Monsefu

Í dag leit sólin loksins út úr skýjunum og þá var ákveðið að fara í smáferðalag til Monsefú. Ævar átti líka frí í skólanum af því kennarinn hans tók frídag þannig að þetta var upplagt. Fyrir þá sem ekki þekkja til þá er Monsefú lítið þorp sem tilheyrir Chiclayo-héraði og foreldrar Lazaro koma báðir þaðan. Móðirsystir hans L býr þarna ásamt sínum börnum og barnabörnum. Við tókum bíl þangað og þetta er svona 20-25 mínútna leið frá borginni. Ævar talaði svo mikið við ömmu sína í bílnum á íslensku og það alveg upp í eyrað á bílstjóranum að ég hélt að maðurinn myndi enda herynalaus. En hann virtist skemmt sér konunglega við að hlusta á erlent mál og hélt (eins og reyndar allir hér) að við værum að tala ensku.

Við fórum á handverksmarkaðinn og það var auðvitað eins og alltaf starað óhugnanlega mikið á okkur. Ég keypti mér brauðkörfu og svona eitthvað af glingri til að gefa heima. Síðan fórum við og settumst niður í almenningsgarðinum , L og mamma hans á einn bekk og ég og mamma með krakkana á annan. Ég var eitthvað að vesenast þarna og taka myndir og svona og þá ganga þrír menn framhjá. Ég heyrði að þeir voru að tala um mig og einn þeirra sagði: ,, Asskoti er þessi gringa er með góðan afturenda. Ég verð að fara að drífa mig til Þýskalands eða Spánar sko". Rosalega var þetta óþægilegt, sérstaklega með tilliti til þess að L sat þarna á næsta bekk en þeir vissu náttúrulega ekkert að við værum saman. L sagðist hafa heyrt þetta og var mjög fúll en sem betur fer fór hann ekkert að munnhöggvast við manninn, þá hefði þetta endað í slagsmálum. karlarnir hérna eru alveg ótrúlegar karlrembur og það er nánast daglegt brauð að lenda í svona löguðu, sérstaklega ef maður er einn eða með konum eingöngu. Það er reyndar frekar fyndið hvað rassinn á mér vekur mikla athygli hérna, en latinos eru mjög hrifnir af rassstórum konum (kannski vegna þess að konurnar hér eru allar frekar rasslausar en brjóst- og magagóðar), eins og maður er búinn að vera með mikla komplexa út af rassstærðinni alla ævi. Ég er alveg hætt að reyna að fela á mér rassinn enda ekki verra þegar konur segja við mann í öfundartón: ,,Þú ert svo heppin að vera með svona stóran rass." Já, þetta er svona frekar öfugsnúið við það sem maður á að venjast heima á klakanum þar sem fita er litin miklu hornauga.


Jæja, við fórum svo að heimsækja móðursystur hans L sem heitir Júlía og mamma sat nú mest allan tíma úti á gangstétt til þess að njóta sólarinnar. Það leið ekki á löngu þar til safnast hafði áhorfendahópur þarna fyrir utan, karlar voru sestir hjá henni á stéttina og fólk var að taka myndir af henni á gemsana sína! Það þykir nefnilega fréttnæmt þegar hvítingjar koma við í svona litlu sveitaþorpi og við fengum því rosalega athygli. Ég held að mömmu hafi ekki þótt þetta neitt slæmt nema þegar einn frekar drukkinn maður reyndi að nálgast hana og smella á hana kossi. Þetta endaði með því að frænka hans L kom út á hlað og skipaði þrjá menn þarna sem hún þekkir sem persónulega lífverði á meðan mamma sæti úti.

Er nokkuð skrýtið að manni líði vel hérna í Perú? Ég meina, ég er algjörlega ábyrgðarlaus, veit ekkert hvað hver dagur ber í skauti sér, og fær þar að auki athygli eins og ég sé drottning eða Hollywood stjarna. Reyndar getur þessi athygli stundum verið til vandræða og það er auðvitað leiðinglegt að vita til þess að margir karlmenn hér virðast halda það að allar hvítar konur séu hórur/lauslátar af því að það eru alltaf ljóskur í aðalhlutverkum í kláminu. Svo er ógesslegi markaðurinn þangað sem ég fer alltaf að kaupa í matinn. Hann er hérna rétt hjá, svona Kolaportsstemning í gangi og þar þekkja mig allir frá sumrinu áður. Síðast þegar ég fór var komin svo mikill æsingur í fólkið að það upphófust rifrildi af því að ég keypti fisk af þessum en ekki hinum og fólk var farið að tosa í mig til að fá mig til að versla hjá því en ekki einhverjum öðrum. Ég er búin að ákveða að hvíla mig aðeins á þessum markaði til þess að leyfa fólkinu að róa sig niður. Ég fékk svona létta cannibalism-tilfinningu þarna síðast, eins og ég yrði bara étinn á staðnum ef ég kæmi mér ekki út. Svo komu þarna tvær konur og yfirheyrðu mig um það hvaða fjölskyldu hér í Chiclayo ég hefði gifst inní og vildu nákvæmar upplýsingar um hverfi og ættarnöfn. Ég var bara í sjokki.


Ég fer alltaf með Ævar minn í skólann og aðalsportið við það er að fara í mototaxi. Fyrir þá sem ekki vita hvað það er, þá er það mótorhjól sem búið er að saga af afturendann og bræða á vagn sem komast mest 3 manneskjur í. það eru oftast engar dyr á þessum farartækjum og aldrei belti, og maður hossast ógurlega í þessu, sérstaklega þar sem margar göturnar hér í Chiclayo eru ekki malbikaðar og mjög holóttar. Um daginn er ég búin að skilja Ævar eftir í skólanum og fer til baka í mótotaxa. Þeir mega víst ekki keyra alla leið inn í götuna okkar, því hún telst íbúðarhverfi eða eitthvað svoleiðis og þessi ökumaður gerði það samt, eins og þeir gera reyndar oftast þrátt fyrir reglur . Viti menn, kemur ekki lögreglan og stoppar okkur. Ég var miður mín yfir því að greyið fengi kannski sekt út af mér af því ég veit að þessir menn hafa ömurleg laun og blandaði mér í málið, en var dauðhrædd um að verða kannski handtekinn fyrir að hafa afskipti af lögreglumálum (maður er búin að horfa á alltof mikið af bíómyndum um Suður-Amerísk fangelsi). Ég grátbað lögguna um að sekta hann ekki vegna þess að ég í fáfræði minni hefði heimtað að hann keyrði mig upp að dyrum. Ég blakaði augnhárunum eins og mikið og hægt var og kreisti fram svona fljótandi, grátkennt augnaráð og mototaxinn slapp með áminningu og var mér mjög þakklátur á eftir. Ég fór heim ánægð og fannst ég hafa gert góðverk.

Jæja, ég segi bless í bili og skila kveðjum frá mömmu og L.

Nínos.

 
Lífið er töff


Það er búið að ganga mikið á hérna. María litla fékk hlaupabóluna af Ævari og varð veik á síðasta þriðjudagskvöld. Guð minn góður hvað Ævar slapp vel í samanburði við hana. Hún varð bókstaflega öll þakin blöðrum og bólum og er enn þá afskræmd barnið. Hún varð hryllilega veik með mikinn hita og grét má segja stanslaust í tvo sólarhringa þrátt yfir hita- og verkjastillandi lyf, anti-ofnæmislyf og læknisskoðanir. En hún er núna orðin fín, semsagt líður ekki illa, en hún er enn þá öll í bólusárum og verður eflaust lengi að jafna sig á því. Hún fékk inní eyrun, hársvörðinn, í naflann, allt andlitið og bleiusvæðið var hrikalegt. Ég vorkenndi henni svo mikið! Og okkar líka sem sváfum nánast ekkert. Hún grét svo mikið að hún er algjörlega hás núna, með whiskey-voice eins og sagt er. Úff, það eina góða við þetta er að þetta gerist ekki meðan við vorum að passa litlu börnin heima, það hefði ekki verið gaman að koma af stað hlaupabólufaraldri þar.

Ævar stendur sig alveg eins og hetja í skólanum og það er eins og að aðlögunin sem hann gekk í gegnum í leikskólanum heima hafi bara verið nóg fyrir hann. Hann hefur aldrei grátið hérna og ég skil hann eftir vandkvæðalaust. Skólinn sem hann er í er fyrir fátækustu börnin í Chiclayo (systir L kennir þar, þess vegna varð hann fyrir valinu) og ég held að það geri Ævari bara gott. Og manni sjálfum, maður sér hvað hlutirnir heima eru rosalega mikið öðruvísi og aðstæður betri en hér. Í Perú ganga allir nemendur í skólabúning en þessi skóli leyfir börnum að stunda nám þó að þau eigi ekki pening til að kaupa sér búning, sem er mjög sjaldgæft. Það eru allir heillaðir af Ævari af því hann er svo ljós og hann er bara algjör stjarna þarna. Gengur undir nafninu ,,gringito" (litli hvítinginn) eins og gefur að skilja. Hann er í yngsta bekknum þar sem eru 5 ára börn en hann er jafnstór og þau þannig að ekki ber á miklum mun nema auðvitað í námsgetunni.

Við fórum gangangi með mömmu á aðalmarkaðinn í gær og það var alltof langt fyrir hana en hún stóð sig eins og hetja. Ég keypti smá galdra-galdra handa þér Rakel og við skoðuðum mannlífið. Það er svo mikil fátækt sem maður verður var við niður í bæ og núna reyni ég alltaf að vera með klink á mér til þess að rétta að þeim sem eru að betla, einstæðar, yfirgefnar mæður sem eru einar úti á götu með smábörn, farlama gamalmenni sem enginn vill hugsa um og svo meira að segja sá ég mann sem var með opið sár á fætinum, risastórt og þvílíkt grænt og svart drep í gangi að ég var bara miður mín. Mamma er í rosalegu sjokki yfir þessu en svona er bara lífið í ,,alvöru" heiminum, við vitum ekki hvað við lifum í vernduðu umhverfi heima á Íslandi. Ég tek mest nærri mér að fara út á kvöldin og sjá þessar ungu stúlkur sitja með sofandi ungabörn á gangstéttunum og vita til þess að þarna búa þau og sofa úti alla nóttina með kakkalökkunum og öðrum kvikindum. Ég sá eitt barn svona 8-9 mánaða sem var nýbyrjað að læra að skríða skríkja af ánægju með sig og ég fór næstum því að gráta að hugsa til þess að þetta grey væri að læra að skríða þarna úti í skítnum og ógeðinu, en samt alsælt. Vitandi ekki betur. Þetta er ægilega sorglegt allt saman.

Svo er annað óréttlæti í gangi hérna. Það eru tveir menn, annar bara ungur strákur rúmlega tvítugur, sem vinna hér í byggingunum við þrif og allt sem til fellur í sameign og garðinum. Nú er húsnefndin hér búin að ákveða að þeir séu ómögulegir og latir og það á að reka þá í lok mánaðarins. Ég spurði systur L útí þetta og hún sagði að þeir vissu ekkert um þetta enn þá og málið væri að húsnefndin vildi koma sínu eigin fólki í þessi störf. Það á semsagt bara að tilkynna þeim þann 30.júní að þeir þurfi ekki að koma í vinnuna aftur, enginn uppsagnarfrestur né laun eða neitt. Ég er brjáluð út af þessu og ætla að koma minni skoðun á framfæri, það minnsta sem vð getum gert hér ef það á að láta þá fjúka er að borga þeim að minnsta kosti mánaðarlaun svo þeir og fjölskyldur þeirra hafi eitthvað til að lifa af á meðan þeir leita að annarri vinnu, sem er ekki auðvelt að fá hér í landi. Rosalegt hvernig farið er með fólk.

Jæja, þetta er nú búið að vera soldið þungbúið blogg en ég verð samt að halda áfram. Ásgeir! Manstu þegar mamma þín vildi endilega gefa mér vasaljósið litla til að taka með út, svona til vonar og vara? Ég hugsaði með mér að þetta væri voða sætt af henni en algjör óþarfi. Það fór aldrei af rafmagnið síðasta ár. En viti menn, það er búið að fara af tvisvar hérna og í seinna skiptið í heilan sólarhring og vasaljósið bjargaði sko lífi okkar takk fyrir. SKilaðu kveðju til hennar og þakklæti. Það finnst líka öllum hérna vasaljósið rosalega flott og vilja allir eiga það.

Ókey, ég blogga meir eins fljótt og ég get.
Bless í bili,
Nínos.