Það er orðið ansi langt síðan ég bloggaði síðast en það er vegna þess að tæknin hefur verið að stríða okkur, ég lenti í því að þráðlausa tengingin var ekki að virka. Fékk svo aðstoð frá honum Ásgeir tölvugúrú og lausnin var hræðilega einföld. Ég ætla ekki að fara nánar út í þetta því það er bara of vandræðalegt, best að vera ekkert að viðurkenna of mikið hvað maður er vitlaus þegar kemur að tölvum.
En það hefur ýmislegt gerst. Það kom loksins í gær eftirlitskonan í daggæsluna sem við erum búin að vera að bíða eftir síðan eftir áramót. Þetta eru þessar óboðuðu eftirlitsheimsóknir þar sem farið er yfir öll öryggisatriði, hreinlæti og svona. Við reynum reyndar að hafa alltaf allt eins og það á að vera en maður kemst samt ekki hjá því að verða pínulítið stressaður þegar hún kemur, það væri svo leiðinlegt ef einhverju væri ábótavant. En það var allt saman eins og það átti að vera og sem betur fer. Við erum hæstánægð og fegin að hún er búin að koma. Annars gengur barnagæslan bara eins og í sögu. Erum samt búin að vera með eitt barn sem var alveg að gera okkur gráhærð (eða gráhærðari í L tilviki). Hann grenjaði nánast non-stop í þrjár vikur í aðlögun hjá okkur og ég get ekki lýst því hvað þetta var ömurlegt. Svakalegt álag á okkur svo ekki sé minnst á hin börnin sem auðvitað finna streituna. Svo í fjórðu vikunni þá loksins lagaðist hann og er bara besta skinn núna og hagar sér vel. En þvílíkt og annað eins! Höfum nú verið með nokkur erfið en þessi sló öll met. Við erum svo þreytt eftir þetta tímabil að maður er enn þá ekki búin að jafna sig. Ég er frekar orkulaus þessa dagana og mér finnst ég ekki vera neinn bógur í neitt mikið. Mér vex alveg svakalega í augum það að eiga framundan flutningana í nýju íbúðina og að mála og allt, en ætli maður finni ekki orku hjá sér þegar það kemur að þessu.
Nú, annað sem ég held að ég hafi ekki minnst á og það er að frænka mín er flutt til okkar. Hún móðursystir mín lenti í leiðindavandræðum fjárhagslega og varð tímabundið húsnæðislaus. Ég og L erum kannski ekki með stórt húsnæði en við ákváðum með leyfi mömmu að rétta henni hjálparhönd og bjóða henni bílskúrinn til afnota, því hann er alveg innréttaður eins og stúdíó-íbúð. Þetta gerðum við áður en við vissum að íbúðin á miðhæðinni væri á sölu og samþykktu stelpurnar að láta eftir bílskúrinn sem var herbergið þeirra og sofa bara til skiptis inn í stofu hjá okkur eða uppi hjá ömmu sinni þar til við færum til Perú. En svona er ótrúlegt hvað það að gera góða hluti færir manni góða hluti því það var ekki liðin vika frá þessari ákvörðun að við fréttum af íbúðinni og kaupum hana, þannig að þetta verður engin sérstök fórn fyrir okkar að taka við frænku minni. Reyndar er hún flutt inn í skúrinn núna og stelpurnar eru hjá ömmu sinni á næturnar, en það verður bara þar til við fáum nýju íbúðina afhenta sem verður í síðasta falli 1.apríl. Það var svolítil vinna að tæma bílskúrinn og ég hef aldrei séð annað eins drasl og leyndist þarna inni. Manni bara féllust hendur. Það er eins og allt sem maður hefur reynt að innprenta undanfarin tæp fjögur ár bara hafi á engan hátt síast inn. Ég skil ekki hvernig hægt er að lifa svona sóðalega og drasla svona mikið til. Það er sko alveg á hreinu að í nýju íbúðinni verður auðveldara að hafa eftirlit með herbergjunum þeirra til þess að koma í veg fyrir svona ógeð. Ég nenni ekki að standa í svona stórhreingerningum hvað eftir annað.
Við erum líka ansi þreytt vegna þess að við lentum í þeirri óskemmtilegu reynslu að María veiktist mikið. Hún byrjaði að kasta upp eina nóttina og ég hélt bara að hún væri með ælupest. Svo gekk þetta í þrjá sólarhringa og ég var í sambandi við læknavaktina sem sögðu mér að það væri að ganga svona ælupestir og ekkert við því að gera í raun. Á fjórða sólarhring lagaðist hún aðeins og svo næsta dag byrjaði sama ballið aftur. Hún kastaði upp eingöngu á næturnar og á daginn svaf hún mikið, var stundum með hitavellu en stundum alveg eðlileg í hegðun. Þegar liðnar voru tvær vikur og barninu ekkert að batna, bara alltaf rokkandi fram og til baka, ein og ein nótt í lagi en annars bara ælur, þá bað ég um símatíma hjá mínum heimilislækni. Honum leist illa á þetta og sendi okkur á barnaspítalann þar sem hún var í rannsóknum í tvo daga takk fyrir. Það voru tekin blóðsýni og þvagsýni og meira segja sneiðmyndatökur af heila og öllu. Allt kom þetta sem betur fer út eðlilega. Það var ekki gaman að þessu því til að taka sneiðmyndir af svona litlum börnum þarf að svæfa þau og í því felst viss áhætta sem ekkert foreldri vill þurfa að taka. En við létum okkur hafa það og með útilokunaraðferðinni var greiningin sú að María væri með mígreni sem ylli þessum veikindum. Hún er núna á mígrenilyfi og á að vera í mánuð þar til hún fer aftur í skoðun. En strax á fyrsta degi sem hún tók lyfið varð breyting, engin uppköst næstu nótt né aftur, sem betur fer. Þannig að þetta hefur eflaust verið rétt greining. En ég vissi ekki að svona lítil börn gætu verið með mígreni. Amma mín var reyndar mjög illa haldin af mígreni og kastaði þá mikið upp og ég hef þrisvar á ævinni fengið mígrenikast og kastað upp. Þetta er því kannski í blóðinu. Auðvitað er þessi greining ekki það versta sem hefði getað komið í ljós þannig að maður er bara þakklátur, á tímabili var maður farin að ímynda sér að eitthvað hræðilegt væri að henni. Mígreni er andstyggilegt fyrir þann sem er með það en það er ekki hættulegur sjúkdómur í sjálfu sér. En þetta ýtir auðvitað allt undir það hvað maður er þreyttur. Ég er bara að drepast úr þreytu á hverjum degi. Ég held líka að ég fái ekki nógu mikinn svefn, þarf að reyna að passa það aðeins betur.
En ég hef nú samt aðeins lyft mér upp því á síðasta föstudag var partý hjá okkur í mömmuhópnum. Þetta var heima hjá einni okkar og var þemað The eighties. Við mættum allar klæddar í 85 tískunni og ég verð að segja að ég held að ég hafi náð að gera þessu góð skil. Ég fór í grænan krumpu-íþróttagalla sem mamma gaf L einhvern tímann og þeim báðum finnst sko í fúlust alvöru rosalega flottur. Svo var ég með röndóttar legghlífar, ermarnar brettar upp og háir hælar. En ég var alveg í vandræðum með hárið. Ætlaði að greiða í það vængi en það var ekki að gera sig, þannig að ég túberaði það allt! Þvílíkur hryllingur, ég veit að stórt hár var í tísku en ég held ég hafi jafnvel gengið of langt, það var HUGE á mér hárið! Og svo andlitsmálningin eftir því mikil, vel útilátið af kinnalitnum og glimmeri. Stelpurnar voru líka ansi skrautlegar vægast sagt og maður hló sig máttlausan. Þetta var rosaskemmtilegt og ég væri alveg til í að fara aftur í svona partý. Rosalegt stuð og krumpugallinn alveg að standa fyrir sínu.
Jæja, bless í bili.
Nínos.
