Við erum komin heim !!!

Ég biðst innilega afsökunar á því að vera ekki búin að láta heyra í mér en maður er eiginlega búin að vera í móki hérna eftir að hafa upplifað það hrikalegasta ferðalag sem ég hef lent í. varðandi jarðskjálftana þá vorum við nú svo lánsöm að vera í norðri eins og einhver benti á hér í athugasemdum og því fjarri öllum þessum hamförum. En það var skrýtið og hræðilegt að vera í Perú þegar þetta gekk yfir. Við vorum einmitt með okkar eigin kveðjupartý heima kvöldið sem þetta gerist og urðum því engu vís fyrr en næsta dag. En það er bara þvílík þjóðarsorg þarna úti og maður þakkar guði fyrir að enginn úr fjölskyldunni í Lima varð fyrir neinu.

Ferðalagið okkar heim var í stuttu máli sagt skelfilegt og ég veit varla hvort ég nenni að lýsa því en ætla nú samt að reyna. Vandræðin byrja á flugvellinum í CHiclayo og virtust bara engann enda ætla að taka eftir það. Við förum í innritun og þar upphefst rosalegt vesen þar sem José kemur hvergi fram í tölvunni og ég er spurð að því hvort að hann hafi flogið með okkur frá Lima til CHiclayo þegar við komum. Auðvitað gerði hann það en í tölvunni stóð að hann ætti ekkert sæti frátekið í vélinni!!! Sem betur fer var hún ekki fullbókuð þannig að hann fékk sæti (reyndar ekki með okkur) en það tók 40 mínútur að komast til botns í þessu máli.

Þegar við komum til Lima um 12:40 um hádegi var planið að krakkarnir færu til mömmu sinnar til að kveðja (hún var búin að vera með okkur í CHiclayo en fór til Lima 17.ágúst) og ég og Lazaro með krílin til Lidiu systur hans, enda skildi ég þar eftir tvær ferðatöskur. Nú, það kom engin Lidia á flugvöllinn svo að við tókum leigubíl heim til hennar með allar 10 ferðatöskurnar okkar. Þegar þangað er komið er enginn heima og ég mátti bíða úti í 2 klukkutíma, standandi með Ævar og Maríu á meðan Lazaro fór að leita að henni og reyna að hringja út um allt. Hún og fjölskyldan komu á endanum heim og höfðu þá miskilið dagsetninguna. Við vorum í góðu yfirlæti hjá þeim það sem eftir lifði dagsins.

Flugið okkar frá LIma til New York var kl.23:50 þetta sama kvöld og var haldið á flugvöllin vel í tíma til þess að koma nú ekki of seint. Við förum í innritun og allt gengur vel. Slatti af fjölskyldunni hans Lazaro var með okkur og við vorum síðan bara að dúlla okkur. Áður en farið er í gegnum öryggisgæsluna þarf maður að borga flugvallarskatt. Þegar við komum til LIma í sumar var skatturin 7 dollarar á mann. Við vorum búin að eyða öllum dollurunum okkar nema 109 dollurum sem áttu að nýtast í þetta og gott það. Nú ég var mjög ókyrr og leið illa, fann eitthvað á mér. Þegar það vantaði 1 og hálfan tíma í flugtak ákveðum við að kveðja alla og drífa okkur inn. Ég fékk algjört áfall þegar mér er sagt það að flugvallarskatturinn sé 30 dollarar á mann!!! Samanlagt 211 dollarar fyrir 7 manna fjölskyldu og ég með 109 dollara á mér og VISA kort sem ég hafði ekki pin-númerið að þannig að nota hraðbanka var ekki inní myndinni. Ég sagði Lazaro hvað væri í gangi og það upphófst hið mesta panik sem ég hef upplifað á ævinni. Hvað áttum við að gera? Vélin var að fara eftir minna en 1 og 1/2 klst., fjölskyldan öll farin heim og við ekki einu sinni með gsm sem virkaði eða klink á okkur til að nota peningasíma. Ég er ekki að grínast en við hlupum um flugvöllinn eins og afhöfðaðar hænur svitnandi, með hjartslátt og í algjöru sjokki. VIð enduðum aftur niðri í innritun og töluðum við manninn sem hafði innritað okkur. Hann lánaði okkur gsm sinn og við hringdum til Dany systur Lazaro. Hún var ekki komin heim! Við hringdum í Lidiu systur Lazaro og dóttir hennar sagði að hún væri ekki komin heim. Þetta var hræðilegt. Það eina sem við gátum gert var að segja henni að segja mömmu sinni að snúa aftur með 100 dollara (ef hún þá ætti þá á lager, þetta er mikið fé í Perú) eins fljótt og hún gæti. Við biðum á milli vonar og óvonar og rifumst við hvort annað alveg brjáluð, allir að kenna öllum um. Mjög þroskað hjá okkur báðum, en við vorum að fara yfir á taugum.

Þegar það er hálftími í flugtak birtist fjölskyldan með peninginn og við fengum að fara framfyrir í röðinni til að borga flugvallarskattinn. Þá tekur ekki betra við, í útlendingaeftirlitinu erum við tekin fyrir út af því að við vorum með 5 börn og þeir vildu ekki leyfa okkur að fara úr landinu með þau!!! Ég mátti fylla út 5 eyðublöð fyrir hvern krakka þar sem ég endurtók margsinni nöfnin þeirra og vegabréfsnúmer. Þetta tók mig 20 mínútur og ég skalf og nötraði á meðan ég reyndi að gera þetta. Loksins var okkur hleypt í öryggisgæsluna og þá voru 10 mínútur í flugtak. Þá erum við aftur tekin fyrir, allur handfarangur tekinn upp og skoðaður og hliðið pípti á okkur öll. Ég er ekki að grínast. Þegar við sluppum úr öryggistékkinu þá var klukkan orðin 12 á miðnætti (flugtak átti að vera 23:50) og við hlupum á 100 haldandi á töskum og börnum, ég nánast grátandi, Lazaro með andlitið allt í taugakippum og Kelly og Charo hlægjandi af því að þetta væri svona alveg eins og í bíómyndunum. Ég hefði geta barið þær báðar á þessari stundu, enda var mér ekki skemmt á nokkurn hátt. Þegar við komum að hliði 18 heyri ég flugþjónana segja: þarna kemur fjölskyldan sem við erum að bíða eftir. Þá hafði maðurinn í innrituninni sem var svona almennilegur, látið vita hvað gerðist og beðið um að þeir gæfu okkur svigrúm. Ég hef reyndar aldrei heyrt að heil þota sé látin bíða eftir fólki sem kemur of seint en það gerðist nú samt og verð ég ævinlega þakklát. Við þurftum reyndar að setja dreifð um alla vél og ég ein með Ævar og Maríu. Þau sofnuðu samt fljótt og ég sat í næstu 8 klst. í stjarfaklofa eftir þessa lífsreynslu og gat ekki sofnað með nokkru móti.

Þegar við lendum í New York kl.8:00 um morguninn er fyrst farið í útlendingaeftirlitið og þar kemur í ljós að flugfreyjan um borð í vélinni hafði ekki látið mig hafa rétt eyðublöð og ég mátti fylla út 7 eintök af toll-og kjaftæðis-eyðublöðum. Lazaro sér svo illa að hann nýtist ekki í svona lagað. Þegar ég svo loksins kemst í gegnum skriffinnskuna þurfum við að standa í biðröð ógeðslega lengi og svo kemur að okkur í immigration. Það eru teknar ljósmyndir og fingraför. Síðan er vegabréfið hans José tekið frá og honum sagt að koma vinsamlegast í stutt viðtal þar sem eitthvað hafi komið upp varðandi hann í tölvukerfinu!!! Ég bara sá fyrir mér að hann yrði leiddur á brott og gerð full bodysearch og tók vægt kast þarna, sagði að hann væri aðeins 16 ára og undir lögaldri og færi ekki í neitt viðtal einsamall, þar að auki talaði hann ekkert ensku. Mér var leyft að koma með og í raun sögðu þeir mér aldrei hvað kom upp í tölvunni en spurðu spurninga um það hvort að hann ætti annað vegabréf en það íslenska og hvar það væri. Ég sagði að það lægi í skúffu heima á Íslandi og var okkur þar með sleppt úr haldi.

Á meðan á þessu stóð hafði Lazaro með stelpunum safnað saman farangrinum okkar og tvíburakerrunni og við vildum reyna að koma þessu frá okkur. Flugið okkar til Íslands var ekki fyrr en kl.21.00 um kvöldið. Þegar við höfum ferðast í gegnum New York þá hefur alltaf verið hægt (svo lengi sem farangurinn er merktur all leið á leiðarenda) að losa sig við farangurinn á einum sérstökum stað þannig að maður þurfi ekki að burðast með hann um allan flugvöll. Svo fer maður bara í rólegheitum í sína innritun þegar kemur að því og þá bara með handfarangur. Núna neitaði starfsfólkið að taka við farangrinum okkar við urðum því að fara með tvíburakerruna, tvær handfarangurstöskur og 11 stórar ferðatöskur í terminalið þar sem Icelandair er staðsett. Í öllum þessum flutningum misstum við handfarangurinn í gólfið og keramikið sem ég keypti í Perú handa Roald frænka brotnaði. :(

Nú þegar við komum í terminalið sé ég mér til mikillar furðu fullt af Íslendingum í röð að tékka sig í flug!! Þetta fannst mér mjög skrýtið þar sem klukkan var ekki nema 12. á hádegi og flugið okkar 21 um kvöldið. Ég spurðist fyrir og mér sagt að þarna væri tvö-flugið sem væri verið að innrita í . Tvö-flugið!!! Þegar é keypti miðana okkar var mér sagt að eina flugið til Íslands þennan dag væri þetta kvöldflug. Það heðfi auðvitað verið margfalt sinnum betra fyrir okkur að taka þetta dagflug. Ég reyndi að fá okkur um borð en vélin var fullbókuð. En það furðulega er að starfsfólkið vorkenndi okkur svo að þegar búið var að innrita alla hina farþegana tóku þeir farangurinn okkar og innrituðu okkur í kvöldflugið þótt að það væri ekki kominn tími til þess að gera slíkt nærri því strax. Nú, þetta ferli tók rúmlega 2 klukkutíma og voru þá allir orðnir alvarlega svangir og pirraðir (sérstaklega Ævar og María) og ég orðinn svolítið rugluð af svefnleysi og þreytu. Loksins lýkur þessu og við fórum beint í öryggistékk og inn í terminalinn.

Þetta var eins og að komast í himnaríki, McDonalds, verslanir og önnur afslöppun í boði. En það var bara eitt vandamál: peningar. Ég var bara með Visa-kortið mitt og hafði lent í því í Perú að verslanir vildu ekki taka það nema ég væri með pin-númerið mitt. Ég bað Guð um að vernda mig og láta kortið virka án pin-númers. Ég fór skjálfandi á McDonalds og sá mér til skelfingar að það voru vélar á borðinu hjá þeim sem maður átti sjálfur að renna kortinu í gegnum. Þær voru líka með tölunum 0-9 á borðinu og ég hugsaði með mér að núna væri ég dauðadæmd, ég þyrfti örugglega að slá inn helv..pin-númerið. En þökk sé Guði reyndist þess ekki þörf og ég hef sjaldan á ævinni verið eins fegin og þegar ég gat verslað mat á McDonalds. Léttirinn var ólýsanlegur enda er það ekkert grín að ferðast með smábörn sem skilja ekki útskýringar og eru svöng, þreytt og þyrst og maður með ekkert í höndunum til að bjóða þeim uppá nema þurrt kex.

Við biðum bara róleg það sem eftir var til kvöldsins en gerðum þau mistök að leyfa Ævari og Maríu að sofna. Þetta olli því að þau voru glaðvakandi í 6 tíma næturflugi til Íslands og skiptust á að hlægja rosalega hátt, hoppa ofan á mér og Lazaro og grenja og bíta hvort annað. Þegar þau loksins sofnuðu eftir 4 klst. fjör sofnaði ég í tvo tíma og hafði þá ekkert sofið í 40 klst. Það var gífurlegur léttir að lenda á Keflavíkurflugvelli og það sem eftir var af heimferðinni gekk slysalaust fyrir sig.

Nú blogga ég ekki meir í bili,
Nínos.