Spítala-martröðGærdagurinn var sko með óskemmtilegri lífsreynslum verð ég að segja. Hef ekki verið eins lengi inni á spítala síðan ég átti Ævar. Ég er eiginlega enn þá ekki búin að jafna mig.
Þetta byrjaði þannig að mamma átti að fara í sneiðmyndatökur á heila og mænu upp á Borgarspítala. Hún átti að vera mætt kl.10 um morguninn og ég fór auðvitað með hana. Vaknaði að vísu of seint en tókst á methraða að gera Ævar og Maríu klár og koma þeim í bílinn. Mér var sagt að sækja mömmu aftur svona um tólfleytið þannig að ég fór bara með þau í Kringluna þar sem Ævar hljóp um frjáls og glaður og við fengum okkur eitthvað að drekka og borða. Sótti svo mömmu og kom henni og okkur heim. Þá tók við að hjálpa krökkunum sem voru að týnast heim, með lærdóminn og elda matinn, en við borðum alltaf þegar Lazaro kemur heim sem er rúmlega þrjú. Þegar Lazaro svo kemur heim er hann frekar skrýtinn eitthvað og segir við mig að það sé eitthvað að sér. Ég fékk svona hnút í magann því satt best að segja er ég orðin frekar leið á veikindum. Hann sýndi mér síðan að hann var orðinn lamaður í andlitinu hægra megin. Hann gat ekki lokað auganu almennilega, lyft augabrúninni eða brosað. Ég fékk áfall á staðnum og sá strax fyrir mér heilablóðfall og blæðingar. Ég spurði hvenær þetta hefði gerst og hann sagðist hafa vaknað svona um morguninn en viljað hundsa þetta í þeirri von að það færi bara. (Hann er með alvarlega lækna. spítala- og nálafóbíu.) Ég varð rosalega reið og spurði hann hvernig honum hefði dottið í hug að fara svona í vinnuna og segja mér ekkert af þessu. Ég tók krílin aftur uppí bíl og við fórum af stað á síðdegisvaktina á okkar heilsugæslustöð.
Þar tók á móti okkur læknir sem rannsakaði Lazaro og sagði að þetta væri andlitstaugalömun. Stundum gæti slíkt orsakast af einhverju í heila (sem er mjög alvarlegt mál, eins og blæðingar eða annar heilaskaði) en oftast væri þetta bara staðbundin lömun, sem enginn vissi af hverju ætti sér stað. Þetta er töluvert algengt og læknarnir vita í raun ekki hvað veldur, sumir halda að það sé vírus sem valdi. Í langflestum tilvikum gengur þetta til baka á dögum eða vikum, en stundum bara að hluta til eða aldrei. Það væru skiptar skoðanir um það hvað gert væri, sumir vildu ekkert gera en aðrir gæfu steralyf og vírusdrepandi lyf, þótt ekkert sannaði að slíkt hefði í raun eitthvað að segja. Hann taldi samt eðlilegt að senda okkur með tilvísun upp á Bráðamóttöku til þess að taugasérfræðingur tæki ákvörðun um þetta.
Við héldum því af stað og ég var því mætt aftur á spítalann um fimmleytið. Þar tók að sjálfsögðu við endalaus bið. Börnin litlu sofnuðu bæði í tvíburakerrunni, en ég vildi ekki skilja þau eftir hjá eldri krökkunum, án þess að vita hve lengi ég yrði í burtu. María er líka of lítil til þess að ég treysti þeim fyrir henni nema bara í smá stund í einu. Loksins komumst við inn og hjúkka sem ég kannaðist eitthvað meira en lítið við, vísaði okkur inn í herbergi og tók blóðþrýstinginn á Lazaro og svona. Það kom síðan í ljós að hún er mamma Sigrúnar vinkonu minnar: lítill heimur. Eftir aðra langa bið kom ung kona, læknir, inn og skoðaði Lazaro og sagði eiginlega nákvæmlega það sama og heimilislæknirinn hafði sagt en hún sagði að kalla þyrfti til taugasérfræðing. Þá tók við önnur bið þangað til taugalæknirinn kom og þá var það kona frá Mongólíu sem tók einmitt á móti mömmu þegar ég fór með hana á spítalann 2005 eftir að hún fékk fyrsta flogakastið: lítill heimur.
Hún rannsakaði Lazaro ótrúlega vel og potaði í hann út um allt og lét hann framkvæma alls konar próf. Síðan ákvað hún að láta taka myndir af heilanum á Lazaro til að útiloka að þetta kæmi þaðan. Þá tók við enn önnu bið og Ævar og María bæði vöknuð og frekar ósátt við þetta litla herbergi. Mamma hennar Sigrúnar fór því með okkur á biðstofu barna sem er full af leikföngum og það lifnaði heldur betur yfir Ævari. Svo fórum við í myndatökuna og snerum aftur í biðherbergið að því loknu. Ævar og María stórskemmtu öllu starfsfólkinu þarna og eftir því sem klukkutímarnir liðu var meira látið með þau. Þau fengu jógúrt og djús og Ævar fékk svo þráhyggju fyrir djúsvélinni og ég held að hann hafi farið svona 5-6 sinnum til þess að láta gefa sér að drekka.
Myndirnar af Lazaro komu vel út en eitlarnir voru eitthvað stækkaðir öðru megin þannig að ákveðið var að taka myndir af lungunum! Biðin varð lengri og lengri og loks komst Lazaro aftur í myndatöku. Þegar niðurstöður úr henni komu loks voru þær óskýrar og hann varð að fara AFTUR í myndatöku! Það var komið langt fram á kvöld þegar þessu var lokið og við vorum uppgefin, sérstaklega að vera með smábörnin þarna svona lengi. Lungun voru sem betur fer í lagi en ákveðið að Lazaro tæki steralyf, anti-vírus lyf og svo magalyf til þess að þetta skemmi ekki magann á honum. Þar að auki verður hann að sofa með augnlepp því hann getur ekki lokað auganu almennilega.
Ég verð eiginlega að segja að mér hefur sjaldan verið eins nóg boðið og eftir þetta. Við komum heim að ganga ellefu um kvöldið og ég var ótrúlega þreytt eftir þenna hrikalega dag. Það er ekkert verra en þegar ástvinir manns eru veikir. Nú er bara að bíða og vona til Guðs að Lazaro minn jafni sig og þessi lömun gangi til baka. Ég hef aldrei séð hann eins miður sín vegna neins eins og þessa, þó hann hafi reynt að bera sig vel. Lömun í andliti veldur því að fólk verður þvoglumælt, á erfitt með að borða og drekka og það sem er verst, getur ekki brosað. Bros eru vanmetin fyrirbæri sem maður tekur sem sjálfsögðum hlut. Það munum við ekki gera lengur.
Er maður ekki duglegur í blogginu?Núna er ég búin að fara á fyrstu kóræfinguna í tvö ár og er bara nokkuð sátt. Röddin virðist vera til staðar enn þá og ég held að maður verði ekki lengi að koma sér í gírinn aftur. Ég var reyndar sú eina sem tók börnin með í þetta skiptið, en það hafði komið til umræðu að fá barnagæslu á staðinn þar sem mikil fjölgun hefur átt sér stað á meðal kórfélaga og annað hver maður kominn með smábarn. Heppni fyrir mig að ég er ekki sú eina. Kelly kom með og passaði Ævar og María var svona frekar róleg því hún eiginlega sofnaði við þessa ljúfu tóna sem við vorum að syngja. Niðurstaðan varð síðan sú að Charo hefur verið boðin vinna ásamt eldri stúlku (18-19 ára) við að passa 7 lítil kríli í þessa tvo klukkutíma sem æfingar standa yfir. Hún er mjög sátt við þetta.
Núna fer maður líklega að syngja í messum og jarðarförum aftur svo ekki sé minnst á tónleika í nóvember og desember. Þetta er æðislegt. Ég var búin að sakna þess mikið að vera ekki að vinna neitt í tónlistinni en hún vék fyrir mikilvægari skyldum en kemur semsagt sterk inn aftur núna.
Varðandi viðtalið sem átti að birtast við mig í Fréttablaðinu í dag, þá var það fært í Birtu sem kemur út á föstudögum held ég. Þess vegna kom ekkert í blaðinu í dag eins og ég var búin að segja áður. Vona bara að myndin af mér verði sæmileg, soldið slæmt að fá ekki að sjá hana áður en þetta birtist, en hvað um það, aukaatriði í lífinu.
Lazaro var í fríi í dag frá vinnunni sem er auðvitað ekki í frásögur færandi nema bara vegna þess að ég hef kannski aldrei sagt það en mikið ótrúlega er það mikill léttir þegar hann er heima! Ég er bara alveg í vandræðum með hann Ævar stundum, honum leiðist svo að vera inni með mér og Maríu og neyðir mann til þess að fara út, sama hvernig viðrar eða hvernig liggur á manni. Ég græddi nú eitt gott á því að fara á kóræfingu en það er að ég komst að því að það eru mömmu-morgnar í Áskirkju á fimmtudögum frá kl.10-12. Þetta er auðvitað tilvalið fyrir heimavinnandi húsmæður eins og mig því öll tilbreyting er af hinu góða. Ég tala nú ekki um fyrir Ævar sem elskar að leika við önnur börn. Hann er svo rosalega félagslyndur. Ég ætla sko að fara núna á fimmtudaginn og athuga málið og sjá hvort við skemmtum okkur ekki þarna.
Annars á ég að fara með mömmu á spítalann á morgunn vegna þess að hún fer í heilamyndatökur. Ég vona bara að þetta gangi vel hjá henni og að það komi ekki neitt nýtt í ljós sem er neikvætt. Við megum eiginlega ekki við neinu svoleiðis, sérstaklega ekki vegna þess að hún er að jafna sig á síðasta flogakasti og líður núna töluvert betur. Hún verður alltaf svo veik og slöpp eftir svona köst og líður illa. Vonandi fær hún bara ekki fleiri. Talandi um röntgenmyndir, þá eru komnar niðurstöður varðandi bakið á Lazaro og brjósklosið er bara gengið til baka! Þetta var reyndar ekki alveg brjósklos áður, heldur svona á byrjunarstigi, farið að gúlpast út eitthvað, en með réttum æfingum hefur tekist að ná þessu góðu. Ég var samt svolítið hissa og spurði lækninn hvernig stæði þá á því að hann fengi svona oft illt í bakið og hann sagði það stafa af því að hann væri orðinn mjög slitinn á þessu svæði og illa farinn sökum mikillar vinnu/álags í gegnum árin. Þetta ylli því að hann mætti búast við einstaka þursabitum. Það er náttúrulega slæmt en manni léttir mikið að vita að þetta sé ekki neitt alvarlegra en það. Þursabit er oft ansi sársaukafullt en varla hættulegt. Reyndar bíðum við enn eftir niðurstöðu varðandi hnéið á honum, en hún kemur líklega núna á föstudaginn.
Eitt að lokum: hvað á maður að gera þegar maður er boðaður á foreldrafundi í þremur mismunandi bekkjarstofum á nákvæmlega sama tíma!!! AARRGG!!! Mig vantar klón!!!
Nínos,
yfir og út.
