Loksins bloggað

Leiðinlegt hvað ég hef verið ódugleg við að blogga undanfarið og ég vona að ég hafi ekki skotið neinum skelk í bringu með tillit til þess hvað ég kom með slæmar fréttir síðast. Ég hef bara verið frekar þreytt og upptekin undanfarið.

Í fyrsta lagi þá er Mercury, hundurinn hans Bóa frænda búinn að vera hér í pössun aftur í tvær vikur og hann hefur sko ekki verið eins góður og hann var í fyrra skiptið. Bói er með tvær tíku líka og önnur þeirra var á lóðaríi og Mercury auðvitað vitlaust af greddu og til vandærða heima fyrir. Ég held að hann hafi bara ekki getað jafnað sig á þessu því hann er búinn að vera vælandi og gólandi daglega, skíta þrisvar inni og strjúka frá okkur þar að auki! Það síðasta var nú það versta því þetta er mjög verðmætur hundur sem manni er treyst fyrir og ekkert grín ef hann færi fyrir bíl eða annað verra. Svo var alveg sérstaklega neyðarlegt hvernig þetta gerðist. Það komu gestir til okkar, hann Rony frá Perú, með konu sína og tvö börn. Mercury var því látinn út í bílskúr. Kelly fer að leika með krakkana og þau vilja náttúrulega leika í bílskúrnum þar sem allt dótið er. Ég var upptekin með gestina og veitti því enga athygli að krakkarnir voru að hlaupa þarna inn og út. Seinna um kvöldið hringir Bói frændi í mig og segir að einhver kona hafi hringt í hann og sagst vera með Mercury!!! Ég hló bara eins og fífl og sagði að hundurinn væri nú aldeilis vel læstur úti í bílskúr. Úpps...þá hafði kvikindið sloppið út án þess að krakkarnir tækju nokkuð eftir því (enda neitaði Kelly allri sök í þessu máli) og eitthvað fólk fann hann hér uppi hjá Krónuverlsuninni á Norðurbrún og fór með hann heim. Þar sem hann er með símanúmer og nafn á hálsólinni þá höfðu þau samband við Bóa frænda. Ég fór strax og náði í hundinn og þakkaði fólkinu sko from the bottom of my heart eins og sagt er, því hefðu þau ekki ákveðið að skipta sér af og taka hundinn þá væri ég et til vill í slæmum málum núna. Tilhugsunin um að hann hefði kannski orðið fyrir bíl og drepist er bara hræðileg. Ég hefði aldrei geta horft framan í Bóa frænda aftur. Úff, sem betur fer er hann farinn heim núna, því ég var sko í stressi eftir þetta og sífellt tékkandi á hundinum, hvort hann væri ekki örugglega á sínum stað.

Af Lazaro er það að frétta að hann er búinn að vera heima í tvær vikur en er nú farinn aftur að vinna. Framfarir hans varðandi andlitstaugalömunina hafa verið litlar sem engar fram að þessu en ég er þó ekki frá því að í dag hafi ég séð örlítinn mun á munnvikinu, svona að hann geti lyft því aðeins. Það er óþolandi að sjá hann svona og óhugnanlegt líka, sérstaklega þegar hann er að hlægja, hann verður allur skakkur og skældur í framan og alveg dautt andlitið öðru megin. Svo er hann líka svo meðvitaður um þetta og alltaf með hendurnar í andlitinu. Ég bara vona svo innilega að hann nái bata, því þótt að þetta sé að sögn hættulaust ástand, þá er það ömurlegt.

Mamma hefur verið í áframhaldandi rannsóknum og ég er búin að vera með hana og Lazaro til skiptis í heimsóknum á spítalanum í skoðanir. Og það á sömu deildinni, taugalækningadeild. Eiginlega frekar furðuleg reynsla. Sérstaklega þegar starfsfólkið sér mig koma um morguninn með Lazaro og svo um eftirmiðdaginn með mömmu. Maður hefur fengið skrýtin augnaráð. Mamma fór í mænuvökvaprufu, þar sem sýni er tekið úr mænuvökva til þess að sjá hvort eitthvað finnist í honum sem staðfestir frekar MS-greininguna. Við þurfum að bíða í viku eftir niðurstöðunum. Maður reynir þá bara að hugsa um þetta sem minnst þangað til.

Svo er þetta auðvitað óþolandi að þegar maður fær loks næði til þess að blogga þá er maður búinn að gleyma öllu sem átti að segja. Af Ævari og Maríu er allt gott að frétta. María er alltaf í framför og er nú farin að fara í bað með Ævari og Kelly. Að baða hana í balanum var bara ekki að ganga, svo mikil eru skvettu-og brussulætin! Við eigum svona lítinn Fishcer Price plaststól sem settur er á botninn í baðkari eða sturtu og límist þar fastur með ótal litlum sogskálum sem eru undir honum. Þannig getur svona smákríli setið í baði án þess að detta og missa jafnvægið. Kelly er búin að fara tvisvar í bað með litlu krílin á þennan hátt og það hefur verið mikið fjör. María var svo ánægð með þetta og Ævar alveg dýrkar að hafa hana með í öllu. Hann er svo heillaður af henni. Það er bara: ,,María, María, María" allan daginn hjá honum enda getur hann sagt nafnið hennar svo skýrt. Svo dreymir hann greinilega systur sína á næturna því hann talar upp úr svefni og segir nafnið hennar stöðugt. Ég vona að þessi hrifning endist að eilífu enda er María rosa ánægð með hann. Þrátt fyrir að það verði svona slys eins og í dag þegar ég sat í sófanum með Maríu og Ævar kom hlaupandi að okkur og höfuðin þeirra skelltust saman með mjög dramatískum afleiðingum.

Nú fer að styttast í afmælið hennar Charo og við vorum búin að lofa henni nýjum gsm því sá gamli týndist fyrir nokkrum mánuðum og liggur Ævar sterklega undir grun að hafa hent honum í ruslið, þótt engar séu sannanir fyrir því. Hún var svo spennt að hún gat ekki beðið þannig að hún fékk nýja símann í dag. Bara einfaldan og góðan Nokia síma með engu auka-kjaftæði eins og myndavélum og svoleiðis. Hún var samt mjög sátt. Svo tók hún próf í íslensku um daginn, bara svona skyndipróf sem lagt var fyrir allan bekkinn og hún fékk 5 í einkunn. Hljómar kannski ekki vel en ég var rosalega ánægð. Hún er útlendingur og það hefur tekið hana langan tíma að komast inn í málið og vantar enn þá mikið upp á. Samt tókst henni að fá 5 í prófi sem líka var lagt fyrir íslensku krakkana. Þessi einkunn er nóg til þess að ná samræmdu prófi til dæmis þannig að mér finnst hún vera í rosalegri framför.

José er búinn að verða fyrir þeirri neikvæðu reynslu að einhver virðist vera að reyna að eyðileggja fyrir honum í skólanum. Krakkarnir fara úr skónum á ákveðnum stað áður en farið er í stofurnar og núna á mánudaginn held ég, voru skórnir hans horfnir þegar hann ætlaði út. Hann lét skólastjórann vita og ég þurfti svo að sækja hann í skólann. Okkur var tilkynnt það í óspurðum fréttum að skólinn bætti ekki lengur svona lagað, eins og ef hlutir týndust eða væru stolnir. Sem mér finnst reyndar svolítið ósanngjarnt þar sem skólinn heimtar það að krakkarnir fari úr skónum og skilji þá eftir við innganginn, þar sem þeir liggja óvarðir og fyrir hvers manns augum. Þeir ættu að bera einhverja ábyrgð finnst manni. En jæja, áfram með söguna. Næsta dag er öðru skópari stolið líka og aftur fer José til skólastjórans. Hún ákvað að fara sjálf að leita og síðar um daginn fann hún bæði skópörin hans í garði húss sem liggur nærri skólanum. Ekki veit ég hvernig hún fann þetta út. Maður hugsaði sem svo að þetta væri eitthvert prakkarastrik og við vorum bara þakklát fyrir að endurheimta bæði skópörin því þetta er rándýrt, en viti menn. Í dag gerist þetta aftur og José kom heim á skónum sem hann notar í leikfimi. Hann er búinn að láta skólastjórann vita en þeir voru ekki faldir á sama stað í þetta sinn. Þetta er nú eiginlega grín komið út úr böndunum finnst mér og eins og einhver sé að reyna að gera honum lífið leitt. Hann hefur einn grunaðan sem hann lenti í stympingum við fyrir nokkru síðar en það er erfitt að ásaka fólk þegar engar eru sannanirnar.

Af mér sjálfri, svona í lokin, svo maður gleymi því nú ekki alveg að þetta blogg heitir nú einu sinni The Kvaranita Show, þá er ég bara búin að vera rosalega þreytt undanfarnar tvær vikur. Þá meina ég tilfinningalega þreytt frekar en líkamlega, enda eru svona veikindi mikill rússibani. Það er samt eitt sem ég finn hjá mér og það er að ég er ekki nærri því eins stressuð og ég hef verið undanfarin tvö ár. Það virðist sem MA-námið hafi tekið meiri toll af mér heldur en ég gerði mér grein fyrir á meðan á því stóð. Maður var alltaf með hugann við það að maður ætti eftir að gera svo og svo margar ritgerðir og fara í próf. Ég gat ekki verið róleg í heimilishaldinu né nokkru öðru. Þegar ég eldaði matinn, eða hjálpaði með heimavinnu eða þurfti að keyra fólk um allan bæ, og svæfa á kvöldin og allan þennan pakka, þá var ég alltaf í stressi, alltaf hugsandi að á meðan ég gerði þessi hluti væri ég ekki að læra. Stöðugt samviskubit. Núna þegar ég er ekki í námi lengur og get helgað mig heimilishaldinu og barnauppeldinu næstu mánuðina, hef ég fundið töluverðan innri frið og dregið mikið úr streitu hjá mér. Ég get sinnt mínum skyldum róleg því það er ekkert annað sem hangir yfir höfðinu á mér. Þvílíkur munur og skrýtið hvað maður sér svona hluti ekki fyrr en eftir á. Núna þegar fólk er að spyrja mig hvort þetta sé ekki erfitt að vera með svona stóra fjölskyldu og vera svona ungur sjálfur, þá ber ég mig alltaf nokkuð vel, því mér finnst ástandið vera svo mikið skárra núna en það hefur verið undanfarin tvö ár. Svo er líka alltaf auðveldara lífið með Maríu eftir því sem hún eldist því hún er orðin svo miklu sjálfstæðari og ekki eins svakalega háð mér varðandi alla næringu.

Jæja, læt þetta duga í bili og reyni að vera meira í sambandi.
Nínos.