Loksins bloggað......eftir töluverðan tíma. Það er náttúrulega jólaösin í gangi og svona þannig að tíminn naumur. Allt gott að frétta af okkur og það hlakka allir til jólanna. Við erum búin að ganga frá öllum jólagjöfum og afmælið hans Ævars míns er búið. Hann varð semsagt tveggja ára núna 17.desember og einmitt nokkrum dögum fyrir afmælið fórum við aftur af stað með koppaþjálfun sem hefur bara gengið mjög vel. Hann striplast hér um og sest alveg sjálfur á koppinn til að pissa. Svo fer hann með koppinn inn á bað, hellir í klósettið og sturtar niður. Hann hefur samt ekki viljað gera neitt stærra í koppinn enn sem komið er og þegar ég setti hann einu sinni í buxur bleiulausan þá pissaði hann bara í þær. En þetta er að minnsta kosti framför og sparnaður í bleiukostnaði. Það væri frábært ef hann yrði alveg hættur þegar við förum út til Perú.
Jæja, varðandi afmælið þá var það fámennt en góðmennt. Það gátu afar fáir komið í veisluna. Hálf fjölskyldan mín var stödd erlendis akkúrat þessa helgi og kunningjar og vinir margir hverjir á fullu í jólaprófum. En Roald (við erum systrabörn) og Sissó mættu á svæðið með gjafir, líka frá Önnu (móðursystur minni) og Óskari. Frá Roald og Sissó fékk Ævar tvenn náttföt sem slógu aldeilis í gegn þar sem þau voru með bílamyndum, en Ævar er alveg sjúkur í bíla. Hef aldrei séð neinn svona ánægðan með náttföt. Anna sendi honum forláta vetrarúlpu með loðkraga sem mér fannst alveg æðisleg en Ævar sýndi henni lítinn áhuga. Svo hafði hún líka fengið fullt af fötum á Ævar og Maríu í Kolaportinu sem eiga eftir að koma sér alveg frábærlega vel. Ég er í skýjunum með þetta, enda vaxa þau svo fljótt upp úr öllu.
Nú, Ásgeir tölvuvinur mætti á svæðið og tók myndir sem ég er núna búin að setja inn hérna til hliðar undir 2ja ára afmæli Ævars. Annars er sko komin tími á að ég setji inn myndirnar mínar, en ég hef bara ekki enn þá haft mig í það að setja þær inn á netið, það tekur svo langan tíma á þessu ókeypis síðum. Í afmælið kom svo Carlos frá Perú með sinni konu og þremur krílum. Mér þykir hárið á yngsta barninu alveg ótrúlegt. Liturinn svo sérstakur, svona brúnrautt og þykkt. Annars komu engir fleiri í veisluna, mamma treysti sér ekki til þess, var svo slöpp eitthvað. Ásgeir gaf Ævari Lego-kubba en hann hafði aldrei átt svoleiðis. Þetta er hann búinn að leika sér við síðan á sunnudaginn þannig að þetta var alveg frábær gjöf. Frá Carlos fékk hann leir og fingramálningu. Við Lazaro gáfum honum nýtt þríhjól en hann var búinn að fá það fyrirfram reyndar. Ég bakaði skúffuköku og gerði túnfiskssalat, annað var aðkeypt. Lengra geng ég varla í bakstri og matargerð, áhuginn er svo rosalega lítill.
Ég verð nú að segja að þegar ég sá ljósmyndirnar sem Ásgeir tók gat ég nú ekki séð neinn mun á sjálfri mér þótt að ég sé búin að missa 11 kíló og fari í sund mörgum sinnum í viku. Gamla, góða undirhakan alveg greinilega á sínum stað sko. Ég er nefnilega að nota tækifærið þegar Lazaro er hérna heima og fer í sund á morgnana þegar Ævar og María eru enn þá sofandi. Ég syndi eins margar umferðir og ég treysti mér til, en ég er afskaplega lélegur sundmaður. Ég missti úr mikið á unglingsárum í sundkennslu vegna krónískrar eyrnabólgu, og lærði ekki vel að synda. Ég er synd en tæknin er hörmuleg og því syndi ég mjög hægt jafnvel þótt ég sé að gera af eins miklu afli og ég get. En það skiptir víst varla öllu máli, aðalmálið er að maður er að hreyfa sig ekki satt? Svo þegar ég er búin að synda, geri ég svona æfingar í vatninu, boxa og sparka fótunum, síðan fer ég í gufuna í svona korter og svo í pottinn í tíu mínútur. Þetta er náttúrulega æðislegt því manni líður svo vel á eftir. Allur skrokkurinn endurnærður og afslappaður.
María er komin með tvær tennur í efri góm (eru þá fjórar allt í allt) og er alveg rosalegt krútt þegar hún brosir, með sitt sæta frekjuskarð. Hún var reyndar komin í leiðindagír með svefninn, vaknandi stanslaust og vildi bara hanga á brjósti alla nóttina. Við Lazaro tókum hana svolítið í gegn og létum hana gráta og læra að vera í sínu rúmi. Núna sefur hún í 3-4 tíma, vaknar og ég gef henni aðeins að drekka (þótt hún þurfi þess í raun ekkert) og svo sefur hún til 7-8 um morguninn og fær þá að koma upp í til okkar og er þar til 10-11 í góðu yfirlæti. Ekki nóg með þetta heldur er hún líka farin að sleppa þegar hún stendur og getur staðið alveg óstudd í töluverðan tíma. Núna um daginn tók hún meira að segja tvö skref stuðningslaus í fangið á Charo. Það lítur út fyrir að hún feti í fótspor Ævars og verði farin að ganga fyrir 10 mánaða aldur, en hún verður einmitt 9 mánaða núna á morgun.
Krakkarnir eldri eru nú öll komin jólafrí og manni finnst það svona gott og slæmt, ef þið skiljið hvað maður á við. Það er gott að þurfa ekki að hjálpa með heimavinnu og að prófin séu búin, og að þau geti slakað á, en það er slæmt að því leytinu að þau vilja þá helst bara sitja fyrir framan sjónvarpið allan daginn og nenna varla að gera neitt. Allt sem maður biður um er vandamál að fá framkvæmt. Það er nefnilega oft þannig, líka með mann sjálfan, að því minna sem maður hefur að gera, því latari verður maður, og því meira sem maður hefur að gera, því meiru kemur maður í verk. Þetta er sérstaklega mikið einkennandi fyrir unglingana á heimilinu en þau eru í sífellt meiri uppreisn gegn okkur gamla fólkinu. Núna megum við til dæmis ekki kalla Charo því nafni, heldur bara Rosario. Úff...
Þeim finnst rosalega ósanngjarnt að þurfa að taka þátt í heimilisverkum og húshaldi og það er mikið másið og blásið. Hvernig lifa foreldrar yfirleitt af unglingsár barna sinna? Það liggur við að maður telji niður dagana þar til þau verða fullorðin. Þeim finnst allt svo hallærislegt og ömurlegt, hafa engan áhuga á að vera með okkur. Vinirnir er að sjálfsögðu mjög vinsælir og það er svo sem ekkert skrýtið, en maður vill auðvitað ekki að þeir hafi meiri áhrif heldur en við. Svo eru auðvitað menningarárekstrar í gangi hérna heima sem orsakast af mismunandi viðhorfum til barnauppeldis. Lazaro er alls ekki með frjálsleg uppeldisviðhorf og reyndar er ég nú eiginlega sammála flestu sem hann vill í þeim málum, ég fékk ekki að leika lausum hala á unglingsárunum og er því ekki sammála þess háttar viðhorfum. En það virðist bara vera almenn lenska hér á landi að unglingar fái að vera úti á kvöldin miklu lengur en settur og löglegur útivistartími segir til um og krökkunum finnst auðvitað mjög ósanngjarnt að fá ekki að gera það sama og allir hinir. Þannig að þetta er ekki alltaf dans á rósum hérna, það get ég sko sagt, þótt þau séu bæði mjög góðir krakkar.
Kelly er að fara að keppa í badmington á morgun og er voða spennt enda er þetta í fyrsta skiptið sem hún gerir þetta. Hún er eiginlega eina barnið af þeim öllum fimm, sem er ekki til vandræða á neinn hátt. Ævar og María eru smábörn og þau eru erfið á sinn hátt, José og Charo eru unglingar og þeim fylgja annars konar vandamál. En Kelly er á svona rólegum aldrei, svona miðstigs eiginlega þar sem eru ekki nein sérstök vandamál í gangi.
Annars hefur mér ekki liðið neitt voðalega vel undanfarið þótt að það sé ekkert sérstakt sem ami að. Ég er hamingjusöm og sátt við allar ákvarðanir sem ég hef tekið, en ég er farin að upplifa innilokunarkennd hérna heima. Ég veit ekki alveg af hverju, ég er svo ánægð að geta verið heima hjá börnunum og kvíði því stundum að þurfa að fara að vinna. En ég held að það sé líka stærðin á íbúðinni sem er þrúgandi. José er með sitt litla herbergi frammi á gangi, stelpurnar hafa bílskúrinn innréttaðan og flottan fyrir sig, og við Lazaro, Ævar og María erum saman í svefnherberginu sem er mjög lítið. Fyrir utan þessi svefnrými er bara stofan, baðherbergið og eldhúsið. Eldhúsið er svo lítið að ekki er hægt að hafa borð þar inni til að borða við, og þannig stendur bara stofan eftir. Það getur verið svolítið erfitt að vera alltaf öll saman í þessari stofu. Það hefði verið frábært að hafa sjónvarpsherbergi eða hol sem nýst gæti sem annað stofurými. Maður fær svona skókassa-tilfinningu öðru hverju og undanfarið hefur mér ekki liðið vel hérna heima. Ég held að við getum ekki átt heima hérna til eilífðarnóns, en maður verður að vera komin í góða vinnu áður en hægt verður að ráðast í stækkun. Ég hef verið svo eirðarlaus og leiðst að vera hérna heima en samt fundist eitthvað svo fáir staðir til að fara á með Ævar og Maríu annað en Kringlan og Smáralindin sem ég er svo leið á. Er maður ekki bara orðin svona ofdekraður eða eitthvað? Það sem hefur bjargað mér er að Rósa móðursystir mín passaði Ævar og Maríu núna fyrir rúmri viku síðan og ég Lazaro fórum út að borða saman á Rossopomodoro. Það var mjög endurnærandi og gaman, enda áttum við 5 ára afmæli sem par núna 14.desember. Ég var ekkert voða spennt fyrir matnum samt, sæmilega bragðgóður en mjög naumt skammtaður. Ekki fyrir svona matargöt eins og okkur. Svo fór ég út að borða núna á þriðjudaginn með stelpunum úr meðgöngusundinu (án barna takk) og það á Austur-Indíafélaginu. Rosagóður matur, vel útilátinn þótt dýr væri og dásamlegt að komast út án barna, og það í annað sinn á tveimur vikum! Kannski er það af því að mér var sleppt út að mér leiðist svo núna hérna heima, maður er komin með bragðið af frelsinu og þá vill maður meira?
Jæja, ég get ekki bloggað meira í bili, en ég segi bara þvílíkt veðurfar! Það hrundi stór hluti af girðingunni okkar í rokinu í dag!
Bless í bili,
Nínos.
