UpdateMaður verður víst að halda sér í æfingu við bloggið, annars bara fer svo margt framhjá manni sem maður gelymist að minnast á. Spennan í lífi hinnar heimavinnandi húsmóður tekur engan enda, svo mikið er víst.
Nú, það fyrsta á dagskrá er auðvitað afmælið hennar Kelly sem var 10 ára núna á laugardaginn síðastliðinn. Þetta var afskaplega vel heppnað. Ég þurfti reyndar að fara á kóræfingu um morguninn þannig að allt var undirbúið hjá mér daginn áður. Kelly bauð bekkjarsystrum sínum úr Langholtsskóla, einni gamalli úr Landakotsskóla og svo komu börnin hans Rony (hann er vinur Lazaro frá Perú), en þau eru strákur og stelpa á svipuðum aldri. Þetta voru svona 10 krakkar samanlagt. Rony kom með krakkana sína um þrjúleytið og skildi þau eftir með það í huga að sækja þau seinna um kvöldið og stoppa þá aðeins sjálfur. Hann kom samt aðeins inn og stóð og spjallaði við Lazaro. Ég var eitthvað að vesenast þarna að sinna krökkunum, stýra afmælissöng og skerla skúffuköku (sem ég bakaði sjálf, takk fyrir og er mjög stolt af, sérstaklega með tilliti til þess hvað ég hef óstjórnlega lítinn áhuga á bakstri og eldamennsku). Þar sem þeir lagsmenn standa þarna í dyragættinni og tala saman, verður Rony allt í einu litið til mín og ég sá einhvern svona undrunarsvip koma yfir andlit hans. Hann sneri sér hneykslaður að Lazaro og spurði: ,,Heyrðu maður, hvað hefurðu eiginlega gert henni Nínu?!!" Lazaro horfði furðulostinn á hann og vissi ekki í hvorn fótinn hann átti að stíga, þar sem hann taldi sig nú ekki hafa gert mér mikið. Það var þá hvað ég hafði grennst mikið sem olli þessum viðbrögðum, en ég held að Rony hafi haldið að ég sökum álags væri hreinlega að verslast upp eða eitthvað svoleiðis. Misskilningur þessi var leiðréttur en ég var voða ánægð samt að einhver hafði tekið eftir því að ég hefði grennst því ég sé það ekki sjálf í speglinum, þó vigtin segi sína sögu.
Jæja, barnaafmælið tókst vel, Kelly fékk skólatösku (ekki á 10 þúsund krónur) og hoppuprik frá okkur Lazaro og svo fullt af gjöfum frá krökkunum, Bratz og einhvern svoleiðis vibba og svo líka pening. Þegar líða tók á daginn fóru börnin eftir að hafa leikið í pakkaleik og ýmsum dansleikjum og farið út að leika líka. Þá komu þau Roald, Daddý og Óli en fleiri gátu ekki mætt úr minni fjölskyldu. Seinna kom svo Rony aftur og líka bræður hans tveir, þeir Manúel (a.k.a. Muscleman) og Carlos. Ég held að þetta sé í fyrsta skipti sem þeir hafa allir komið heim til okkar í einu. Þetta var eiginlega merkileg stund. Þeir eiga líka allir börn með íslenskum konum og komu allir með börnin sín, annað sem aldrei hefur gerst. Rony á strák og stelpu sem eru 7 og 8 ára, Manúel á stelpu sem verður 3 ára næsta mars, og Carlos og 3 og hálfs árs stelpu, tveggja ára strák og 5 vikna stelpu sem komu öll með! Konan hans Carlos kom líka en hún heitir Alma og er hjúkrunarfræðingur og hefur ekki heimsótt okkur áður. Þannig að þótt að barnaafmælinu væri þannig lagað séð lokið, var enn meira fjör þarna um kvöldið þar sem öll þessi kríli voru samankomin og hringsnerust hér á stofugólfinu, hlaupandi á eftir blöðrum. Í stuttu máli sagt var þetta skemmtilegur dagur en rosalega var maður þreyttur þegar honum lauk!
Annað sem ég verð að koma á framfæri er að Lazaro er komin í fæðingarorlof og ég er í skýjunum yfir því!!! Þvílíkur léttir að hafa hann heima að ég get varla lýst því. Nú taka sælumánuðir við þar sem ég hef hann mér við hlið og til stuðnings, enda veitir sko ekki af. Það gengur svo mikið á með öll þessi börn. Ævar er búinn að vera núna í rosalega miklum framförum málfarslega, hann er alltaf að bæta við sig nýjum orðum og gerir litlar setningar eins og: ,,Mamma, sjáðu pollar!" En af því að hann er svo mikið með mér allan daginn þá er hann áberandi mikið betri í íslenskunni heldur en spænskunni. Ég settist niður um daginn og skrifaði niður það sem hann kann af orðum og þetta er ca. 30 íslensk orð á móti 10 spænskum. Þegar ég sýndi Lazaro þetta þá leist honum ekki á blikuna og ætlar að helga sig því að kenna Ævari meiri spænsku. Við erum líka að pæla í því að reyna að fara taka aftur fyrir koppastandið því þetta er orðið bæði dýrt og þreytandi að hafa tvö börn í bleium. Vonandi að hann sé tilbúinn í þetta sinn.
María er líka í svaka framförum því hún er ekki bara byrjuð að skríða heldur líka að standa upp sjálf meðfram öllu sem hún grípur í. Þetta er ægilega gaman og hún var svo montin þegar hún gerði þetta fyrst. Svo er hún náttúrulega búin að vera detta líka þannig að við erum alveg á nálum, hlaupandi á eftir henni. Fyrsta daginn sem hún stóð svona upp við sófann, þá var hún svo æst og ánægð með sig að hún sleppti annarri hendinni og skælbrosti af monti. Svo fór nú í verra þegar hún ákvað að sleppa hinni hendinni líka! Og það nýbúin að læra að standa upp sjálf. Enda datt hún beint fram fyrir sig á ennið og það var ekkert lítið táraflóð og öskur sem fylgdi í kjölfarið. Úff. Litla greyið.
Ég verð að fara að setja inn myndir bráðum en ég vanalega gert það þegar ég fer með í framköllun sem ég hef ekki gert heillengi af því að ég bara á ekki pening til þess. En ég verð að gera þetta bráðum, það er svo margt sem hefur gerst. Fór með Maríu í 8 mánaða skoðun núna á mánudaginn og lét líka mæla hæðina á Ævari. Hann er orðinn 89,5 sentimetri á hæð. María var orðinn tæp 9 kíló (þyngist mjög vel, vægast sagt) og 69,5 cm.
Jæja, ég ætlaði nú að skrifa meira núna, en get það ekki af því að María er byrjuð að grenja og sættir sig ekki lengur við pabba sinn.
Bless í bili.
