Afmæli og fleira
Ég vona að þessi færsla komi eðlileg inn, en það er búið að vera eitthvað dularfullt hjá mér bloggið undanfarið. Nú, María Rúna mín átti eins árs afmæli í dag en við héldum smávegis afmælispartý fyrir hana núna í gær á sunnudaginn þar sem það var fríhelgin hans L. Hún var að sjálfsögðu algjör prinsessa og hrikalega mikið krútt í bleiku tjulli og alles. Hann Ásgeir góðvinur og tölugúrú mun væntanlega setja inn myndir sem hann tók á netið bráðlega og þá læt ég ykkur vita. Svo stefni ég nú á að fara með í framköllun bráðum sjálf og láta ekki líða svona langt á milli eins og síðast.
Ég er algjörlega búin að uppgötva galdurinn á bak við bakstur góðrar köku og það er einfaldlega Betty Crocker! Mæli með þessu. Einfalt, fljótlegt og maður getur með góðri samvisku sagts hafa bakað sjálfur, hehehe, svona tæknilega séð. Ég var með tvær súkkulaðikökur en skar eina út eins og hjarta og skreytti með bleiku og fjólubláu smarties. Svo var ein gulrótarkaka sem ég litaði hvíta kremið á bleikt og skrifaði nafnið hennar Maríu. Var með fleira góðgæti en ég nenni nú ekki að telja það allt upp hérna. Mér þykir alltaf fyrsti afmælisdagurinn vera alveg stórkostlega merkilegur og mikill áfangi. Ég upplifði alveg sömu tilfinninguna og þegar Ævar átti eins árs afmæli. Alsæl með þetta.
Það fer í styttast í að við í Áskirkjukórnum höldum tónleika en við erum að æfa Jóhannesarpassíu Bachs um þessar mundir og nóg við að vera í því. Það verða tvennir tónleikar, á Skírdag og föstudaginn langa.
En nú eru líka stórfréttir sem ég hef að færa. Við vorum að komast að því að L og öll börnin þrjú eru orðin íslenskir ríkisborgarar!!!! Loksins eftir fimm mánaða bið!!! Eins og þið vitið er þetta búið að vera ægilegt stress á okkur út af Perúferðinni. Af því að við ferðumst í gegnum New York sem er stysta leiðin og því augljóst val fyrir fólk sem ferðast með lítil börn, þá er bara krítískt að vera öll með íslensk vegabréf (sem auðvitað einungis íslenskir ríkisborgarar geta fengið). Þetta er vegna þess að vegabréf frá Perú gilda ekki í Bandaríkjunum nema fólk hafi vegabréfsáritun þangað í passanum. L er með svona áritun frá því síðast, en krakkarnir þrír ekki. Ef þetta með ríkisborgararéttinn hefði ekki gengið í gegn áður en við ferðuðumst út þá hefðum við þurft að sækja um vegabréfsáritanir hjá ameríska sendiráðinu hérna og það er rosalegt dæmi og mikið mál. Bæði kostnaðarsamt, mikil fyrirhöfn og ekkert víst að fá vegabréfsáritunina. Svo er líka best og eðlilegast fyrir eina fjölskyldu sem ferðast saman að hafa öll vegabréf frá sama landi. Þannig að þið getið ímyndað ykkur léttinn að þetta sé komið í gegn. Svo er næsta skref á dagskrá að sækja um vegabréf fyrir alla nema mig. Mitt er enn í góðu gildi en L og öll börnin (líka Ævar og María) þurfa að fá ný (íslensk!!! Jibbí!!!) vegabréf.
Annað er að það var haft samband við mig frá Háskólanum og ég beðin um að taka þátt í málstofu er varðar MA-verkefni/ritgerðir. Þeim hjá Stofnun Vigdísar Finnbogadóttur finnst svo mikil synd að fólk eyði miklum tíma og orku í að gera svona MA-verkefni sem síðan eftir útskrift rykfalla bara á Þjóðarbókhlöðunni. Því er verið að fá okkur (veit ekki enn hve margir taka þátt) til þess að flytja fyrirlestra um verkefnin okkar þann 12.apríl. Ég sagði bara allt í fína og samþykkti að gera þetta. Þetta er ekki nema 15-20 mínútur held ég á mann, þannig að þetta ætti að reddast allt saman. Bara að maður finni tíma til þess að lesa aftur ritgerðina og skrifa fyrirlesturinn. Smá stress hérna hjá mér því maður veit auðvitað ekkert hverjir verða viðstaddir þetta. Svo gleymdi ég náttúrulega alveg að spyrja hvort ég eigi að gera þetta á íslensku eða ensku, því verkefnið er náttúrulega á ensku???
Jæja, get ekki tjáð mig meira í bili, það er nóg að gera hérna.
Nínos.
