Ég nenni ekki að bíða lengur...

Það er loks að maður kemst í að blogga. Það er alveg ótrúlegt hvað heimavinnandi húsmóðir hefur lítinn tíma til þess að vera á netinu. Ég er ekki að grínast, ég er stanslaust að frá morgni til kvölds. En ég nýt þess líka alveg í botn, ég verð að viðurkenna það. Ég er nefnilega búin að uppgötva það hjá sjálfri mér að mér líður langbest að kvöldi dags þegar ég finn að ég er virkilega þreytt eftir daginn og finnst eins og ég hafi áorkað einhverju. Ég er ekki frá því að ég sé líka orkumeiri eftir alla þessa grennslu, því auðvitað er maður léttari á sér, þótt að ég hafi verið orðin svo vön því að vera þung að ég upplifði það ekki sem erfitt. En maður finnur þetta svo þegar maður léttist. Ég er búin að missa 22,5 kíló núna og langar alveg hrikalega að geta sagst vera búin að missa 25 kíló þegar ég fer til Perú. Það er svo flott tala eitthvað. Fólkið hans Lazaro veit heldur ekki neitt að ég er búin að vera í þessu átaki og þetta verður örugglega algjört sjokk fyrir þau að sjá mig núna. Ég er búin að breytast það mikið í útliti.

Annars fara flestir dagar núna bara í að hugsa um Perú-ferðina og skipuleggja. Ég keypti Íslandskort í gær sem ég ætla að setja upp á vegg í íbúðinni til að geta sýnt öllum hvernig landið er og hvar við búum. Svo er ég með almanak með landslagsmyndum og fullt af póstkortum sem sýna hinar ýmsu myndir af landi og þjóð sem ég held að geti verið gaman að sýna liðinu úti.

Krakkarnir stóru eru núna í vorprófum, greyin, þau eiga alla mína samúð. Ég er svvvvvoooooo fegin að minni skólagöngu er lokið, þó skóli lífsins haldi auðvitað áfram. Þau fara nú samt bara í þrjú próf hvert því að búið er að taka þau úr öllum lesfögum eins og ég hef bloggað um áður held ég. Þannig að það er íslenskan, enskan og stærðfræðin sem standa eftir og lögð verður áhersla á. Kennararnir segja mér að José sé bara á þvílíku flugi núna í íslenskunni að þau eru í skýjunum með hann. Ég heyri það líka sjálf þegar hann talar að hann er hreinlega að missa útlenska hreiminn og farinn að hljóma nánast eins og Íslendingur þegar hann talar íslensku, alveg eins og Kelly. Charo er ekki alveg í sömu hraðferð og hin tvö enda lærir fólk hlutina á misjöfnum hraða. Þetta kemur líka hjá henni á endanum. Verst hvað hún sjálf er alltaf að bera sig saman við hin systkinin og finnst hún standa höllum fæti miðað við þau. Maður er bara í því að reyna að pebba hana upp. Ég hef reynt að sinna henni svolítið spes núna undanfarið, skroppið saman í búðir og svona, bara við tvær. Það er nefnilega ekkert grín þegar maður á fimm krakka að ætla að eiga gæðastundir með hverjum og einum fyrir sig. Það er varla tími til þess. Sérstaklega ekki þegar þau yngstu eru enn þá svona lítil og krefjandi.

Ævar er líka á góðu flugi í talinu finnst mér. Það er oft daglega að ég heyri hann nota ný orð. Hann er líka orðinn ansi útsmoginn finnst mér. Ég var til dæmis með plokkfisk í matinn í dag og hann var ekki mjög áhugasamur um það. Hann stakk því upp á að skreppa upp til ömmu og fá nammi í staðinn. Þvílíkir ósiðir sem amma hans er búin að venja hann á. Ég gat nú samt ekki annað en brosað. Talandi um ósiði þá gnístir hann stundum tönnum og lætur þær nuddast svona saman á alveg hræðilegan hátt, það heyrist svona hljóð eins og þegar neglur eru dregnar eftir krítartöflu. Ég er búin að reyna að banna honum þetta en það lítur út fyrir að hann sé búinn að brjóta upp úr einni framtönninni á sér með þessari vitleysu. Ég veit samt ekki hvort ég á að fara með hann til tannlæknis. Ekki getur hann gert neitt hvort eð er? Er það nokkuð, ég meina þetta er barnatönn og ekki er ég með brotið sem datt af?

María er líka í mikilli framför finnst mér og Lazaro er svo ástfanginn í henni að það er alveg að fara með hann. Honum finnst allt sem hún gerir vera alveg guðdómlegt og sýnir henni fulla samúð, líka þegar hún er nú bara með almennan yfirgang og frekju að mínu mati. Hún stefnir í að verða algjört dekurdýr, eins og Ævar reyndar er líka. Hún er svo fyndin, svona lítil eitthvað og mikil brussa. Svo er hún eins og svo margar frekjudollur rosalega lítil í sér og alveg hágrætur ef eitthvað fer úrskeiðis hjá henni. Í gær kom hún sér til dæmis í sjálfheldu undir sófanum okkar og ég skil enn ekki hvernig hún komst þarna undir. Sófinn er mjög lágur og bilið undir honum svona 15-20 sm. Aldrei komst Ævar þarna undir, en hann var auðvitað svo höfuðstór að það kannski er ekkert undarlegt. En hún María varð ekkert lítið hrædd þegar hún áttaði sig á því að hún komst ekki undan sófanum aftur og það upphófust ægileg vein og læti þar til henni var bjargað. Hún er líka alveg að gera mig vitlausa á þessu brjóstaveseni. Allar stelpurnar í mömmu-hópnum mínum er að hætta með sín börn á brjósti, eða alveg hættar. Ég er orðin svo þreytt á þessu að ég ákvað að taka af skarið og byrja að skera þetta niður. Núna fær hún ekkert á daginn, en bara á kvöldin. Ég náttúrulega vandi hana á þann ósið að sofna við brjóstið og hún er enn þá háð því. Svo er hún enn þá að brölta á næturnar og vill koma upp í til okkar og fá brjóst! Er að verða snar á þessu og væri löngu búin að hætta alveg með hana ef það væri ekki Ævar sem sefur líka í sama herbergi. Ég veit að það verður erfitt í nokkrar nætur að láta hana læra að hætta þessu og þá verður ekki hægt að sofa við öskrin í henni og ég vil ekki bjóða Ævari upp á slíkt, enda myndi það enda á því að maður væri með tvö börn grenjandi í stað eins. En í Perú verður þetta tekið í gegn, því þá verða fleiri herbergi til umráða. Ég kem alla veganna ekki aftur til Íslands með Maríu enn þá á brjósti. Nei takk fyrir. Þetta er orðið gott.

Við erum líka búin að vera í fullu að undirbúa daggæsluna sem hefst hjá okkur næsta haust. Það er bara eitt laust pláss eftir hjá okkur þannig að við erum alsæl með að verða búin að fá kúnna áður en við förum út. Það er svona öryggi í því. Öll fimm börnin sem komin eru á skrá hjá okkur, tvær stelpur og þrír strákar, verða eins árs í september og október, þannig að þau eru öll á sama aldri. Þetta verður ekkert lítið fjör hérna hjá okkur. Ég vona bara að allt saman gangi þetta vel og aðlögunin líka. Svo ekki sé minnst á að Ævar og María taki þessu öllu með jafnaðargeði, því auðvitað veit maður ekkert hvernig það verður hjá þeim. Þau gæti allt eins tekið þessu illa til að byrja með og verða því í raun líka í aðlögun þó að þetta sé heima hjá þeim.

Jæja, núna er ég að fara út með Maríu í heimsókn (Ævar fékk að fara upp til ömmu sinnar í nammið, ussususs), þannig að ég kveð að sinni.
Nínos.