Nýjar myndir!!!

Þá eru komnar inn hér neðar til hægri, myndir úr 16 ára afmælinu hans José, að sjálfsögðu teknar af honum Ásgeiri tölvugúrú og góðvini okkar. Njótið. Og takk innilega fyrir Ásgeir!

 
Enn eitt afmælið búið

Nú, hann José minn á afmæli á þriðjudaginn næstkomandi og verður þá hvorki meira né minna en sextán ára gamall!!! Sem mér finnst nú alveg nógu ótrúlegt svona út af fyrir sig. En við ákváðum að halda veislu fyrir hann núna um helgina, eða réttara sagt í gær á laugardaginn og þetta var svona líka vel heppnað. Ég var hálf hugmyndasnauð varðandi hvað ég ætti að bjóða upp á en ákváð að prófa í fyrsta skipti Betty Crocker (eða hvað það nú heitir) sem er svona eiginlega tilbúið deig í kökur og hægt að kaupa krem í dollum með. Maður bara að bæta eggjum, olíu og smá vatni út í þetta duft og úr verður þetta líka dýrindisdeig. Ég bakaði súkkulaðiköku og gulrótarköku og þetta var bara æðislega flott og gott. Ég var ekkert smá montin þegar ég sagði fólki að ég hefði bakað sjálf, uhmm, en viðurkenndi auðvitað á endanum að ég fékk smáhjálp frá henni Betty vinkonu minni. Svo var ég auðvitað með kleinur, smákökur og túnfiskssalat. Snakkið átti líka sinn samanstað og það kom sér vel því José bauð fjórum vinum sínum. Svo var restin bara fjölskyldan og vinir. Ég er mjög ánægð með þetta og José er glaður með gjafirnar sínar. Við gáfum honum nýja fótboltaskó og tölvuleik fékk hann frá mömmu minni. Svo fékk hann góðar gjafir og slatta af pening líka sem féll mjög vel í kramið hjá honum sjálfum. Nú, hann Ásgeir tölvugúrú og góðvinur minn mætti auðvitað á svæðið með myndavélina sína og ég bara bíð eftir að hann láti mig vita þegar hann er búinn að setja myndirnar inn á netið og svo skelli ég link á slóðina hérna til hægri.

Annars er ekkert nýtt að frétta af mér svosem annað en að María er bara alveg að fara að ná þessu með labbið og tekur nú allt að 7 skref í einu. Það er svo gaman að fylgjast með henni. Hún fór líka í ungbarnaeftirlitið núna í vikunni sem leið og er orðin 9,6 kíló og 72 sm á lengd. Er aðeins undir meðal á hæð og aðeins yfir meðal í þyngdinni. Mér finnst hún svo lítil öll því ég er alltaf með Ævar í huganum á þessum aldri og hann var sko miklu, miklu stærri en María. Hún var mjög forvitin um allt þarna en leist illa á blikuna þegar læknirinn birtist með þetta líka dökka og mikla skegg, mín kona var ekki par hrifin, ekkert frekar en fyrri daginn þegar Carlos frændi hennar var hérna í heimsókn svona vel skeggjaður. Ég fékk líka hjúkku þarna á heilsuverndinni til þess að gangast í þau mál fyrir okkar að skipuleggja hvaða sprautur og svona við þurfum að fá áður en við förum út og hún ætlar að vera í sambandi núna á þriðjudaginn til að láta mig vita. Það er eins gott að vera með allt svona í lagi.

Annars eru krakkarnir búin að vera með helvítis kvef (afsakið orðalagið) og ég þoli það ekki. Sérstaklega er það erfitt þegar minnstu krílin kvefast, sem geta ekki einu sinni snýtt sér eða útskýrt hvar þeim er illt. Þau Ævar og María eru bæði búin að vera með núna í viku nefrennsli og það þróaðist út í hósta hjá Ævari. Svo á föstudagskvöldið gaus bara allt í einu upp hiti hjá Ævari og hann var bara grátandi og leið mjög illa. Ég gaf honum hita-og verkjastillandi og svæfi hann svo, enda snarlækkaði hitinn við þetta. Um morguninn þurfti ég að fara með eldri börnin þrjú í spæsnkukennsluna sem þau eru nýbyrjuð í (og er á þeim skemmtilega tíma 10-12 á laugardagsmorgnum) og ákváð að fara með Ævar til læknis í leiðinni. Mér leist illa á að hann hefði fengið hita, fannst það benda til að eitthvað gæti verið að. Charo var svona frekar fúl út í mig af því að ég hafði ekki farið með hana til læknis þó hún hefði verið að drepast úr flensu í meira en viku, en eins og ég útskýrði fyrir henni, þá geta læknarnir ekkert lagað kvef að neinu ráði og ég vissi alveg hvað var að henni, bara venjuleg flensa, sem ekkert er hægt að gera annað en að harka af sér og bíða að gangi yfir. En með Ævar þá fékk hann skyndilegan hita og grét, og gat ekkert sagt manni hvað væri að, þess vegna væri það bara skynsemi og varúðarráðstöfun að fara með hann til læknis. Það liggur alltaf yfir manni, þó það sé ekki sagt berum orðum, að maður sé með vondu stúpmömmu syndrómið, og hafi bara áhuga á að hugsa um eigin börn en sé svo alveg sama um þau hin. Alltaf verið að reyna að læða inn sektarkennd hjá manni. Fólk í kringum mig er voða duglegt við það margt hvert. En ég held að hún hafi nú skilið mig að lokum.

Nú, Ævar litli er semsagt með eyrnabólgu í öðru eyra, þannig að það var eins gott að ég fór með hann og er hann komin á fúkkalyf við því. Læknirinn sagði að þeir væru reyndar að reyna að draga úr notkun sýklalyfja en þegar um svona lítil börn væri að ræða þá tækju þeir enga sénsa og gæfu alltaf lyf. Það er sko ekki skemmtilegt að koma þessari mixtúru ofan í hann, og manni finnst maður bara vera algert monster þegar hann grætur undan því að taka þetta lyf. Mætti líka alveg gera þetta betra á bragðið fyrir þessu litlu grey.

Að lokum við ég tilkynna að við erum loksins búin að ákveða daginn fyrir brúðkaupið okkar og það mun að öllu óbreyttu verða 28.júlí sem er einmitt þjóðhátíðardagur Perú og á laugardegi. Á þeim tíma verður öll fjölskyldan hans Lazaro meira og minna í fríi og þeir sem búa í Lima geta komið til Chiclayo. Ég hlakka ógeðslega mikið til. Ekki dró úr tilhlökkun minni þegar ég komst að því að Rósa móðursystir mín og Nonni spúsi hennar, eru alvarlega að pæla í því að koma til Perú til að vera viðstödd! Það væri náttúrulega alveg toppurinn á tilverunni ef einhver úr minni fjölskyldu gæti verið viðstaddur. Mamma hefði auðvitað viljað sjá mig giftast en það er bara eins og er of mikil áhætta fyrir hana að ferðast svona langt og erfitt ferðalag. Hún er það veik. Við vonum bara að næst þegar við förum út geti hún kannski komið betur og verði búin að ná betri heilsu. Ég veit að hún verður með mér í huganum og það skiptir mestu hvað býr í hjarta manns og að við höfum hennar blessun, en ekki hvort hún er viðstödd eða ekki akkúrat þennan dag.

Jæja, ég segi bless í bili, er búin að tjá mig.
Nínos.