Hugljómun

Ég bara get ekki orða bundist lengur og ætla að trúa ykkur fyrir leyndarmáli. Ég og L ætlum að verða dagforeldrar! Það er að segja, ef við fáum leyfi til þess. Svona er mál með vexti...

Ég er búin að vera að velta þessu mikið fyrir mér undanfarið, manni hefur svo sem verið bent á þetta frá ýmsum en einhvern veginn hefur mér aldrei litist á þetta og fundist svo mikið mál eitthvað að starta svona löguðu. Svo sá ég núna á sunnudaginn auglýsingu í Mogganum þar sem var verið að segja að það byrji í mars grunnnámskeið fyrir dagforeldra. Ég sýndi Lazaro þetta og svo fórum við á netið að kynna okkur málin og töluðum um þetta allt kvöldið. Komust svo að þeirri niðurstöðu að þetta gæti verið dálítið meira en sniðugt fyrir okkur að gera eftir að við komum frá Perú. Lazaro er alveg sáttur að vinna á Hrafnistu en hefur ekki áhuga á að vera í skúringafötunum það sem eftir er starfsævinnar. Ég vil ekki fara frá Ævari og Maríu á meðan þau eru svona lítil þannig að þetta er mjög sniðug hugmynd. Við fórum og töluðum við daggæsluráðgjafa hjá borginni og fengum allar upplýsingar. Við megum vera með 4 börn á mann fyrsta starfsárið og síðan 5 börn á mann eftir það. Ævar og María teljast þó með í hópnum og ef að fullt pláss kostar kannski 70 þús. kr. á barn, og borgin niðurgreiðir 35 þús af því (fer eftir stöðu foreldra) þá fáum við líka niðurgreiðslu fyrir Ævar og Maríu, alveg eins og þau væru í gæslu. Þannig að ég myndi þá fá borgað fyrir að vera heima hjá þeim! Hún sagði að það væri miklu sniðugra að sækja fyrst um öll leyfi og fara svo á námskeið ef maður fær leyfið, í stað þess að fara á námskeið sem kostar einhvern 20 þús. kall á mann, sitja þar í 70 klst. og geta síðan kannski ekkert nýtt sér það.

Nú, til að fá svona leyfi þarf að redda ýmsu sem við erum búin að vera að gera núna í vikunni. Ég fyllti út umsóknir fyrir okkur og fékk líka meðmælendur. Svo var náð í læknisvottorð og sakavottorð en það verður skiljanlega að vera hreint. Svo keyptum við slökkvitæki og eldvarnarteppi (sem maður átti auðvitað að eiga áður, það ættu allir) og fengum mann frá eldvarnareftirlitinu til að koma hingað og meta aðstæður. Hann gaf samþykki sitt að allt væri í lagi og fengum við skírteini frá honum. Síðan fór ég með allt þetta til daggæsluráðgjafans og hún sagði að næsta skref væri að fá fulltrúa frá Heilbrigðiseftirlitinu til þess að koma og skoða aðstæður og gefa út starfsleyfi fyrir okkur ef allt væri í lagi. Ef sá aðili samþykkir þá þarf að koma manneskja frá menntasviði borgarinnar en það er vanalega bara formsatriði, því ef heilbrigðiseftirlitið samþykkir þá gera hinir það vanalega líka.

Nú, ég hringdi og það kemur hingað kona á miðvikudaginn til að meta ástandið. Það þurfa að vera 3 fermetrar leikpláss á barn (baðherbergi, svefnherbergi og eldhús teljast ekki með) og ég held að við rétt höfum það af. Íbúðin er náttúrulega lítil en stofan er um 30 fm (og þar er mjög mikið gólfpláss því ég er bara með algjört lágmark af húsgögnum) og svo er litli gangurinn okkar líka nothæfur sem leiksvæði. Það var reyndar tölva þar og tölvuborð en í gær tókum við það niður enda fékk ég það sterklega á tilfinninguna að allar snúrurnar sem því fylgdu yrðu ekki vinsælar hjá fulltrúanum sem kemur hingað, en hún athugar með gátlista allt öryggi hér, hreinlætisaðstöðu og annað. Ég held að þetta sé allt í góðu lagi hjá okkur sko, ég er með svona öryggislok í öllum innstungum, barnalæsingu á baðskápnum og inn í eldhúsi er ekkert hættulegt í skápum. Ég ætla líka að kaupa barnahlið á morgun til að getað lokað eldhúsinu, því ég vil ekki að börnin fari þangað inn. Það eru flísar á gólfinu og þau geta dottið á hausinn á þeim eða klifrað upp skúffurnar eða eitthvað slíkt. Jafnvel þótt við fáum ekki leyfi til að starfa þá er þetta samt ekkert slæm kaup því Ævar og María sækja mikið þarna inn og mér er ekkert vel við það. Svo erum við líka með þennan forláta sólpall hérna út af stofunni sem hentar fullkomlega til að láta liðið sofa úti í vögnunum eða leika sér þegar veður er gott, enda er pallurinn með hliði og alveg lokaður.

Jæja, ég ætlaði ekkert að tala um þetta fyrr en við værum viss um að fá starfsleyfi, en ég bara gat ekki setið á mér! Ég er svo spennt út af þessu. Við Lazaro værum alveg flott teymi held ég, elskum að vera alltaf saman, þaulvön börnum, ég elda alltaf heitan mat á hverjum degi, við gætum sungið og spilað á gítarinn fyrir krílin og gert svo margt skemmtilegt fyrir þau. Svo er maður auðvitað sinn eigin herra og þó að ég viti fullvel að þetta verður gríðarlega krefjandi vinna, þá á maður alltaf frí um helga og alla venjulega frídaga sem er lúxus sem L er ekki vanur. Þetta er auðvitað ekki það sem ég er menntuð í en hvað með það? Það er ekkert sem segir að maður verði í þessu að eilífu. Svo er launin líka miklu betri heldur en það sem við höfum verið með á milli handanna hingað til.

Jæja, leggist þið nú á bæn fyrir okkur ef þið vilduð vera svo væn og biðjið fyrir því að við fáum starfsleyfi þannig að þegar við komum heim frá Perú í ágúst getum við hafið störf sem dagforeldrar.

Bless í bili,
súpermamman hefur tjáð sig.