Partýið heldur áfram

Það er af nógu að taka í fréttunum frá Perú. Það er nokkuð ljóst. Ég og mamma erum orðnar fréttasjúkar hér því að horfa á kvöldfréttirnar slær því alveg við að skreppa í bíó heima á hasar- eða glæpamynd. Það eru svo rosalegar fréttirnar af því sem gerist hér að maður bara er í sjokki. Nauðganir, morð og hryðjuverk, árásir á rútur og margt fleira svona skemmtilegt. Það er náttúrulega alltaf lögð meiri áhersla á það slæma eins og bara heima líka, en vá.

Annars hefur mamma verið með slæman hósta síðan við komum til Perú. Við kvefuðumst nú öll (nema auðvitað L) í byrjun en mamma er sú eina sem hefur ekki getað hrist þetta af sér. Svo að það var haldið með hana til læknis sem var nú mjög almennilegur, kollegi og kennari hennar Yanet, systurdóttur Lazaro sem er læknir. Hann er lungnasérfræðingur þannig að ég hélt að hann myndi taka mömmu á beinið fyrir reykingarnar en hann var hinn rólegasti en sagði að ef hún gæti dregið úr reykingunum eins mikið og hún mögulega treysti sér til, þá væri það allt af hinu góða, þannig að það voru engar öfgar þarna og mömmu var stórlétt. Hún fékk púst til að losa um slímið í lungunum og einhver lyf líka. Súrefnismettunin í blóðinu var ekki alveg eins góð og hún gæti verið og því púlsinn hraðari en eðlilegt er í hvíld, því hjartað þarf að vinna meira við að flytja súrefnið, eða eitthvað svoleiðis. Hún var nú ekki komin með sýkingu í lungun en á góðri leið þangað því hún getur ekki hóstað slíminu upp. Núna líður henni betur og hóstar ekki eins mikið, enda var hún hætt að geta sofið á næturna fyrir hósta. Andstyggilegt.

Í gær var haldið aftur til Monsefu, og í þetta sinn til að sletta ærlega úr klaufunum. Móðursystir hans Lazaro ásamt tveimur börnum og slatta af barnabörnum hennar komu með og var haldið á staðinn Los Delfines (Höfrungarnir) sem er svona staður með lifandi tónlist um helgar, dansgólfi og nánast undir berum himni, bara svona stráþak yfir. Þetta var rosalega gaman þrátt fyrir að María og Ævar hafi byrjað með leiðindi svona fyrst, grenj og væl. En þegar þau uppgötvuðu að þarna úti í garðinum var risastórt fuglabúr þar sem voru saman kalkúnn, hænsni, dúfur og páfagaukar, þá lifnaði yfir litla fólkinu. Ekki var það verra þegar við uppgötvuðum að þarna var líka lítill api bundinn, voða gæfur og mikið krútt. Hann átti barnakerru sem hann bjó í. Í fyrstu stóð mér ekki á sama þegar þau voru að klappa honum því þessir apakettir eiga það til að bíta, en hann var hinn blíðasti. Ég lét þau bara vera þarna með hinum krökkunum að leika sér við dýrin og ég held að apinn hafi stórgrætt á þessu öllu saman þar sem hann fékk að borða franskar, steiktan kjúkling og svo sleikjó í desert! Bókstaflega gúffaði þessu í sig. En þegar ég kom að þeim í síðasta skiptið og Ævar og María voru farin að kroppa flærnar af apanum og kreista bólurnar á enninu á honum fannst mér kominn tími til að beina athygli þeirra að öðrum dýrum, eins og litla hvolpinum. Þetta hefði endað með því að þau breyttust þarna í villibörn eða tvo litla Tarzan sem neituðu að koma niður úr trjánum.

Ævar er búinn að uppgötva það að margir foreldrar hér eru mjög afslappaðir varðandi pissumál barna sinna og láta þau bara spræna úti á götu ef að þannig vill til. Hann er því búinn að vera mjög duglegur í því að pissa úti á götunum. Mér til mikillar armæðu. Fyrir utan hús móðursystur L tók hann niður um sig fyrir framan hóp af karlmönnum sem sátu að drykkju á pöbbinum fyrir framan húsið, og meig á götuna. Þeim fannst þessi litli pissandi hvítingi greinilega bráðskemmtileg sjón því þeir hlógi allir eins og vitleysingjar. Svo þegar við vorum á veitingastaðnum þá kom Ævar reglulega og sagðist mér að hann hefði pissað í grasið. En í eitt skiptið fannst mér ég heyra í gegnum hávaða tónlistarinnar eins og neyðaróp. Ég hljóp til þangað sem dýrin eru, útí garð, og viti menn, þá var minn maður búinn að ganga örna sinna í grasið og vissi síðan ekkert hvernig hann ætti að komast frá því. Ég var sem betur fer vel búin blautþurrkum og öðrum nauðsynjum, en þetta var of langt gengið fyrir minn smekk þótt ég sé svona frekar afslöppuð mamma. Ímynd hins siðmenntaða Evrópubúa fer víst fyrir ofan garð og neðan þegar Nunez Kvaran gengið er á svæðinu í Perú.

Nú, það var auðvitað dansað eins og maður ætti lífið að leysa og ég er ekki frá því að við höfum gjörsamlega slegið í gegn þarna. Hljómsveitin var alveg frábær og Lazaro bað stjórnandann að senda kveðju frá honum til mömmu hans og systur hennar, tengdamömmu sinnar frá Íslandi. Þetta var gert en svo eftir því sem leið á daginn vatt þetta upp á sig og stjórnandi hljómsveitarinnar var svo æstur út af okkur (Monsefu er MJÖG lítið, afskekkt þorp sem fáir hvítingjar fara til) að hann kunni nöfnin á okkur utan að og var endalaust að kasta kveðju á Íslendingana. Fyrir rest var hann orðinn svo glaður (hemm, drukkinn) að hann var farinn að tala á íslensku, spurði mig og sagði svo ,,þetta er ótrúlegt" og ,,takk fyrir" og ,,bless". Mér fannst hann bara helvíti góður, hefði getað orðið tungumálaséní. Þetta auðvitað olli því að aðrir gestir staðarins horfðu enn meira á okkur heldur en vanalega (það er auðvitað alltaf starað rosalega mikið, sérstaklega á mig fyrir að vera svona hvít) og þegar við dönsuðum þá var það bara ,,life show" fyrir allt fólkið sem starði, klappaði og gargaði af fögnuði. Er nokkur furða að ég vilji helst ekki fara aftur til Íslands, hvar yrði ég önnurs eins stjarna og hér í Perú?

Maturinn var mjög góður þó ég sé ekki frá því að maður hafi í hita leiksins gleypt nokkrar húsflugur með, svona af og til. Þær voru ansi skæðar. Ég borðaði af bestu lyst, allt nema forréttinn sem var svona upprúllað laufblað, grillað og inní því einhver pínulítil seiði, sem ég hafði séð syndandi um í vatnsfötu nokkrum mínútum áður en þau voru matreidd. Þetta var einum of mikið ,,Indiana Jones í Indlandi" fyrir mig. Úff... Mamma vildi, eins og vanalega, ekki prófa neitt nýtt og alls ekki fiskirétti en þetta er auðvitað fyrst og fremst sjávarréttarstaður eins og nafnið gefur til kynna. Þannig að beðið var um kjúkling fyrir hana og franskar. Þetta var nú ekki girnilegasti kjúklingur sem ég hef séð, svona eins og rotta sem hafði verið straujuð og svo steikt, en það skipti ekki öllu, aðallatriðið var að skemmta sér. Mamma sat á stól og tók upp hristurnar sínar og spilaði með hljómsveitinni af lífs og sálar kröftum. Mjög kúl.

Bjórinn vall og partýið hélt áfram fram eftir degi og ég er ekki frá því að maður sér hálf eftir sig í dag, og ég auðvitað sú eina sem er með moskítóbit eins og vanalega.

Jæja, ég mun blogga eins fljótt og ég get aftur.
p.s. það var meira að segja sól þennan dag!