Góðar fréttir

Það lítur út fyrir það að Lazaro sé að ná bata varðandi andlitstaugalömunina. Eins og ég sagði áður, þá var bara ekkert að gerast fyrstu tvær vikurnar eftir að þetta gerðist en núna í þriðju vikunni sem er liðin hefur honum farið fram á hverjum degi og andlitið er miklu betra. Hann getur lyft munnvikinu og lokað auganu alveg, þótt ekki sé hann orðinn nærri því eins öflugur og hann er vinstra meginn í andlitinu. Ég verð að viðurkenna að mér var ekki farið að lítast á blikuna þarna á tímabili, en er nú vongóð um það að hann nái fullum bata. Enda eru margir búnir að biðja fyrir honum og hugsa til hans. Það hjálpar alltaf held ég.

Ég er óðfluga að verða duglegri við það að eiga félagslíf, en slíkt var lúxus sem ég hef varla getað látið eftir mér á undanförnum tveimur árum. Reyndar tengist það nú svolítið börnunum en það skiptir engu máli, ég er alveg sátt við það. Fer á morgun að hitta í þriðja skipti stelpurnar sem ég var með í meðgöngusundi og hlakka mikið til. Erum allar með kríli á sama aldri og það er svo gaman að hittast og bera þau saman og getað blaðrað út í eitt um barnastúss. Svo var ég í morgun á mömmumorgni hérna í Áskirkju og það er líka æðislega fínt. Ævar er eini ,,stóri" krakkinn þarna á svæðinu og er alltaf að verða betur og betur liðinn sökum einstakrar manngæsku (hehe) en hann virðist taka það mjög alvarlega að vera elstur þarna og reynir mikið að passa upp á hin börnin. Koma með leikföng fyrir þau og svona. Eins er ég að syngja með kórnum og þar eru Kelly og Charo með barnagæslu ásamt annarri stúlku fyrir kórfélagana. Ævar sýndi þar mikinn áhuga á litlum dreng sem grét svo mikið, kom með Trópíin hans og reyndi að gefa honum og ég veit ekki hvað. Virðist ætla að verða frekar góðhjartaður drengur hann Ævar minn, eða ég vona það að minnsta kosti að hann haldi áfram á þessari braut.

María er í óða önn að takast á við ný verkefni og það nýjasta er að reyna að skríða. Er ekki að ganga upp enn þá, en það sem hún rembist við að gera þetta. Svo er hún líka í mikilli tilraunastarfsemi með ýmis konar hljóð, þannig að maður er bara í því að hrökkva upp þegar hún gargar allt í einu upp úr þurru. Hún er líka komin með þráhyggju fyrir öllum mögulegum fjarstýringum þannig að þær eru í stórhættu á að verða nagaðar í sundur. Þessi eina tönn sem hún er með er munduð við hvert tækifæri, mér til mikilla skaprauna við brjóstagjöf. Mjög sárt skal ég sko láta ykkur vita.

Annað stórmerkilegt sem átti sér stað er það að eins og ég hef minnst á hérna áður, þá hafa hlutir verið að týnast og hverfa hér á heimilinu undanfarna mánuði og hefur Ævar sterklega legið undir grun um að hafa hent þeim í ruslið, því honum finnst það svo gaman. Það mikilvægasta sem hefur týnst eru tvær fjarstýringar, gsm-inn hennar Charo og lyklarnir hans José. Ég setti Bóa frænda í fjarstýringarmálin fyrir ekki svo löngu síðan (enda er hann nú ekki sjónvarpsrafvirki fyrir ekki neitt) og eftir rosalega mikla fyrirhöfn fann hann út að DVD-fjarstýringin er ekki til á landinu og pantaði nýtt eintak að utan fyrir mig. Þetta mun kosta svona 5 þúsund krónur en við erum alveg búin að fá nóg af því að geta ekki hækkað né lækkað í bíómyndum nema að standa upp, né getum við nýtt nokkra möguleika (eins og að velja texta á myndir, önnur tungumál, aukaefni) á þeim DVD-myndum sem við horfum á, vegna þess að fjarstýringuna vantar. Ég er tiltölulega nýbúin að láta gera nýja lykla fyrir José eftir að hafa haldið langan fyrirlestur um ábyrgðarleysi og svo frv.

Það vill þannig til að við eigum Lazy-Boy-stól og erum að sjálfsögðu margbúin að leita í honum og sófanum, ef ske kynni að einhver þessara hluta hefðu nú farið þar á milli púða eða undir sessur. En ekkert hefur bólað á neinu nema trélitum, drasli, hári og kuski. Fyrir nokkrum dögum ætla ég að setjast í stólinn en hann stendur á sér þegar ég reyni að fá fótaskemilinn út. Eftir smá vesen (og eins og brothljóð) gengur þetta þó loks. Seinna um daginn er Lazaro að leita að inniskónum mínum fyrir mig og beygir sig undir stólinn. Hvað haldið þið að liggi á gólfinu? Önnur sjónvarpsfjarstýringin sem er búin að vera týnd mánuðum saman. Ég tek það fram að það er sópað tvisvar á dag inni í stofu hjá okkur og alltaf verið að færa þennan stól til og frá, þannig að hún lá sko ekki þarna allan tímann. Ég og Lazaro störum bara hvort á annað og ég segi honum og krökkunum að það sé greinilegt að fjarstýringin hafi verið í stólnum allan tíman og dottið úr honum fyrr um daginn við bröltið í mér. Þannig að José og Lazaro ráðast í offorsi á stólinn, snúa honum á hvolf og við sjáum smá gat á áklæðinu undir honum. Við tökum þá ákvörðun að rífa áklæðið frá (var bara svona þunnt svart efni) og þá sjáum við inn í grindina á stólnum. Ekki sást nú mikið en þegar Charo þreifaði inní honum með sínum mjóu handleggjum fóru hlutirnir að koma í ljós: pennar, peningar, reglustrikur, hárdót, lyklarnir hans José, hin fjarstýringin sem búið er að panta frá útlöndum (!!!) og gsm-síminn hennar Charo!!! Við sem vorum að kaupa nýjan!!!

Hafi manni einhvern tímann liðið eins og fífli þá var það þarna. Svo ekki sé minnst á það að Ævar hafði legið undir rangri sök allan þennan tíma (örugglega komið hálft ár núna) og fólk verið að blóta honum í hljóði af og til. Þá virðist þessi Lazy-Boy-stóll vera svona varasamur að þegar hann er með fótaskemilinn úti þá myndast eitthvað gat undir sessunni þar sem hlutir geta dottið í gegn og inní grindina. Ég bara á ekki til orð. Maður er bara búin að sitja á földum (eða týndum) fjársjóði í lengri tíma, stanslaust hugsandi hvað hafi orðið um hlutina. Er auðvitað fegin að hafa komist að sannleikanum en það er náttúrulega bara óþolandi að ég hafi veri búin að kaupa nýja lykla, gsm-síma og panta aðra fjarstýringu rétt áður en allt draslið finnst.

Svona eru ævintýri heimilislífsins rosalega skuggaleg stundum.

Ég er farin að sofa. Yfir og út.
Nínos.