Grámyglulegur hversdagsleikinn tekinn við

og ekkert nema gott um það að segja svo sem. Reyndar hefur nú verið nóg að gera hérna hjá mér síðan við komum heim. Það var ótrúleg vinna að ganga frá öllu draslinu okkar og koma því öllu fyrir. Mér fannst eins og ég hefði keypt rosalega mikið af dóti í Perú en þegar heim var komið þá leit þetta ekkert út fyrir að vera svo mikið. Við þjáumst enn þá af flugþreytu og tímamismunurinn hefur leikið okkur grátt. Við getum ekki sofnað á kvöldin og sofum síðan alltof lengi frameftir á morgnana enda þegar klukkan er 23 á kvöldin hér er hún ekki nema 18.00 í og við því ekkert syfjuð. Þetta mun taka sinn tíma væntanlega.

Krakkarnir eru byrjaðir í skólanum og það var vel tekið á móti þeim af forvitnum skólafélögum sem höfðu náttúrulega ekki séð þau í langan tíma. Það var auðvitað mikill léttir fyrir mig að sjá mömmu aftur og ég þakka guði fyrir það að hún hafi staðið sig svona vel í sumar og ekki neitt slæmt átt sér stað varðandi heilsufar hennar. Það var mjög stressandi að vita af henni einni hérna á klakanum og að vera svona víðs fjarri.

Ég er með voðalega blendnar tilfinningar varðandi þessa Perú-ferð og heimkomuna. Það var ósköp notaleg tilfinning að koma heim í gamla öryggið og mér fannst sérstaklega gott að koma að hlutunum eins og ég skildi við þá. Til dæmis að elda matinn í gamla, litla eldhúsinu mínu þar sem ég þekki hvern krók og kima og get gengið að öllum hlutum vísum, öfugt við í nýja eldhúsinu mínu í Perú sem ég vandist aldrei almennilega á núna í sumar, endaði vantaði svo marga smáhluti sem eru kannski ekki lífsnauðsynlegir en gera manni lífið samt léttara. En þrátt fyrir að mér þyki gott að vera komin heim þá er ég með heimþrá til Perú! Er þetta ekki furðulegt? Ég sakna fjölskyldunnar mjög mikið enda voru þau eins og heimagangar hjá okkur í allt sumar. Sérstaklega sakna ég Pedro, bróður Lazaro af því að ég og hann náðum svo vel saman og hann er svo fyndinn og skemmtilegur. Mig dreymir heilmikið um fólkið frá Perú og það liggur við að maður sé með fráhvarfseinkenni, maður labbar niður Laugaveginn og það starir barasta enginn á mann! Hvurslags er þetta eiginlega? Ég er búin að venjast því að vera svo mikil stjarna/viðundur þarna úti í Chiclayo sem starað var á að ég bara skil varla núna af hverju enginn hefur áhuga á mér.

En að öllu gamni slepptu þá höfum við Lazaro núna viku til þess að undirbúa okkur og svo byrjum við í daggæslunni. Það hættu þrír kúnnar við í sumar þannig að við erum núna að fylla síðustu plássin hjá okkur. Þetta er bara spennandi finnst mér en maður er líka pínulítið stressaður að byrja í einhverju svona alveg nýju. En vonandi gengur þetta bara vel og átakalaust fyrir sig.

Ég reyni svo að blogga eftir bestu getu.
Bless í bili,
Nínos.