svo góð að passa börnin með honum Javier, syni Soilu. Við fórum á veitingastað hérna með Ricardo, dóttur hans og manni hennar, tengdó, og honum David hinum syni Soilu og manninum hennar Juan. Staðurinn er mjög fallegur og heitir El Bambú eða Bambusinn, enda er hann innréttaður með bambus-stöngum. Mjög flott og þrifalegt miðað við hvað gengur og gerist hér í Perú. Það var lifa show í gangi með söng og dansi. Tvær ungar stúlkur dönsuðu hefðbundna dansa og svo var fólk dregið með í leikinn og servíetta sett aftan í buxnastrenginn á því. Stelpurnar héldu svo á logandi kertum og reyndu að kveikja í servíettunum á meðan fórnarlambið dansaði. Ég og L vorum meira að segja dregin upp til að taka þátt í þessu og ekki náðu þær að kveikja í okkur en þær náðu að útbýja okkur í kertavaxi. Þetta var rosalega gaman og ótrúlegt hvað maður er orðin laus við alla komplexa og hömlur hérna, ég held að fyrir nokkrum árum hefði ég ekki verið til í að dansa uppi á sviði fyrir framan fullan veitingastað af fólki á meðan tveir fáklæddir dansarar reyndu að kveikja í mér! En það var voða gott að fara svona út án barna og þetta bætti soldið upp brúðkaupsdaginn.
Að þessu loknu var farið heim til mömmu hans L í partý og hljóðfæraleik fram eftir kvöldi og enn á ný rann bjórinn. Við dönsuðum heilmikið og meira að segja Eduardo var mættur á svæðið þótt hann væri heldur þungur á manninn. Ég fékk hann þó til að dansa en er fari ðað gruna að kærastan umrædda sé óskhyggjan ein enda segir sagan núna að ekki sé hún bara rassstór eins og ég heldur líka þrítug, alveg eins og ég. Þetta er frekar grunsamlegt, sérstaklega með tillit til almenns ástands og aldurs Eduardo en hann er 64 ára gamall, tannlaus og með langar neglur. Hrollur...
Um ellefu leytið var bjórinn búin og allir orðnir rosalega svangir þannig að við skruppum á kjúklingastaðinn á horninu og fengum okkur brasaðan kjúkling með feitum frönskum. Ég var svo svöng og þetta var SVVOO gott. Svo fórum aftur til mömmu hans L til að taka saman draslið okkar og halda heim á leið í háttinn. Á meðan við bíðum fyrir utan húsið hennar eftir taxa sjáum við hópa af ungum mönnum þarna hjá kjúklingastaðnum þar sem við vorum nýbúin að borða. Allt í einu brjótast út slagsmál sem berast yfir á næsta götuhorn. Á sömu stundu kom taxinn og okkur var bókstaflega hent inn í hann. Mér var sagt að á kvöldin kæmu þessi gengi út en þetta eru glæpagengi, þjófar aðallega sem berjast um völdin á götunum. Mamma var í sjokki enda var þetta bara eins og að lenda í bíómynd að sjá þetta. Ég verð samt að segja að ég hefði átt að sleppa kjúklingnum því mér leið ógeðslega illa um nóttina og var bumbult.
Nú svo þjóðhátíðarbrjálæðið haldi nú áfram þá var okkur í gær boðið í mat heim til Suhey (dóttur Ricardos) og mannsins hennar. Þau búa í leiguíbúð í miðju iðnaðarhverfi en þetta var voðalega huggulegt hjá þeim, að minnsta kosti á Perúmælikvarða. Og viti menn, hvað er það fyrsta sem manni var boðið uppá? Auðvitað fordrykkur. Ég ætlaði varla að lifa þetta af. En í matinn var geitakjöt með baunum og hrísgrjónum og auðvitað ceviche líka, en það er alls kyns hrátt fiskmeti marinerað í lauk og sítrónu, hrikalega gott og hefðbundið hér í norður Perú. Þetta var algjör lostæti og kjötið óhugnanlega meyrt og gott, sló nánast íslenska lambinu við. Að máltíðinni lokinni var bjórinn dregin fram og ég hellti mér sko bara rétt botnfylli, því ég hef bara ekki úthaldið í þetta. Eftir að hafa dansað soldið og skemmt okkur var ákveðið að fara til San José, sem er lítið sjávarþorp hérna rétt hjá en þangað hef ég aldrei komið. Klukkan var þá um sjöleytið um kvöldið. Ég var alveg til í tuskið og mamma líka þannig að það var lagt af stað. Ricardo og Alex (maður Suhey) fóru að ná í bíl og þegar við komum út var þar stór, gamall rauður pallbíll. Ég sagði svona í gríni við Ricardo: ,,Hvað, á mamm að setja á pallinum? Hahaha...!!" En hann svaraði grafalvarlegur: ,,Auðvitað ekki, hún verður frammí og þú á pallinum". Þetta var semsagt ekki grín. Mamma var frammí með börnin og Ricardo keyrði. Ég, L, Suhey, Alex og dætur þeirra sátum á garðstólum aftan á pallinum! Við vorum svona hálftíma á leiðinni í niðamyrkri, engir ljósastaurar eða vegastikur uppí sveit sko, í rokrassgati uppí á pallbíl. Ég sem hélt að þetta heðfi verið brandari. Mér datt aldrei í hug að ég ætti eftir að ferðast á þennan máta. En ógesslega var þetta gaman. Ég fílaði þetta í tætlur en L skalf á beinunum af hræðslu enda er honum illa við allt svona og fer helst ekki einu sinni upp í mótótaxa.
Ekki tók svo betra við þegar við vorum mætt á staðinn. Ég hélt að við værum að fara á einhvern veitingastað eða klúbb við ströndina. Nei, nei, þá fórum við heim til fólks sem tengist Ricardo og fjölskyldu hans í gegnum hjónaband og þar var svaka veisla í gangi. Þetta fólk er mjög efnað enda reka þau sína eigin báta og smíða líka skip hér. Húsið var mjög stór og glæsilegt, (á Perú-mælikvarða) og var haldin veisla í tilefni þjóðhátíðarinnar og líka af því að nýtt skip hafði verið skírt fyrr um daginn. Þarna inni í stofunni var mamma hans Ricardo og systir hans, ásamt einnu mjög þéttri frú og húsfreyjunni. Fyrir utan Suhey, mig og mömmu voru þetta einu konurnar á svæðinu. Svo voru þarna svona tuttugu sjómenn sem voru að koma í land eftir langan túr. Það var búið að kaupa 35 kassa af bjór (!!!) í tilefni kvöldsins og setið að drykkju. Við vorum hreinlega umkringdar karlmönnum. Þessir sjómenn eru allir um það bil 1,6 metrar á hæð eins og ég, í strigaskóm og skítugum stuttbuxum. En L segir að þrátt fyrir hæglætislegt yfirbragð þá eigi þeir flestir nóg af seðlum, stór hús og slatta af konum og börnum í hverju húsi! Það var endalaust verið að spyrja L og Alex sem eiginmenn, hvort þeir væru til í að lána okkur Suhey sem dansfélaga og ég hef aldrei lent í öðru eins!! Þvílíkt starað á okkur og óvart verið að rekast utan í og svo fram eftir götunum. Mamma greyið sat þarna í stól og var í sakleysi sínu að spila á hristurnar sínar með tónlistinni. Ég leit af henni í smástund og þegar mér var aftur litið á hana vorum sveittir sjómenn sestir á stólarmanna hjá henni og voru voðalega mikið að tjá sig um það hvað hún væri rytmísk og svona. Mamma var í sjokki og áttum við á endanum fótum okkar fjör að launa þegar við flúðum út í pallbíl, eftir óhóflega drykkju og ofát og dans. Mamma hans Ricardo var í þetta skiptið með í för og henni skellt frammí með mömmu og Maríu litlu. Hún er rétt um 100 kíló að þyngd og mamma var vel kramin með henni þarna. Ég var aftan á pallinum með Ævar í fanginu og sat á heiðurssæti, það er að segja, ofan í varadekkinu takk fyrir. Þetta var nú alveg hrikalega skemmtilegt í raun og það bara segir sig að maður veit aldrei hvað hver dagur ber í skauti sér hérna í Perú.
Ég bið að heilsa ykkur heima, þið hljótið að vera að deyja úr öfund, ekki satt?
Nínos.
