Fleiri slæmar fréttir

Það ætlar bara ekkert að linna hvað varðar slæmar fréttir og þessi vika hefur nú reynst mér heldur þungbær. Það er ekki nóg með að Lazaro sé með þessa andlitstaugalömun, heldur hefur fleira slæmt gerst. Við fengum þær fréttir frá Perú að elsti bróðir Lazaro, hann Eduardo, liggur við dauðans dyr. Konan hans lést nú fyrir mjög stuttu síðan úr nýrnabilun og hún var ekki einu sinni fimmtug. Eduardo er sextugur og hann hefur greinst með krabbamein í blöðruhálskirtli. Hann er það langt leiddur að ekkert er hægt að gera fyrir hann. Læknarnir reikna með því að hann eigi ef til vill bara vikur eftir. Lazaro tók þessu svona með jafnaðargeði, enda kannski ekki annað hægt. Ekki mikið sem við getum gert fyrir hann. Ég hef miklar áhyggjur af tengdamóður minni, en hún er orðin mjög fullorðin og þótt hress sé, þá veit maður aldrei hvort hún getur tekið því að lifa sitt fyrsta barn. Það hlýtur að vera hryllilega lífsreynsla. Svo þykir mér einnig mjög leitt að ég eigi aldrei eftir að hitta hann, því þegar við fórum til Perú síðast saman, þá hitti ég aldrei Eduardo af því að ég fór ekki til Chiclayo. Ég hef talað við hann í síma í nokkur skipti og hann langar svo að hitta mig. Þetta er ömurlega sorglegt.

Annað sem hefur komið í ljós er varðandi mömmu. Hún fór nú á miðvikudaginn var í myndatökur á heila og mænu. Eins og ég hef oft nefnt hér þá er hún sjúklingur og hefur barist við veikindi í meira en þrjú ár sem koma frá heilaskaða. En nú hefur það semsagt komið í ljós að hún er með MS-sjúkdóminn. Ég fór með Lazaro í morgun upp á taugadeild á Borgarspítalanum og fékk þær fréttir að bati hans væri hægari en gengur og gerist (það sést enginn munur á honum enn þá) og svo með mömmu kl.15 í dag á sama stað og fékk þær fréttir að hún væri með MS. Frekar ömurlegur dagur verð ég að segja og ég finn svo til með mömmu, enda var þetta rosalegt áfall fyrir hana. Á margan hátt er samt betra að vita hreint út hvað er að valda þessum veikindum hennar, en manni finnst þetta auðvitað vera mikill dómur. Læknirinn var samt mjög jákvæð og sagði flesta með MS lifa eðlilegan lífaldur og að sjúkdómurinn væri ekki dauðadómur. Það væru undantekningarnar sem upplifðu mjög hraða hrörnun sem leiddi til dauða. Þannig að það er lítið hægt að spá og spekúlera um framtíðina. Þetta verður bara að koma í ljós.