Ekki batnar það...Núna þegar börnin eru loksins búin að jafna sig að mestu varðandi veikindin, þá fór ég sjálf í hundana. Fyrir svona 5 dögum fór mér að verða illt í hálsinum og hélt nú víst að flensan hefði náð í skottið á mér. Samt einkennilegt hvernig verkurinn versnaði með hverjum deginum en ég kvefaðist ekkert eins og krakkarnir. Í gær vaknaði ég um morguninn bara virkilega veik, ólýsanlegar kvalir í hálsi sem leiddu út í eyrun og mikil þyngsli yfir höfðinu. Ég talaði við Roald frænda í símann og hann sagði að ég yrði að fara til læknis, það væri streptokokkasýking að ganga. Ég hafði nú litla trú að öðru en flensunni í mínu tilviki en dreif mig samt upp á Læknavaktina og viti menn: ég er með bullandi streptokokka í hálsinum og er komin á sýklalyf. Var síðan með hita í gær og skalf af kulda þess á milli og líður enn þá hörmulega. Er líka skíthrædd um að smita börnin, en það eru víst þriðjungslíkur á að það gerist. Ekki nóg með þetta þá er ég núna í tvær vikur búin að vera með það á heilanum að ég sé orðin ófrísk aftur. Ég er sko með koparlykkjuna þannig að líkur á þessu ættu að vera hverfandi. En fæ svona ofsahræðsluköst inn á milli. Það væri ferlegt að verða barnshafandi aftur svona fljótt. Ég myndi bara ekki lifa það af held ég. Svo bara erum við ekkert í aðstöðu til að eignast enn eitt barn. Og ferðin okkar til Perú næsta sumar, brúðkaupið og allt, væri ónýtt. Ég er búin að fara tvisvar á blæðingar eftir að María fæddist, þannig að ég veit að ég ætti að verða orðin frjó aftur. Ég ætti að fá blæðingar aftur núna bara þessa dagana en enn sem komið er gerist ekkert. Er ég orðin eitthvað rugluð?
Nínos tjáir sig meir síðar, er í hálfgerðu þunglyndi núna.
