Jæja, það er nú meiri ansans óheppnin sem eltir okkur er varðar veikindin. Ævar og María eru bæði komin með hósta. Ég var með höfuðverk í 5 daga og smá hálsbólgu en virðist annars hafa sloppið. Lazaro er með nefrennsli og mamma líka. Þvílík familía. En engin samt alvarlega veikur sem betur fer og tengdó alveg orðin aftur eins og hún á að sér að vera.

Það er núna í gangi svaka hljómsveitaræfing hérna inní stofu (ég er inní herbergi að blogga) því Ricardo hefur bæst í hópinn með hljómborðið sitt, L með gítarinn, Pedro með trommurnar og mamma á hristurnar. Þeim strákunum finnst ómissandi að hafa mömmu með en hún er bara feimin yfir vinsældum sínum á tónlistarsviðinu, enda er þetta þriðja grúppan sem hún hefur haft tækifæri til að slást í hópinn með. Það veitir víst ekki af því að æfa soldið betur samt því mér heyrist að það sé meira öskrað og skammast þarna frammi heldur en spilað. Enda er þetta ansi blóðheitt fólk. Og bara svo þið vitið það þá heitir hópurinn núna Emergencías Internacional sem þýðist lauslega ,,Alþjóðlega neyðartilvikið" á þeim forsendum að nánast allir meðlimir eru fatlaðir, gamlir, veikir eða svo skaddaðir að þeir geta hvenær sem er hrunið niður á miðri æfingu og verið sendir með neyð á bráðamóttökuna.

Eduardo elsti bróðir hans L er 64 ára og hann er búinn að vera ekkill eins og Pedro í núna 2-3 ár. Hann er algjörlega tannlaust og á síðasta ári borguðum við tannlækni fyrir að smíða uppí hann sett. Hann var mjög myndarlegur maður á sínum yngri árum en svona tannlaus lítur hann út fyrir að vera eldri en mamma sín. Það voru því mikil vonbrigði þegar við komum hingað og uppgötvuðum að hann var enn þá tannlaus. En núna er L búinn að fara með hann og sjá tannsmiðinn taka mót af kjaftinum á honum og vonandi verður þetta komið innan bráðar. En það er greinilegt að Nunez-sjarminn er svo rosalegur að tannleysi og almenn niðurníðsla koma ekki í veg fyrir að menn komist á séns. Eduardo tilkynnti nefnilega L að hann væri kominn með kærustu sem væri, svo ég hafi beint eftir honum: ,,...alveg jafn rassstór og hún Nína!" Já, það er nefnilega það! Ég er núna komin með þráhyggju fyrir því að hitta þessa manneskju og rannsaka hana frá toppi til táar til þess að gera rasssamanburð takk fyrir. Ég held að þetta hafi verið meint sem hrós en ekki annað en þetta er eitthvað sem maður myndi seint heyra á Íslandi, það er nokkuð ljóst.

Nú, mamma er loksins að komast út úr málverkamartröðinni og ávaxtaskálin farin að taka á sig mjög góða mynd. Þetta verður algört masterpiece á endanum en hefur reynst algjör þrautaganga í vinnslu.

Í dag tók ég fram stóru ljósmyndabókina sem Rósa frænka gaf mér á síðasta ári og ég var að sýna Pedro mági mínum og henni tengdó náttúrumyndir af Íslandi. Ég lýsti fyrir þeim heita vatninu, hverunum, eldfjöllunum, hrauninu, sjónum, gosinu í Vestmannaeyjum, sjógöngum og öðrum hlutum sem einkenna Ísland. Eitthvað hljóta lýsingar mínar að hafa verið dramatískar því að þessu loknu tilkynnti fjölskyldan mér það að Ísland væri rosalega fallegt en við hlytum að vera geðveik að þora að búa þarna. Það getur verið að ég hafi gengið aðeins of langt í lýsingum mínum á sprungum í hrauninu og jöklunum þar sem fólk hefði dottið niður og aldrei fundist aftur. Jæja, það verður að hafa það þótt landkynningar mínar hafi ekki alveg gengið upp eins og ég hafði planað.

Talandi um það þá er ég búin að vera að spyrja/yfirheyra mömmu hans L um allt sem mér dettur í hug er varðar fortíðina og pabba hans L. Þetta er áhugaverðar upplýsingar sem tapast með henni þegar hún fer þannig að það er um að gera að nota tækifærið. Pabbi hans L átti 27 börn með 4 konum og mamma hans L var sú síðasta. Hann var bakari sem missti móður sína sem ungabarn og opnaði 12 ára gamall sitt fyrsta bakarí. Hann var 18 ára þegar hann tók sér konu og var hún 20 árum eldri en hann. Hann fór einu sinni út með félaga sínum og datt í fyrsta skiptið í það. Þegar hann kom heim beið konan með beltið á lofti og barði hann sundur og saman. Þetta gerðist í nokkur skipti þar til að hann trúði vini sínum fyrir því að hann væri alltaf barinn af konunni sinni þegar hann kæmi fullur heim. Vinur hans trúði varla sínum eigin eyrum og sagði honum að borga henni í sömu mynt næst. Þannig að þegar farið var á fyllerí einhverjum vikum seinna keypti hann sér rosalega þykkt belti. Svo kom hann heim undir áhrifum og konan varð alveg vitlaus og barði hann. Þegar hún var búinn sagði hann að nú væri komið að sér og hann barði hana með beltinu. Eftir það var ekki aftur snúið og hann lagði hendur á allar sínar konur. Þetta sagði nú hún tengdamamma mín mér. Já, eins og ég hef sagt, þá er þetta pínulítið öðruvísi menning heldur en heima á Íslandi.

Nú, á sunnudaginn fórum við aftur til Callanca á sama stað. Ævar og María fengu að koma með og léku sér allan daginn í rennibrautinni og rólunum á meðað við dönsuðum, drukkum og borðuðum. Mamma slapp við flugnabit. Ég held reyndar að ég hafi gengið aðeins of langt í bjórdrykkjunni því að á einhvern dularfullan hátt hefur heimferðin skolast úr minni mér. Við fórum um kvöldið frá Callanca í bíl á kjúklingastað hérna í CHiclayo og frá því ég steig upp í bílinn og svo úr honum Chiclayo man ég ekki eftir mér. Hlýt að hafa tekið hænublund svona rétt aðeins. Svo varð ég veik í maganum um nóttina og bara með svaka niðurgang og viðbjóð. Já, maður má ekki alveg tapa sér í skemmtanahaldinu. Mamma hefur miklar áhyggjur af því að ég sé á góðri leið með að verða alki, svo tíð hefur bjórdrykkjan verið, en þetta er nú allt í góðu, svo tekur alvara lífsins við heima á Íslandi.

Svo ég segi nú bara: ,,Skál!"
Bless í bili,
Nínos