Byrjuð að vinna

Þá er fyrsta vinnuvikan að baki og við erum bara nokkuð sátt, eiginlega bara meira en það. Það byrjuðu þrjú börn hjá okkur í þessari viku, tveir strákar sem verða eins árs í október og ein 18 mánaða stelpa, alveg á sama aldri og María mín. Þau voru auðvitað öll í aðlögun þannig að þetta var svona frekar rólegt, þau komu ekki alltaf á sama tíma þannig þetta var bara voða notalegt. Svo bætast við tvær stelpur á morgun sem eru 16 og 17 mánaða þannig að þá fer að færast fjör í leikinn. Það er auðvitað ekki alveg að marka þessar fyrstu vikur af því að foreldrarnir eru búnir að vera hjá okkur og við kannski bara ein með börnin í nokkra tíma, en ég verð að segja að við L erum bara svakalega ánægð. Það er virkilega yndislegt að vakna saman á morgnana, kveikja á róandi tónlist og gera klárt áður en litlu kúnnarnir koma. Ef maður miðar þetta við þegar L var að vinna á Hrafnistu og vaknaði 6 á morgnana og alltaf að vinna aðra hvora helgi, þá er þetta auðvitað algjör lúxus. Að vera svo í fríi saman alla eðlilega frídaga og ekki í þessu vaktavinnustússi verður meiriháttar. Við erum ágæt saman held ég enda hefur það alltaf verið þannig með okkur L að við höfum eiginlega ósjálfrátt gengið inn í ólík störf hér á heimilinu. Og eins er það með daggæsluna, ég sé alveg um matarhliðina á því dæmi en Lazaro er í hreingerningum og tiltektinni, svo skiptumst við á því sem viðkemur börnunum. Það er pínulítið erfitt að vera með börnin í aðlögun af því að foreldrarnir eru svona inni á manni, maður stressast aðeins við að láta fylgjast svona stíft með sér, en það góða við það er að maður fær tækifæri til þess að kynnast foreldrunum sem ég held að sé líka mjög gott og mikilvægt upp á gott samstarf. En, semsagt í stuttu máli sagt þá hefur þetta bara verið mjög góð byrjun og dagforeldrastarfið lofar góðu.
Bless í bili,
Nínos.