Í nógu að snúastÉg er nú eiginlega uppgefin eftir að hafa sett allar þessar myndir inn á internetið á undanförnum dögum en ætla nú samt að reyna að blogga pínupons.
Af íþróttaafrekum mínum er nú ýmislegt að segja. Ég er eins og komið hefur fram, búin að vera á fullu í sundinu síðan desember hófst. Ja, kannski ekki alveg á fullu en er að fara svona 3-4 í viku í sund og er þá mætt 06.30, eða um leið og opnar. Ótrúlegt hvað það eru mættir margir á þessum tíma. Mér finnst best að gera þetta þegar Ævar og María eru sofandi og skilja þau þannig eftir hjá Lazaro. Ævar er nefnilega orðinn svo háður mér að ég er alveg að gefast upp á honum. Kem að því síðar. Jæja, ég var náttúrulega í slæmu formi þegar ég byrjaði í desember en er smátt og smátt búin að vera að synda meira. Ég er ofsalega léleg sundmanneskja, enda missti ég þónokkuð úr skólasundi vegna eyrnabólgna og þótt synd sé, þá syndi ég rosalega hægt. Nú, ég gef Lazaro alltaf nákvæma skýrslu um afrek mín í lauginni og var nokkuð ánægð með það að synda 5 ferðir (ein ferð er þá djúpa laugin fram og tilbaka). Lazaro aftur á móti hélt því fram að laugin væri 25 metrar á lengd og því væru svona 5 ferðir aðeins 250 metrar sem væri ekki neitt í raun. Ég varð auðvitað miður mín, enda ekkert að pæla í hve marga metra ég hefði synt og mundi eftir að hafa heyrt nánast farlama gamalmenni tala um að þau hefðu verið að synda 350 metrana áður en þau stungu sér í heita pottinn. Ég er svo mikil keppnismanneskja ef ég á annað borð tek þátt í einhverju, að mér fannst þetta algjör niðurlæging og hugsaði með mér að ég yrði að geta synt a.m.k. 500 metra í hvert skipti, annað væri bara hrikalegt. Þannig að ég bætti við einni ferð í hvert skipti sem ég fór í sund og er núna búin að vera að synda tíu ferðir alltaf þegar ég fer í laugina, eða semsagt 500 metra. Einn morguninn datt mér í hug að spyrja samt hvað þessi laug væri eiginlega löng, því mér fannst alveg ótrúlegt að ég væri svona hrikalega lengi að synda 500 metra eins og raun ber vitni, jafnvel þótt ég sé með einsdæmum hægur sundmaður. Mér var þá sagt að laugin væri 50 metrar á lengd (!!!) sem þýddi auðvitað að ég var búin að vera synda 1000 metra í hverri sundferð án þess að hafa hugmynd um það. Ekkert skrýtið þótt þetta tæki mig næstum því klukkutíma. Ég var auðvitað ánægð með þetta og mun halda áfram að synda mína 1000 metra, en soldið pirruð í Lazaro fyrir að vera að halda þessu svona fram alveg gallharður og tala um hvað þetta væri lítið sem ég synti.
En að öllu gamni slepptu þá er ég búin að vera mjög dugleg í aðhaldinu og hef núna misst 13 kíló síðan í október, en í desember stóð ég í stað og þakka bara fyrir að hafa ekki fitnað. Ég er ofsalega ánægð með þennan árangur og finn alveg á mér að ég mun ekki falla aftur í sama far. Það eru nýir tímar gegnir í garð og hugarfarið er einfaldlega breytt hvað varðar matarræðið. Ég sé ekki mikinn mun á mér í speglinum þótt fólk segi stundum við mig að það sjái að ég hafi grennst. En vigtin lýgur ekki og ekki fötin heldur, en á þeim finn ég stórmun, enda hef ég misst 10 sm í mittið og allt orðið of stórt á mig. Fjárfesti núna í tveimur nýjum kjólum á útsölum svo ég gæti látið sjá mig á almannafæri svona þokkalega sómasamlega útlits. Það er nefnilega ótrúlegt hvað föt sem eru of stór gera mann púkalegan. Vil samt ekki missa mig og fá kaupæði, enda vil ég losna við 13 kíló minnst í viðbót. Það verður gaman að sjá hvað fjölskyldan í Perú segir þegar þau sjá mig í sumar. Ég hlakka svo til.
Svona örstutt af börnunum þá er Ævar eins og ég sagði áðan, rosalega orðinn þreytandi hvað varðar mig. Hann er svo háður mér að annað fólk má helst ekkert gera fyrir hann. Ég er alveg hryllilega leið á þessu. Ég get ekki einu sinni kúkað á klósettinu í friði þá er hann berjandi á hurðina að utan og heimtar að komast inn, hann er svo uppáþrengjandi. Þetta er eflaust bara eitthvað svona "phase" sem getur virkar svolítið sætt en er í raun rosalega þrúgandi. Sérstaklega af því að Lazaro tekur þessu sem svo persónulegri höfnun að hann lætur þetta bara viðgangast. Ævar neitar að leyfa honum eða krökkunum að skipta á bleiu, klæða sig, gefa sér að borða, svæfa sig og þar fram eftir götunum. Þetta er ofsalega þreytandi því það skapar mér svo mikla aukavinnu að vera alltaf svona ómissandi og ég er alltaf að segja Lazaro að við verðum bara að venja hann af þessu, en Lazaro er svo sár, að hann vill það ekki, segir bara:,,Nei, hann leyfir mér ekki, hann vill að þú gerir þetta." Úff.
Nú, María litla er að fá tvær nýjar tennur í efri góm og skartar því brátt 6 tönnum allt í allt. Hún hefur því sofið frekar illa undanfarnar þrjár nætur og verið óróleg. Annars er hún akkúrat í dag hnífjafngömul og Ævar var þegar hann fór að ganga, vantaði viku upp á tíu mánuðina. Hún er nú ekki farin að sleppa sér og taka spor en hún stendur alveg ein upp úti á miðju gólfi, án þess að halda sér í nokkuð. Hún er líka farin að dansa við tónlist sem er auðvitað bara það sætasta sem maður sér. En hún er alveg rosalega skapstór barnið og maður er eiginlega farinn að venjast því að heyra svakaleg öskur mörgum sinnum á dag ef að henni líkar ekki eitthvað. Ég kippi mér ekki lengur upp við þetta drama í henni en maður hélt alltaf fyrst að eitthvað hræðilegt væri að. En það er þá bara frekja í dömunni. Algjört krútt.
Nú, annað á döfinni er að Lazaro og ég höfum verið heppin núna í janúar hvað varðar vinnu því hann er búinn að fá gigg við að spila í einhverri veislu og ég er búin að vera í svona smáþýðingum, en allur aukapeningur í vasann er af hinum góða. Varðandi peningamálin, þá settist ég niður um daginn og rannsakaði allt saman mjög vandlega. Eins og komið hefur fram þá lifum við núna á laununum hans Lazaro og afgangnum af námsláninum mínu sem ég lagði fyrir á vaxtarreikning og skammta mér í hverjum mánuði af til neyslu. Þessi sjóður mun væntanlega tæmast núna í maí og hefur það staðið til að eftir að við komum frá Perú þá verði ég að fara að vinna og litlu krílin á leikskóla. Ég hef verið svolítið kvíðin fyrir þessu enda finnst mér María, sem þá verður 18 mánaða, vera mjög ung til að fara í leikskóla, en ef hún fer til dagmömmu, þá verður þetta líka mjög kostnaðarsamt fyrir okkur. Auk þess sem næsti vetur verður síðasta ár José í grunnskóla og hann þarf mikla hjálp. Ég settist því niður og reiknaði út ákveðna hluti og komst að þeirri niðurstöðu að ef að við Lazaro eyðum ekki neinu af barnabótunum sem við fáum á þessu ári, þá getum við nýtt það fé til framfærslu næsta vetur þannig að ég geti verið heima. Við fáum ágætis upphæð útborgaða af því að börnin eru fimm og við erum svo sparsöm að þetta ætti alveg að geta gengið upp með miklu aðhaldi, en við erum hvort eð er vön að lifa þannig. Þannig að við höfum tekið þá sameiginlegu ákvörðun að ég verði áfram heima næsta vetur, með Maríu og Ævar hjá mér, og geti þá líka haldið áfram að hjálpa hinum börnunum með námið, enda veitir þeim ekki af.
Það var fundur niðrí skóla sem við mættum á ásamt þremur kennurum. Þeir hafa áhyggjur af þeim því tíminn líður og bæði eru í gaggó. Þau komu ekki nógu vel út á jólaprófum núna og það er að mínu mati ýmislegt sem liggur að baki. Þau tala öll þrjú íslensku, en talmál er ekki það sama og bókmál og þau eiga mjög erfitt með lesgreinar og því var ákveðið að héðan í frá væru þau ekki í náttúrufræði eða samfélagsfræði, heldur bara lögð áhersla á stærðfræði, íslensku og ensku, fögin til samræmdu prófanna. Þetta er bara alltof erfitt fyrir þau að dreifa athyglinni svona mikið og svo eyðum við líka alltof löngum tíma hérna heima í að gera verkefni fyrir þessi lesfög sem ég er svo bara að gera sjálf liggur við því þau skilja ekkert í þessu. Svo að það verður gerð ný stundarskrá fyrir þau bæði og þegar hinir krakkarnir eru í dönsku, samfélagsfræði eða náttúrufræði, þá fara þau og fá aukakennslu í hinum fögunum sem skipta mestu máli. Auðvitað verða þau áfram í listgreinum og íþróttum samt. Það hefði bara átt að gera þetta svona frá upphafi, en það er alltaf auðvelt að vera vitur eftir á. Vonandi gengur þetta bara betur núna.
Jæja,
bless í bili.
Nínos.
Þá er ég loks búin að setja allar myndir inn. Þetta er svo mikið enda síðan í haust! Þetta er undir Family-myndir III og IV hérna til hægri neðar.
