Loksins eru komnar einhverjar nýjar myndir. Hann Ásgeir góðvinur okkar og tölvugúrú mætti í 15 ára afmælisveislu hennar Rosario og tók slatta af myndum sem hann hefur verið svo góður að setja inn á netið. Linkurinn er hérna til hægri neðan til. Svo er í vinnslu að setja inn allar myndirnar frá Perú, en ég bað Ásgeir um að gera það fyrir mig af því að þær eru bara svo rosalega margar að ég treysti mér ekki í þetta sjálf. Tekur alltof langan tíma. En, njótið.

 
Allt í góðu

Loksins að maður sest niður til að blogga dálítið. Það er nefnilega búið að vera dálítið mikið að gera hjá mér þannig að tíminn er naumur. Ég vil nú fyrst tilkynna að María fór í hjartaskoðunina þar sem hún var hlustuð og enn heyrðist þetta blásturshljóð. En svo fór hún í hjartalínurit og ómskoðun (við litlar vinsældir hennar sjálfrar) og allt kom eðlilega út sem betur fer. Læknirinn sagði að lítil börn væru stundum með svona aukahljóð sem gætu bent til hjartagalla en þegar ekkert kæmi í ljós þá kallaðist þetta ,,saklaus hjartaóhljóð" og er ekkert til að hafa áhyggjur af. Ég er svo fegin og þá sérstaklega líka með það að hafa ekki fengið móðursýkiskast eða velt mér of mikið upp úr þessu. Það hefði þá verið æsingur út af engu. Það var einhver sem sagði við mig að hafa áhyggjur væri eins og að ætla að fara að borga víxil sem væri ekki skuldfallinn (eða eitthvað í þá áttina). Þetta er víst rétt. En mikið er maður nú þakklátur að allt er í lagi.

Annað er að afmælisvertíðin er byrjuð og Rosario varð 15 ára á fimmtudaginn var en við vorum með smá partý fyrir hana núna á laugardaginn. Hún bauð þremur vinkonum og ég fór með þær að kaupa pizzu og leigja spólu. Síðan um kvöldið voru kökur og tertur og fjölskyldan kom í heimsókn. Þetta var bara virkilega vel heppnað og ég skemmti mér alla vega konunglega, þótt enginn þyrði að dansa nema ég og Lazaro. Þessir Íslendingar eru nú meiri feimnispúkarnir. Það mættu líka bara svo margir og það gladdi okkur. Hún fékk náttúrulega þriðja árið í röð frá okkur gsm-síma, en hinir tveir eru báðir ónýtir. Ég veit ekki hvernig hún fer að þessu. Ég finn alveg hvað ég er innilega tilbúin í að halda þessar afmælisveislur, eins og mér óx þetta alltaf í augum þegar ég var í náminu. Svo skemmir það ekki að maður er nú með aðeins skárra kaup núna heldur en áður þannig að maður getur látið meira eftir sér og ekki nauðsyn að telja hverja krónu sem maður eyðir. Það er nú enginn smá léttir. Ég finn það líka að maður hefur haft óvenjulega áhuga á Kringluferðum sem ég fann ekki fyrir áður, og tengist það sterklega þeirri staðreynd að núna get ég keypt eitthvað ef mig langar til, sem er bara hrikalega gaman. Fyrir utan að ég passa auðvitað í miklu fleiri föt heldur en áður sem gerir fatainnkaup mun skemmtilegri en ég átti að venjast.

Svo tókum við þá spöku ákvörðun að við gætum ekki lengur lifað án fataskáps. Það var fataskápur í svefnherberginu okkar en þegar María fæddist var hann látinn fjúka til þess að koma fyrir öðru rimlarúmi. Enda var þetta mesti skrjóður og allur að hruni kominn. En síðan þá erum við semsagt búin að vera án fataskáps og með allar druslurnar okkar hangandi á snögum og stólbökum út um allt og er slíkt eins og gefur að skilja, afskaplega þreytandi til lengdar. Það er svona eins og að vera á endalausu ferðalagi með allt sitt drasl bara í ferðatöskunni á gólfinu. Því var semsagt ákveðið að fá fataskáp í hornið þar sem sá gamli var og rúmið hennar Maríu hefur staðið, losa sig við bæði rimlarúmin og koma krökkunum í kojur. Þetta reyndist aðeins flóknara en við héldum þar sem ódýrustu verslanirnar, Ikea og Rúmfatalagerinn, hreinlega selja ekki barnakojur í barnastærðum, sem mér finnst alveg mögnuð staðreynd út af fyrir sig. Það eru semsagt allar barnakojurnar tveggja metra langar og ferlíki í þeirri stærð kemst ekki inn í herbergið okkar án þess að kommóðan okkar verði þá innilyksa og ekki hægt að opna skúffurnar í henni. Ég hringdi því í nánast 30 húsgagnaverslanir á stórhöfuðborgarsvæðinu í leit að litlum barnakojum og fann þær bara á einum stað, Húsgagnaheimilinu, sem er í Fossaleyni í Grafarvogi. Þær eru 150 sm á lengd og 70 sm á breidd og smellpassa inn í herbergið. Sama dag fundum við bara flottan fataskáp í Rúmfatalagernum sem var á sérverði því hann var sýniseintak sem þeir vildu losna við. Það upphófst reyndar algjör martröð við að koma honum inn í svefnherbergið af því að augljóslega var hann fluttur heim samansettur og það er svo lágt til lofts í íbúðinni, en eftir tvö móðursýkisköst, eitt frá mér og eitt frá Lazaro, miklar tilfæringar á húsgögnum, hillum og öðru lauslegu, þá loksins komst þetta ferlíki inn í herbergið, en við vorum búin á líkama og sál eftir þetta, svo mikið var hysterían og stressið um að hann kæmist ekki inn. En auðvitað er þetta allt annað líf að vera með fataskáp og Ævar og María er líka ánægð með kojurnar sínar. Þau sofa reyndar saman í neðri kojunni en það fer voða vel um þau.
Jæja, bless í bili.
Nínos.