Dramað heldur áframJæja, mamma hans Lazaro er nú öll að skána. Hún er búin að vera í sprautum og meðferð en verið samt alveg heima og henni líður betur. Við höfum verið dugleg að heimsækja hana en hún kom nefnilega alltaf hingað til okkar á hverjum degi. Þetta er nú búið að vera meira veikindasumarið hjá okkur. Mamma með sitt kvef og hóst, börnin með hlaupabóluna, L farinn í baki og að drepast á kvöldin út af of háum magasýrum og svo tengdó líka. Það vantar bara að ég leggist í kör svona til þess að fullkomna þetta.
Annars er andrúmsloftið farið að breytast hérna í Perú því að 28.júlí er þjóðhátíðardagur Perú og þá ganga í garð þann 25.júlí svokallaðar Fiestas Padrias, og fólk fer í 1-2 vikna frí. Þeir greinilega taka sinn þjóðhátíðardag með miklu meira pompi og prakt heldur en við heima því að í raun er allur júlímánuður undirlagður. Það verður mikið show hérna með skrúðgöngum, lúðrasveitum, hermannamarseringum og fleiru slíku. Svo er ekki verra að þann 27.júlí eigum við L eins árs brúðkaupsafmæli og er það víst pappírsbrúðkaupsafmæli. En við erum búin að vera saman í 6 og hálft ár. Ótrúlegt hvað tíminn líður. Við erum að plana að gera eitthvað skemmtilegt með fjölskyldunni til þess að halda upp á þetta og fara upp í sveit kannski eins og til Callanca til að borða og hafa það gott. Ég hlakka svo til :)
Okkur var boðið að borða heim til Rósu vinkonu okkar, en hún er semsagt mágkona hans Pedro, bróður L (konan hans Pedro var systir Rósu en hún er dáin fyrir næstm 3 árum). Rósa er líka systir hans Ricardo æskuvinar L þannig að þetta tengist allt saman. Hún á eina dóttur sem heitir því norræna nafni Ingrid og er svakalega skemmtileg. Þær búa í eins konar blokk hérna stutt frá og voru svo montnar af því að fá okkur í heimsókn að það var farið með mann um allt til að sýna hvítingjann. Á tímabili var mér reyndar farið að líða eins og aðalnúmerinu í einhvers konar freakshow en auðvitað var þetta allt í góðu, maður fékk mikið hrós og svona. Ég held að mamma hafi fengið vægt menningaráfall þegar hún leit út um gluggann hjá Rósu því þar búa nágrannarnir í svakalegu kofaræskni og er með hænur og kanínur úti í garði. Já, það er mikil misskipting auðsins hér, það er nokkuð ljóst. Ég var kynnt fyrir nágrönnunum og það var alveg ótrúlegt að kynnast ,,Kettinum" eða ,,El gato". Fyrir þá sem ekki skilja hvað ég er að fara þá er það 24 ára strákur sem heitir Jónatan en er þeim sérstöku útlitseinkennum gæddur að vera með kolsvart hár og brúna húð eins og flestir Perúbúar en síðan þessi ljósljósgrænu augu! Þetta er ótrúlega flott. Ég væri alveg til í að eignast eitt barn með L sem liti svona út, þetta er geðveikt lúkk. Ég helt að hann hafi verið álíka heillaður af mínum bláu augum og hann hélt því fram að ég liti ekki út fyrir að vera deginum eldri en 24 ára! Og hananú! Það má segja að hann hafi slegið í gegn frá mínum bæjardyrum séð.
Annars er svo margt skrýtið sem maður sér hérna sem maður myndi mjög tæplega sjá heima á Íslandi. Í gær til dæmis var ég úti að labba með Maríu í kerrunni og sé gamlan afa með barnabarn sitt, sirka 9 ára gamlan strák. Ég sá nú hvorki né heyrði hvað fór þeim á milli en sá gamli, sem leit út fyrir að vera voða veiklulegur og mjór, gaf drengnum þvílíkan kinnhest að það bókstaflega glumdi niður alla götuna. Þetta var ekkert lítið högg, krakkinn þeyttist upp að húsveggnum og hefði eflaust dottið í götuna ef veggurinn hefði ekki verið til staðar. Svo tókust þeir í hendur, strákurinn grátandi með hina hendina á aumri kinninni, og héldu áfram sinni leið eins og ekkert hefði ískorist. Ég stóð bara og gapti og fannst að ég ætti að gera eitthvað en svo sá ég að allir aðrir þarna kipptu sér akkúrat ekki neitt upp við þetta þannig að það var víst lítið sem ég gat gert til að blanda mér í málin. Ég man að í fyrra þá sá ég nokkuð svipað nema að það var par. Þau voru að rífast eitthvað að kvöldlagi hérna úti á götu og allt í einu slær maðurinn stelpuna svakalega fast utan undir þannig að allt fólkið sneri sér við. Vinkona hennar sem stóð rétt hjá kom hlaupandi og tók utan um hana og gargaði á manninn. Hann var leigubílstjóri held ég því hann fór í bílinn sinn og keyrði burt blótandi og bölvandi. Eftir sirka tvær mínútur var bíllinn kominn aftur þar sem þær vinkonurnar gengu saman og eftir smá tiltal út um bílgluggann þá fór stelpan upp í bíl til hans og þau keyrðu burt saman. Svona er þetta hér í Perú, stöðugt drama í gangi. Það er engin furða að Suður-Amerískar sápuóperur séu svona ýktar og dramatískar, lífið hérna er bara í alvöru svona. Þetta er sko blóðheitt fólk, það er nokkuð ljóst.
Mamm er á fullu að mála og búin með nokkrar frábærar myndir. Hún er reyndar komin í sjálfheldur núna og það er algjörlega mér að kenna. Ég fékk þá frábæru hugmynd að hún skyldi mála ávaxtaskál og það hefur reynst algjör martröð. Núna skilur maður loksins af hverju myndlistarnemar eru alltaf látnir mála ávexti á borði, það er nefnilega svona líka lúmskt erfitt. Ég veit ekki hvernig þetta fer, ég er búin að reyna að blanda mér í málið til að bjarga málverkinu en hef bara gert illt verra. Þetta verður kannski á endanum svona abstrakt listaverk. Úff.
María mín er því miður enn þá algjört bleijubarn. Ég er samt vongóð um að á næstu mánuðum verði hægt að sleppa bleiunni og hef því byrgt mig upp af nærbuxum fyrir hana enda er þetta svo ódýrt hérna. Það var gerð tilraun um daginn að leyfa henni að prófa eftir að hafa útskýrt að það mætti ekki pissa í buxurnar. Hún skildi þetta svo fullkomlega og margendurtók: ,,Neeiii, það má ekki pissa í nærbuxurnar!" Á sama tíma og hún sagði þetta pissaði hún sallaróleg út um allt og lét mig svo vita. Hún nefnilega lætur vita en alltaf eftir á. Þetta stefnir í að verða 3 ára ferli alveg eins og hjá bróður hennar.
Jæja, bið að heilsa ykkur öllum heima.
Kv.
Nínos.
Áframhaldandi skýrslugerðÁ laugardaginn fórum við L í skírnarveisluna og mamma og börnin voru skilin eftir hér heima ásamt GLadys frænku. Þetta var um kvöldið og haldið í risastórum sal. Allt var ofboðslega fallega skreytt enda slá Perúbúar okkur Íslendingum algjörlega við þegar kemur að skreytingum fyrir afmæli og veislur. Það var boðið til veislunnar kl.19:30 og við L mætum stundvíslega sem þýddi náttúrulega að við vorum fyrst á staðinn, aðrir gestir voru að týnast inn svona upp úr 21:00, dæmigert Perú. Þar sem þetta er náttúrulega bara vinafólk okkar þá þekktum við fæsta veislugesti og það var mjög mikið af fólki sem kom, örugglega meira en 50 manns. Það var dansað á fullu og bjórinn bókstaflega flæddi um allt. Hvort sem manni líkar betur eða verr þá verður maður að drekka, annað er bara móðgun fyrir þetta fólk og ef maður segir nei þá bara er nánast hellt upp í mann með handafli. (Ein að reyna að kenna öðrum um eigin drykkju, en þetta er samt alveg satt).
Ég vakti eins og vanalega mikla athygli og mikið var starað á mann. Mér fannst það ekkert skrýtið fyrst en þegar það var búið að kynna mig sem fjölskylduvin og L sem
eiginmann minn, með mikilli áherslu á orðið ,,eiginmaður", í hundraðasta skiptið, fór ég að velta því fyrir mér hvort eitthvað væri í gangi. Þá var mér sagt góðlátlega af ömmu skírnarbarnsins að þetta væri bara svona varúðarráðstöfun, til að valda engum misskilningi eða leiðindum seinna þegar fólk væri komið í glas og allar hömlur við það að losna af mönnum. Það var þarna einn rosalega gamall og krumpaður karl sem er langafi skírnarbarnsins. Hann var víst alveg að farast af því honum langaði svo að dansa við mig en hann þorði ekki að bjóða mér upp. Það var svo í gegnum aðra manneskju sem hann bauð mér í dans og þetta var bara rosalegt, ég hef sjaldan lent í öðru eins. Gamalmennin hérna eru alveg svakaleg, hann dansaði ótrúlega hratt og af miklu afli. Ég mátti hafa mig alla við til þess að halda í við hann. En þetta var mjög skemmtilegt kvöld þótt við hefðum verið komin heim snemma.
Eitt umkvörtunarefni sem ég hef er það að hér er engisprettufaraldur eða plága réttara sagt. Þegar ég var lítil og horfði á bíómyndir heyrðist alltaf svona kurr í kribbum þegar eitthvað gerðist á kvöldin í myndunum og mér fannst þetta svo rosalega flott og framandi. Núna þegar við förum út á kvöldin heyrist þetta hljóð úr öllum hornum en í stað þess að finnast þetta spennandi lifi ég í stöðugum ótta. Þessi kvikindi eru algjör viðbjóður, rosalega stór og brún á litinn og það versta er að þau stökkva á mann, lenda á hausnum á manni, öxlunum og bara ARRGGG!!! Ég tryllist af hræðslu, panikka algjörlega. Svo eru þau með svona stór svört geimveruaugu sem stara á mann. Djöfuls viðbjóður. Mér er sagt að á sumrin hérna (semsagt des.jan. og feb.) fyllist allt af þessu og öðru ógeði. Ég gæti aldrei lifað það af að þurfa að deila lífi mínu með svona mikið af pöddum. Og alls ekki af þessari stærðargráðu. Og svo af því að ég er svo hrætt við þessi kvikindi þá stökkva þau alltaf á mig sérstaklega og engann annan!!! Þetta er búið að marggerast takk fyrir.
Í gær var búið að ákveða að fara til Monsefú en í staðinn fórum við upp í sveit til Callanca á svona útistað, borðað undir berum himni með sólina skínandi og yndislegan mat og drykk. Að sjálfsögðu var lifandi tónlist með hljómsveit og mamma tók auðvitað undir á hristurnar sínar, sem hún tekur með sér hvert sem hún fer, bara til vonar og vara sko. Ég held að hún hafi alveg slegið í gegn þarna og þeir hafi bara viljað ráða hana í bandið. Eins og vanalega voru klósettferðirnar ævintýralegar og það þurfti sko að safna kjarki áður en haldið var inn á klósettið. Úff, ég held ég sleppi því bara að lýsa nánar hvernig þetta var, þið getið bara ímyndað ykkur það.
Aumingja Ævar og María voru skilin eftir heima með Gladys frænku og ég var með smá samviskubit yfir því þegar ég sá rólurnar og rennibrautina þarna. En auðvitað skemmtum við okkur betur og vorum meira afslöppuð af því að börnin voru ekki með. Þau hamast alltaf svo mikið í mér ef við förum eitthvað svona út, endalaust suð og leiðindi. Þau er svo lítil enn þá greyin. En þetta var hrikalega gaman og mikið fjör að dansa á grasinu. Við buðum systkinum L og vinafólki okkar (Celinu og Roland manninum hennar) og þetta var rosa skemmtilegt. Fyrir utan það að mamma spilaði svo mikið á hristurnar að hún varð mjög þyrst. Hún var því með gosglas við höndina. Í eitt skiptið teygir hún sig í glasið og fær sér sopa en þá stingur eitthvað kvikindi hana inní vörina, hún spýtti út úr sér einhvers konar flugu! Hún fann mikið til en bólgnaði ekkert upp þótt það kæmi soldið blóð. Hann Roland er læknir þannig að eftir að hann mat það þannig að ekkert væri að óttast þá róuðum við okkur niður og héldum áfram að skemmta okkur. En það besta var auðvitað að koma heim og sjá börnin nýböðuð og alsæl eftir skemmtilegan dag með Gladys frænku sem fór með þau út í bæ, á róló og heim til sín þannig að þau skemmtu sér frábærlega.
Ævar er á fullu í skólanum og fer einn með Ernestínu föðursystur sinni í mótótaxi á hverjum virkum degi. Hann er mjög duglegur og leikur á fullu með hinum krökkunum. Hann er líka með sína eigin stílabók og leysir þar verkefni eins og að tengja saman rétt dýr, skrifa beina línu, lita epli rautt, gulrót appelsínugult og annað slíkt krúttlegt. Svo fær hann broskalla stimplaða. Hann er bara eins og annað barn þegar hann kemur heim, rólegur og sáttur og engin leiðindi og suð. Hann þarf greinilega á þessari örvun að halda og ég held að þegar hann kemur heim í leikskólann verði þetta bara frábært fyrir hann. Annað í þessu er að honum fer alveg svakalega fram í spænskunni og segir eitthvað nýtt á hverjum degi. Það eru bara heilu setningarnar sem koma upp úr honum þannig að ég er viss um að stóru systkini verða alveg steinhissa þegar þau hitta hann aftur í ágúst. Annars er bara allt gott að frétta af þeim en engin stórtíðindi þannig lagað.
Mamma hans L varð skyndilega veik í gær og þurfti að fara til læknis. Hún er með einhvers konar blóðstreymisvandamál í fótleggjunum, blóðtappamyndun eða eitthvað þvíumlíkt og verður að taka lyf og fá sprautur við þessu. L fór með hana í skoðun í morgun og keypti öll lyfin handa henni en fjölskyldunni var mjög brugðið af því að hún hefur alltaf verið við svo góða heilsu. L er sjúklega hræddur um að hún geti dáið. Hann er reyndar búinn að vera með það á heilanum að einhver nákomin sér deyi von bráðar af því að um daginn komst ein af þessum krippum inn til okkar og var á gólfinu á milli skónna hans L. Ef hún hefði verið inní skónum hans, þýðir það feigð hans en þar sem svo var ekki, heldur var hún á milli skónna hans túlkar L það sem svo að einhver í fjölskyldunni sé feigur. Það er svo mikið um svona hjátrú hérna sem kemur manni frekar mikið á óvart miðað við hvað fólk þykist vera ofboðslega kaþólskt. En svona er þetta. Vonandi bara hjálpa lyfin henni að líða betur. Annars er móðursýkin hérna svo mikið að fiskisagan hafði eins og skot flogið til allra í fjölskyldunni, líka þeirra í Lima og voru útgáfurnar um veikindi ættarmóðurinnar margar og skrautlegar. Sú rosalegasta var að hún hefði skyndilega byrjað að blása upp þangað til allar æðar í henni hefðu sprungið! Ég fékk algjört hláturskast þegar ég heyrði þetta og varð að draga mig í hlé til þess að móðga ekki liðið, en ég meina, slökum nú aðeins á!!!
Jæja, segi bless í bili,
alltaf gaman að fá kommentin frá ykkur, þau eru svo blogghvetjandi.
Nínos.
