Það nýjasta

Nú er runnin upp síðasta vikan í fyrsta mánuðinum okkar í daggæslunni og við erum bara alsæl með þetta allt saman. Við erum svona búin að vera að kynnast börnunum og koma smám saman á góðri rútínu þannig að þetta er farið að ganga nokkuð smurt fyrir sig. Það byrjaði síðasta barnið hjá okkur í dag í aðlögun og þá er allur hópurinn komin. Þau eru ótrúlega ólík þessi grey og gaman að sjá hvað persónuleikinn kemur strax fram hjá svona ungum börnum. Sum þeirra eru hændari að mér en önnur hrífast meira af Lazaro. Ég er svo ánægð með að við höfum kýlt á þetta. Þetta veitir manni líka svo mikið frelsi varðandi allt frí. Talandi um það þá er ég bókstaflega búin að vera að drepast úr heimþrá til Perú. Já, ég segi heimþrá. Er búin að hugsa um lítið annað en Perú síðan ég kom heim og mér finnst tilhugsunin um að þurfa að bíða í næstum því tvö ár til að fara aftur alveg hrikaleg. En L hefur verið alveg ákveðinn í því að við færum ekki út næsta sumar, það væri bara of dýrt og hann alveg búinn að fá nóg af fjölskyldunni í bili. En viti menn, honum hefur snúist hugur og mér var tilkynnt það í dag. Við erum semsagt búin að ákveða það að fara aftur til Perú næsta sumar!!!!!!!!!!!! JIBBÍ!!!!!!!! Ég get varla lýst því með orðum hvað ég er ógeðslega, hrikalega, frábærlega, ofsalega, rosalega hamingjusöm með þetta. Ég elska að vera í Perú og bókstaflega hoppaði hæð mína af gleði í dag þegar ákvörðunin var tekin. Málið er náttúrulega að þetta er svo ansi dýrt að fljúga en ef að eldri krakkarnir hjálpa til við að borga sína miða þá á þetta allt að reddast ef maður er duglegur að vinna. En þá verða líka allir draumar um að kaupa stærra húsnæði hér heima að bíða í bili. Við gerum okkur alveg grein fyrir því. But, what the hell... við viljum frekar komast til Perú. Ég er bara strax farin að telja niður, aðeins 8 mánuðir til stefnu. Jæja, þá vitið þið það.
Bless í bili,
Nínos.