Ævintýrið heldur áfram

Það er ýmislegt framundan hjá okkur. Á morgun er okkur boðið í skírn hjá barnabarni æskuvinars L hans Ricardos. Þetta er um kvöldið og ég held að mamma ætli bara að vera heima með börnin og Gladys frænku sér til hjálpar. Ég spurðist fyrir um hvað væri venjan að gefa í skírnargjöf og mér var sagt að bara guðforeldrarnir gæfu gjafir og fólk gæti svona ,,hjálpað til" ef það vildi, peningalega. Ég veit ekki, ég held ég kaupi nú samt gjöf, kann eiginlega ekki við annað.

Svo stendur til að fara aftur til Monsefú á sunnudaginn og skemmta sér vel með mat, drykk og lifandi tónlist og í þetta skiptið án barna ef mögulegt er. Fékk alveg nóg síðast þegar Ævar var mígandi og skítandi út um allar trissur þarna. Afsakið orðbragðið...

Okkur var boðið í mat til Celinu nágranna okkar, núna í fyrradag. Hún býr í sömu byggingu og við hérna og alveg við hliðina á Ernestínu systur L. Hún gerði okkur þann greiða að vera giftingarvottur fyrir okkur síðasta sumar en það má nefnilega enginn vera sem er blóðtengdur öðrum hvorum aðilanum sem er að fara að gifta sig. Við ætlum einmitt að bjóða henni og manninum hennar með okkur á sunnudaginn, enda hjálpaði hann okkur þegar María var veik og skrifaði upp á lyf sem hjálpuðu henni að líða betur. Svo hjálpaði hann okkur líka núna þegar L fékk í bakið. Hann er fyrst núna, eftir tæplega viku, að jafna sig eftir þursabitið og það er búið að vera frekar ömurlegt. En ég er búin að fara bara sjálf út með mömmu niðrí næ þar sem við sitjum á bekk og njótum góða veðursins og að láta stara á okkur og segja hluti eins og til dæmis: ,,Hey, gringa! Taktu mig til landsins þíns og ég gerist þræll þinn!". Já, það er nefnilega það. Gott að vita af þeim möguleika.

Nú, við fórum aftur til Pimentel í dag og höfðum það gott við ströndinni, gengum í sandinum, borðuðum góðan mat og bara slökuðum á. Ævar minn var í skólanum á meðan og það var ólíkt rólegra að vera bara með Maríu. Maður saknaði hans nú samt, þótt þetta væri auðveldara svona. Það voru einhverjir skólakrakkar frá Bandaríkjunum þarna og mér fannst voðalega skrýtið að sjá önnur gringo en mig og mömmu, maður er það vanur að sjá ekkert nema Perúbúa með dökka húð. Reyndar er maður það vanur því að mér krossbrá um daginn. Við fórum á galdramarkaðinn um daginn og aldrei þessu vant þá málaði ég mig ekki neitt. Ég mála mig nú vanalega mjög lítið, bara smá maskar og eyeliner og svo svona aðeins púður á nefið ef það glansar ótæpilega. En þarna var ég semsagt alveg ,,natural" og því enn glærari að sjá en vanalega. Ég virka nefnilega enn þá fölari og eiginlega þreytu- eða veikindalegri svona. Jæja, við erum þarna að þvælast um og kaupa og eins og vanalega er starað alveg rosalega á mann og mikið af athugasemdum sem maður heyrir út undan sér. En ég er nánast að verða ónæm fyrir þessu. Nú alls staðar í kringum mann er svakalega dökkt og brúnt fólk og það er náttúrulega orðið algjörlega normalt fyrir manni. Svo allt í einu lít ég framfyrir mig og sé í miðri þvögunni af öllum þessum kaffibrúnu andlitum þessa líka óhugnanlegu afturgöngu. Ég hugsaði með mér að þetta væri augljóslega reimleikar út af öllu þessu galdrakukli sem væri í gangi þarna og að ég væri bara farin að sjá ljóslifandi fólk að handan. Eftir sekúndubrot áttaði ég mig á því að þessi ofurhvíta, svífandi vera þarna í miðri mannþvögunni var auðvitað ég sjálf í þessum líka svaka spegli. Mér leið eins og fífli að hafa brugðið svona en skildi í fyrsta skipti hvers vegna er starað svona mikið á mig hérna, maður sker sig ekkert eðlilega mikið úr. Maður virkar hreinlega eins og liðið lík við hliðina á Perúbúum.

Á morgun kemur svo maður til þess að smíða fataskáp inn í herbergið hennar mömmu og það verður auðvitað allt annað líf fyrir hana. Við erum líka loksins búin að láta setja hurðir fyrir sturturnar þannig að það sé ekki allt á floti þegar maður baðar sig. Þannig að svona verðum við í næstu ferðum, smám saman að koma hlutunum á hreint hér og betrumbæta. Það getur verið að við verðum að fara til Lima um mánaðarmótin en út af pappírsvinnu vegna íbúðarinnar þar, en ef svo verður þá komum við ekkert aftur til Chiclayo, það tekur því ekki. Ég vona samt að við getum verið aðeins lengur hér því ég fíla Lima ekki eins vel og Chiclayo.

Lazaro og Pedro bróðir hans virðast vera í einhverju nostalgíukasti og eru ákveðnir í að láta gamla unglingsdrauma um hljómsveit verða að veruleika og komu heim í gær, mér til mikillar skelfingar, með risavaxna hátalara, mixer, magnara og aðrar hljóðgræjur sem ég kann ekki nöfnin á. Það er stefnt á hljómsveitaræfingu á morgun og ég held að ég verði að flýja að heiman með mömmu og börnin á meðan á þessu stendur. Úff, greyið gamlingjarnir. En ég hef ekki brjóst í mér til að gera mál úr þessu, þó að litla sæta stofan mín sé núna yfirfull af græjum.

Að lokum má minnast á að ég herti loks upp hugann og fór inn á Einkabankann til að átta mig á stöðunni í fjármálunum heima og fékk taugaáfall yfir yfirdrættinum. En það mátti svosem búast við þessu, það er búið að eyða dálítið miklu undanfarna mánuði og tímasetningar á íbúðarkaupum óheppilegar út af þessari ferð sem var löngu búið að greiða fyrir. En við hljótum að komast út úr þessu þegar heim er komið. Verð samt að viðurkenna að ég er búin að vera soldið svona þung út af þessu í dag. Er ekki vön að vera í skuldum á þennan hátt og líkar það illa.

Jæja, nóg um það í bili,
Bless,
Nínos.

 
Röndóttar strandferðir og brjáluð partý

Þá heldur ferðasagan frá Perú áfram. Svo maður nefni nú fyrst aðalpersónuna í þessu öllu, hana mömmu, þá er hún á fullu að mála málverk og það er meira að segja fólk farið að panta hjá henni málverk, það eru allir svo hrifnir. Hún var núna að leggja lokahönd á eina blómamynd sem Yanet frænka hans L á að fá og þar áður gerði hún landslagsmynd sem er mjög falleg. Það dularfulla er að hún er skuggalega lík strandlengjunni hér í Perú og meira að segja bátarnir sem mamma málaði eru eins og litlu bambusbátarnir sem notaðir eru til veiða hér. En mamma málaði þetta sem sagt áður en við fórum með hana á ströndina.

En rétt skal sagt frá og byrja á byrjuninni. Á fimmtudaginn voru þeir þrír bræðurnir, Lazaro, Pedro og Eduardo að spila á gítar og syngja hér í stofunni og ég hef aldrei heyrt annað eins á ævi minni. Hef ekki hlegið svona mikið í mörg ár. Lazaro spilaði auðvitað mjög vel og söng, en Pedro, þrátt fyrir að vera með fallega rödd, á það til að vera dálítið tónvilltur og varð alltaf rosareiður þegar hann sjálfur hitti ekki á réttan tón og skammaði L fyrir að kunna ekki á gítarinn! Svo þegar Eduardo, krumpaður og tannlaus, bættist í hópinn og söng, þá var það eins og mávur í dauðateygjunum, röddin brast hryllilega og hann sjálfur sá ekkert athugavert við söngstílinn. Ég skammast mín ógurlega en ég bara trylltist úr hlátri sem smitaði út frá sér þar til við lágum öll í krampa og tárin runnu niður kinnarnar. Ég held að mömmu hafi ekki staðið á sama en hún var löngu flúin inn í eldhús að mála, viðkvæmu tóneyra hennar var svo ofboðið. Það stórkostlega við þetta er að daginn eftir fréttum við það frá öðrum í fjölskyldunni að Eduardo væri búinn að segja öllum að hann hefði gjörsamlega slegið í gegn hérna með söngnum sínum og að við hefðum bókstaflega veinað af fögnuði og klappað fyrir honum þegar hann hóf upp fagra raust sína. Eru sjálfsblekkingunum engin takmörk sett?

Á föstudaginn kom Gladys frænka L og Javier systursonur hans til þess að passa börnin fyrir okkur svo við gætum farið með mömmu á Inkasafnið ,,Senor de Sipán" í Lambayeque. Í fyrra fór ég með Rósu frænku og Nonna og börnin voru með í för. Við skulum orða það þannig að ég mundi nánast ekki eftir neinu sem ég hafði séð þegar út var komið. Það var skipst á að grenja eða sofna í fanginu á manni. Núna var þetta allt annað líf! Við gátum notið þess að taka okkar tíma og rölta rólega um safnið. Það eru mögnuð áhrif þarna með þessum merkilegu fornmenjum. Það var Inkamenning þarna á þessum slóðum fyrir 1700 árum og það er enn verið að grafa upp úr píramídunum þarna og setja á safnið. Þar á meðal er þarna grafhýsi Inkakonungsins sem safnið heitir í höfuðið á. Þetta er auðvitað stórmerkilegt allt saman og það var sérstök ánægja að fara þangað bara við þrjú, án barna og afslöppuð. Ég er ekki frá því að mamma hafi orðið fyrir einhverjum dulrænum áhrifum þarna, enda hlýtur þetta allt að vera stútfullt af draugum. Safnið er rosalega flott og vel hannað, lítur út eins og píramýdi á þremur hæðum. Þegar við vorum búin að skoða safnið fórum við og kíktum í túristaverslanirnar sem eru á bakvið það og tilheyra safninu. Þegar við vorum komin inn á svæðið sé ég mér til skelfingar að í humátt á eftir okkur koma arkandi 5 vígalegir lögreglumenn sem gengu ákveðið og augljóslega í áttina að okkur. Ég hugsaði með mér að nú væri komið að því sem ég hafði mest óttast, ég yrði handtekin í Perú fyrir eitthvað sem ég er saklaus að og lenti í steininum þar sem gerð yrði ,,full body search" í Hollywood stíl. Mamma tók eftir skelfingarsvipnum á mér og sneri sér við. Henni brá svo að sjá löggurnar á hælunum á okkur að hún hvítnaði upp: ,,Nína, eru þeir nokkuð á eftir okkur?" Ég svaraði: ,,Ég held ekki, en til vonar og vara viltu reyna að líta ekki svona grunsamlega út!" Við reyndum að ganga eins eðlilega og hægt var inn í næstu verslun og þeir komu allir inn á eftir okkur. Hjartslátturinn hjá mömmu var kominn á fullt og ég var orðin eldrauð í framan af hræðslu; L virtist vera gjörsamlega ónæmur fyrir því að von bráðar yrðum við handtekin. Það var því feikilegur léttir þegar ég sá einn lögreglumanninn, hávaxinn og þrekinn mjög, taka upp lítinn bambusbát og segja við félaga sinn sem var ekki síður vígalegur: ,,Heyrðu, við kaupum þennan! Hann á eftir að fara svo vel í stofunni hjá þér!" Þeir voru semsagt bara að versla þarna og skoða eins og við. Þarna lét maður ímyndunaraflið aðeins hlaupa með sig í gönur. Á eftir fórum við á veitingastað sem heitir La Rosita (litla rósin) og nutum frábærra veitinga.

Í gær kom sólin í ljós og þá var ákveðið að fara á ströndina í Pimentel sem er lítið sjávarþorp nálægt Chiclayo. Reyndar er hávetur hérna eins og ég hef sagt þannig að það er ekki mikið um að fólk sé að baða sig í sjónum á þessum árstíma en í desember fram í febrúar er allt troðið þarna af fólki. Við fórum með ömmurnar tvær og börnin með okkur. Veðrið var yndislegt og sólin ansi sterk. Ég ætlaði nú að fara aldeilis vel undirbúin og hljóp á síðustu stundu inn á bað og greip þar sólaráburð til þess að brenna ekki í framan og á bringunni. Þegar á ströndina var komið ráðlagði ég mömmu eindregið að leyfa mér að skella vel framan í hana líka og svo setti ég á Ævar en María lét öllum illum látum þannig að ég gafst upp á henni. Sem betur fer því annars hefði hún væntanlega endað kolsvört á litinn. Þetta var nefnilega brúnkukrem sem ég veit ekkert hvernig komst í mitt hús og stóð alls ekki til að nota. Næsta dag skildi ég ekkert hvers vegna Ævar var með svona appelsínugular rákir á handleggjunum og nefið svona einkennilegt á litinn. Mamma er kaffibrún í framan og ég með brúna og gula bletti í lófunum. Ég fékk sjokk þegar ég kíkti á kremið og áttaði mig á mistökunum. Við erum semsagt afmynduð eftir strandferðina og öll í appelsínugulum rákum. Úff...en þetta fer vonandi fljótt af. Við fengum frábæran mat á litlum sjávarréttaveitingastað og kom þar gamall maður með gítar sem spilaði og söng til okkar mömmu. Hann improviseraði á staðnum og söng til mömmu La Abuelita Bonita (fallega amman). Til mín komu þvílík ástarljóð að L stóð ekki á sama. Þegar sá gamli var farinn að segja á ensku á milli versa ,,I love you" og blikka mig, þá sagði L þannig að það heyrðist greinilega að hann myndi ekki láta hann fá pening ef hann hætti ekki að reyna að táldraga konuna sína. Þetta var nú allt í góðu gamni gert samt.


Ég er sjúklega sjóhrædd en þegar mamma L fór úr skónum og sokkunum og óð útí skammaðist ég mín svo að ég gerði það sama. Það var slatti af fólki þarna á ströndinni af því að sjómennirnir á litlu bambusbátunum voru að landa aflanum sínum og allir auðvitað berfættir og á stuttbuxum. Ég er ekki frá því að það hafi verið starað með blöndu af áhuga og hryllingi og óhugnanlega hvítu fæturna á mér þegar ég fór úr skónum og bretti upp skálmarnar á buxunum að hnjám. Hafi fólki fundist andlitið á mér hvítt áður þá er það ekkert í samanburði við líkamann þannig að sumir virtust hreinlega fá ofbirtu í augun þegar sólin endurkastaðist af náfölu yfirborði fótleggja minna. Ekki bætti úr skák að ég er öll í moskítóbiti eftir ferðalagið til Monsefú En svona í fúlustu alvöru þá var þetta yndisleg tilfinning að busla í sjónum og fá kraftinn frá hafinu beint í æð.


Nú í gær átti Ricardo, æskufélagi L, fimmtugsafmæli og við buðum okkur sjálfum í veisluna alveg eins og í fyrra. Mamma var heima að passa með Javier systursyni L, en þau eru nokkuð góð saman, hann kann eitt og eitt orð í ensku og þau reykja bæði þannig að hvað gæti verið betra? (Ég meina, þau reykja úti á svölum sko, ekki yfir börnunum, þetta kom ekki alveg nógu vel út).

Húsakynnin þar sem veislan var haldin eru svona í frekar bágu ásigkomulagi og baðherbergið...ó góður guð...baðherbergið...þar eru engin orð sem fá lýst ástandinu þar. Klósett með engri setu, má ekki setja klósettpappírinn í klósettið heldur í ruslafötu, kóngulóarvefir upp um allt, opið ræsi í gólfinu þannig að þegar maður sturtar niður og horfir í gatið getur maður séð sinn eigin úrgang plompa niður úr röri og fljóta niður í ræsið. Ég þurfti að margfara þarna inn og hætta við áður en ég gat loksins fengið af mér að pissa þarna. Í þessu tilviki virkaði bjórinn eins og tvíeggjað sverð, vegna ótæpilegrar bjórdrykkju varð ég að pissa en án bjórsins og hans áhrifa hefði ég aldrei getað pissað þarna inni. En fyrir rest vorum við klóið bara orðin nokkuð kammó.

Nú, það var dansað eins og aðeins er gert í Perú, stanslaust semsagt, og ég skemmti mér konunglega, að mestu leyti. Þessi Ricardo á fullt af systkinum og einn bróðir hans er svona frekar einkennilegur þykir mér. Forljótt kvikindi í raun. Af einhverjum ástæðum þá bauð L honum að dansa við mig og hann neitaði á þeim forsendum að hann dansaði ekki við útlendinga. Ég var ekki alveg viss hvort þetta væri brandari eða ekki en manninum stökk ekki bros á vör! Þegar líða tók á kvöldið og allir orðnir vel hífaðir bauð hann mér samt upp og ég verð að segja að það var frekar ógeðfelld reynsla. Hann gleymdi nú alveg að dansa, stoppaði stöðugt til þess að spyrja mig spurninga eins og hvort ég elskaði L í alvöru og af hverju ég hefði viljað giftast einum af þeim en ekki gringo. Þetta var svona pínulítið skrýtið. Svo alveg undir það síðasta þegar ég var að kveðja fólkið (þá vorum við L búin að vera að reyna að sleppa út í 2 klukkutíma en vorum alltaf dregin inn aftur) þá hvíslaði hann að mér:,, Ég er hrifinn af þér kynferðislega". Hann sagði þetta reyndar mjög lágt þannig að það er fræðilegur möguleiki á því að mér hafi misheyrst, þannig að ég lét mig bara hverfa hið snarasta án þess að svara þessu. En ef þetta er ekki það hallærislega sem nokkurn tíma hefur verið sagt við mig þá veit ég ekki hvað. Fyrir utan hvað þetta er ógeðfellt þar sem ég þarna stödd með manninum mínum sem ég var fyrr um kvöldið búin að segja honum að ég elskaði í alvöru. Þetta var nú það sem undir bjó hjá manninum sem dansar ekki við útlendinga. En jæja, eftir að hafa pissað 8 sinnum á klóinu fræga, dansað ótæpilega og látið afmælisbarnið klessa rjómatertu í andlitið og hárið á mér, var haldið heim á leið. L vaknaði í morgun með hrikalegt þursabit eftir aðfarir kvöldins, enda varð hann fórnarlamb uppáhaldsiðju afmælisbarnsins sem var að stökkva að fólki og lyfta því upp. Maðurinn tók meira að segja upp mömmu sína sem er 73 ára og líklega um 100 kílóin að þyngd. Need I say more?

Nú, annars hefur bara allt gengið sinn vanagang fyrir utan að mamma er ekki alveg að venjast því hvað fólk er þrautsetið hérna og kemur alltaf án þess að gera boð á undan sér og borðar vel af því sem til er á heimilinu. Mér finnst þetta bara sætt og heimilislegt, en mömmu til varnar þá er ég ekki viss um að ég myndi fíla þetta heima á Íslandi á sama hátt, við myndum pottþétt fara á hausinn fljótlega. En hér, hvers vegna ekki að gleðja liðið og dekra við það? Gefa þeim að borða hluti úr stórmarkaðinum sem það hefur ekki efni á sjálft að kaupa sér. Þau eru líka boðin og búin að gera fyrir okkur það sem við biðjum um og þurfum aðstoð með.

Jæja, ég hlakka til að koma heim og sína ykkur myndirnar úr afmælinu fræga, þær segja meira en nokkur orð.

Bless í bili,
Nínos.