Konudagurinn
Já, til hamingju með konudaginn allar þið frábæru konur sem ég þekki. Við höfum greinilega fengið yndislegan dag hvað varðar veður. Ég get ekki sagt að það hafi verið dekrað við mig hérna heima í dag, en L kveikti á perunni fyrir tilviljun, sá í blaðinu að það væri konudagurinn. Ekkert rosa rómantískt í gangi hér á bæ.
Í gær fékk systir hans L afhenda lyklana að íbúðinni í Lima og það er auðvitað æðislegt. Það er ekki laust við það að maður sé að fara svona dálítið á taugum út af íbúðinni hérna heima og svo væntanlegri Perúferð. Afhendingardagur er 1.apríl eins og ég hef sagt áður en frúin var eitthvað að tala um það að geta mögulega afhent fyrr en þá þurfum við líka að greiða síðustu borgun fyrr, eða hálfum mánuði eftir afhendingu. Ég er búin að ganga frá öllum lánamálunum þannig að þetta á ekki að vera neitt mál. Ég er bara svo stressuð yfir þessu samt því það er alltaf kostnaður við að flytja, það þarf að kaupa ýmsa hluti og borga lántökugjöld sem eru alveg hræðilegur aukakostnaður. Svo þarf að mála nýju íbúðina, leigja út þá gömlu og eiga fyrir gjaldeyri í Perúferðina! Úff, maður verður bara að nota hið klassíska íslenska mottó: þetta reddast, á sjálfa sig. Ég er svo óvön að standa í svona rosalegri eyðslu að ég fer alveg í hnút yfir þessu þó að ég sé á sama tíma í skýjunum.
Á föstudaginn var frídagur hjá flestum dagforeldrum vegna þess að við vorum með símenntunarnámskeið frá 9-15 á Grand Hótel. Það var rosalega gaman fyrir okkur Lazaro að fara þetta og hitta svona mikið af öðrum dagforeldrum. Það voru þónokkrir karlar þarna eins og Lazaro þrátt fyrir að þeir væru í miklum minnihluta. Ég hafði ekki hugmynd um að þetta hótel væri svona stórt og flott. Við fengum virkilega flotta þjónustu, kaffi og skinkufyllt croissants í morgunkaffinu, dýrindis hádegisverð með desert og svo konfekt og kaffi í eftirmiðdaginn, maður var bara að springa eftir daginn. Við L völdum málstofu um heilsu og næringu barna og þar lærðum við ýmislegt nytlegt og fengum hugmyndir um hvernig bæta megi mataræði barnanna sem við erum að passa. Svo var Edda Björgvins með fyrirlestur um jákvæðni og hvernig maður getur lært að nota tilfinningabankann sinn til þess að takast á við daga þar sem öll heimsins vandamál hvíla á herðum manns en maður verður að takast á við daginn af því maður tekur ekki með sér í vinnuna allann pakkann. Mjög áhugaverðar pælingar og ekki síst bráðfyndnar. Ég held samt að skemmtilegast af öllu hafi verið að hitta annað fólk í bransanum og bera saman bækur sínar. Maður hefur virkilega gott af því, þetta er svo félagslega einangrandi starf að manni veitti ekki af því að hafa oftar á ári svona ráðstefnu.
Svo eftir þetta sótti ég Ævar, Maríu og mömmu en við áttum öll fjögur pantaðan tíma í bólusetningar út af Perúferðinni. Ég og krílin fórum á síðasta ári og fengum þá við lifrabólgu A og ég og Ævar við taugaveiki, en María var þá of ung til að mega fá þá sprautu. Núna fengum við endurtekningu á lifrabólgu A og erum þá með 20 ára vörn auk þess sem María fékk taugaveikina. Aumingja mamma hefur ekki farið úr landi í yfir 20 ár þannig að allt hennar var runnið úr gildi og fékk hún því fjórar sprautur, tvær í hvorn handlegg. Eins og gefur að skilja þá voru Ævar og María ekki mjög hrifin af þessu og þurfti að beita brögðum og gera þetta í sitthvoru herberginu til að ekki yrði úr of mikið drama. Það sem mér fannst ótrúlegast af öllu er minnið hans Ævars. Hann hefur ekki komið inn á heilsugæsluna í Glæsibæ síðan hann var 18 mánaða og þá fékk hann að leika með leikfangadýr í herbergi ljósunnar sem er það innsta af öllum stofunum. Hann byrjaði strax að tala um dýrin þegar við vorum í sprautunum og ég vissi ekkert hvaða dýr hann var að tala um. Ég ætlaði að fara með hann framm í móttökuna því þar var dót sem ég hélt að hann ætti við. En nei, minn maður leiddi mig í hina áttina og beint inn í rétt herbergið. Ég mundi ekki einu sinni eftir þessu. Þetta þykir mér nokkuð gott minni fyrir svona ungan krakka því það er liði meira en 1 og hálft ár síðan.
Jæja, ég ætla að fara að hætta því við mamma ætlum að skreppa í Kolaportið með Ævar og svo gefa öndunum brauð. María verður heima hjá pabba sínum því hún er lasinn. Er búin að kasta upp 5 sinnum í dag og er núna sofandi litla greyið. Það er ömurlegt að sjá hana svona. Annars er hegðun hennar ekki beint til fyrirmyndar þessa dagana, ég veit ekki hvort það er eitthvað terrible twos í gangi, en það eru að verða nokkuð regluleg æðisköstin sem hún tekur, og þá iðulega í bílnum. Úff...
Já, og svo eru komin tvö lítil börn í fjölskyldina en hún Rannveig systurdóttir Lazaro fæddi barn núna 21.febrúar, það kom strákur, 14 merkur og 51 sm. Er ekki búin að sjá hann en hann er víst dökkhærður (ekki samt svona perú-svart) og ljós á hörund. Þar á undan fæddi Lourdes honum Carlosi dóttur (Carlos er bróðir Rannveigar) sem var 16 merkur og 52 sm. Hún er ekta Perú-búi með kolsvart hár og ekki mjög dökk á húðina samt. Þau völdu nafnið Asírí Carlosdóttir Perez en Asírí er Quechua (indjánatungumálið í Perú) og þýðir brosandi. Erum alveg alsæl með þetta og ekki laust við að það hafi komið svona eggjastokkafiðringur í mig við þessar fréttir.
Jæja, þá er ég farin í Kolaportið að njóta freakshowsins.
Bless í bili.
