Lífið í Chiclayo

Nú fengum við loksins internettengingu hingað heim í dag þannig að ég get bloggað frá minni eigin tölvu með íslenskum stöfum. Veðrið er enn til vonbrigða, bara búin að vera sól í tvo daga, en eins og Rakel Dögg benti á er það örugglega betra en heima, 20-25 stiga hiti alla daga.

Ævar er búin að jafna sig á hlaupabólunni en núna er María byrjuð og hún ber sig voðalega illa eins og alltaf þegar hún er veik. Svo er Ævar byrjaður í skóla hérna. Hann er í skóla þar sem Ernestína systir hans Lazaro er að kenna. Hann er í bekk með 5-6 ára krökkum greyið litla en stendur sig mjög vel, er í því að lita og stimpla. Hann er alltaf eftir hádegi og þess vegna fórum við þessa leiðina vegna þess að leikskólinn sem stóð til að hann færi í er bara fyrir hádegi sem er tími sem okkur nýtist ekki á sama hátt.

Mamma er á fullu eins og vanalega, bara alltaf í uppvaskinu og tiltektum, ofvirk eins og vanalega þótt hún eigi að vera í fríi. Við héldum partý 17.júní í tilefni þjóðhátíðardagsins heima. Ég bauð upp á íslenskan harðfisk og flatkökur ásamt öðru og það var drukkið og dansað eins og alltaf hér. Mamma var í sjokki yfir því hvað fólkið hérna er rosalega hresst í partýum og hvernig allir dansa. Þetta var rosalega gaman og bjórinn rann ljúflega niður. Namminamm.

Ég er búin að vera stórfurðuleg að því leytinu að ég er að elda hérna nánast á hverjum degi sem ég gerði alls ekki síðasta sumar. Veit ekki hvað hefur komið yfir mig, eitthvað klikkelsi. En fjölskyldan hans L er bara mjög ánægð með matargerðina mína. Mamma er soldið hissa á því hvað þau eru þrautsetin, en það er mætt á morgnana og við erum aldrei ein allan daginn. Ég sagði henni að mér fyndist þetta frábært vegna þess að á þennan hátt kynnist maður fólki miklu betur.
Það er mjög skrýtið og ógeðfellt að það er allt fullt af kakkalökkum og engisprettum hérna en svo var alls ekki síðasta ár!!! Á laugardaginn var haldin sameiginleg veisla í tilefni feðradagsins á sunnudaginn hérna í complexinu þar sem við búum. Það voru skemmtiatriði frá öllum nágrönnunum og ég var neydd til þess að syngja og L spilaði undir á gítar. Það var matur, bjór (ahh...) og dansað fram á rauða nótt og svo brakaði í kakkalökkunum undir fótum okkar, en veislan var hér úti á plani. Ég tók reyndar eitt móðursýkiskast þegar einn kakkalakkinn var kominn upp á öxlina á L og ég varð að ýta honum af. Sem betur fer var ég undir áhrifum áfengis, annars hefði ég örugglega ekki lifað þetta af. Á sunnudaginn vorum við á gangi um kvöldið hér fyrir utan og mér er litið niður og þá er risastórt kvikindi á bringunni á mér. Ég argaði og gargaði og hoppaði um (og varð mér algjörlega til skammar þar sem það voru svona hundrað manns úti á götu) og er búin að vera með krónískan kláða um allan líkamann síðan.

Við erum jafnvel að hugleiða að fara í ferðalag til Bagua Grande sem er nálægt fjalllendinu, en þar átti pabbi hans L bakarí og L á margar minningar þaðan. Þetta er ca. 12 tíma rútuferð, en þetta gekk svo vel síðast að ég held að þetta verði bara gaman. En við sjáum til.

Ég gleymi auðvitað að minnast á það að við erum í kjölfar þess að internet er komið í húsið komin með heimasíma hér í Chiclayo þannig að hægt er að hringja í okkur ef eitthvað bjátar á. Þeir sem vilja númerið sendið mér bara skilaboð hér með e-mailinu sínu og þá sendi ég það til ykkar.
Bless í bili,
Nínos.