Nóg að gera sko...Jæja, kominn tími til þess að halda áfram að blogga og segja fréttir af mér og minni æsispennandi fjölskyldu. Það liggur við að maður þori ekki að skrifa af ótta við að gera málfræðivillur, en það var einhver að gera athugasemdir við íslenskuna mína í kommenta-kerfinu undir síðustu færslu þannig að ég ætla bara núna að biðjast fyrirfram afsökunar á því ef að einhver stafsetningar-eða málfræðivilla slæðist með í færslurnar hjá mér. Það er eins gott að vanda sig, því eins og mér var ,,góðfúslega" bent á, þá á manneskja með háskólapróf auðvitað ekki að geta gert villur. Nei, nei, slikt má ekki líðast.
Það er auðvitað engin lognmolla hérna á Kambveginum og það mætti bara halda að allt væri að verða vitlaust, svo mikið er að gerast þessa dagana. Ég fór í heimsókn á miðvikudaginn til Önnu móðursystur minnar og mannsins hennar Óskars. Þau tóku auðvitað frábærlega á móti mér eins og vanalega en með í för voru Ævar og María. Lazaro var í vinnunni og krakkarnir í skólanum. Ævar var hinn rólegasti og það svo mikið að hann lognaðist út af á endanum í sófanum hjá þeim. María var aftur á móti alveg með versta móti og ég var eiginlega orðin alveg örmagna því hún iðaði svo mikið í höndunum á mér. Þau skötuhjúin töldu málið vera tanntöku en ég hélt nú ekki, því Ævar (alltaf að bera saman þau systkinin) fékk ekki sína fyrstu tönn fyrr en hann var 8 mánaða. En seinna um kvöldið uppgötvaðist það að þau höfðu haft rétt fyrir sér, ein tönn takk er að brjótast upp úr neðri góm með tilheyrandi slefi og iði. Maður er svo stoltur!
Annað merkilegt er það að loksins er Charo byrjuð í blaki hjá Þrótti og fer á æfingar niðrí Vogaskóla tvisvar í viku. Annað skiptið er á laugardagsmorgnum en seinna er á fimmtudagskvöldum og heldur seint finnst mér. Æfingin er frá 21.45-23.00 og 14-15 ára stelpur mega nú ekki vera einar úti á þessum tíma kvölds að vetrarlagi. Þjálfarinn er ekki mjög sátt við þetta og ætlar að reyna að beita þrýstingi til þess að breyta þessu fyrirkomulagi. Þangað til þá munu eldri stelpurnar eða hún sjálf reyna að keyra yngri þær heim að æfingu lokinni.
Svo sagði hún mér að hún sæi strax á fyrstu æfingu að Charo væri mjög efnileg og væri alveg með blak-taktana í sér. Maður var alveg að rifna úr monti að heyra þetta.
Kelly er líka byrjuð í badmington en TBR býður börnum í 4.bekk ókeypis tíma einu sinni í viku þennan vetur og þá frábæra er að þetta er á skólatíma og fellur alveg inn í stundaskránna þeirra. Þannig að þá þurfa foreldrarnir ekkert að hafa fyrir þessu með keyrslum fram og til baka og tilheyrandi. Börnin fengu meira að segja ókeypis badmington-spaða gefins.
Af mér er það að frétta að ég er loksins að fara að syngja aftur en ég ætla að fara mæta aftur á æfingar með Áskirkju-kórnum eftir næstum tveggja ára hlé. Það er sko kominn tími til þess að fá tónlistina aftur í líf sitt en undanfarna tvo vetur hef ég bara ekki getað höndlað meira en heimilið, vinnu og skólann. Ég er líka hæstánægð með það að ég er ekki sú eina í kórnum sem hef hrúgað niður börnum og því er stefnan sú að hafa barnagæslu á staðnum, sem er auðvitað snilld. Ævar á eftir að fíla þetta alveg í tætlur ef að úr verður.
Svo að lokum þá erum við Lazaro búin að ákveða að nóg sé komið og nú verðum við að fjárfesta í öðru rúmi því að María sefur enn þá uppí hjá okkur og er farin að taka heldur mikið pláss. Enda borðar hún ekkert lítið þannig að það er ekki skrýtið að hún blási út :) Það er bara svo ótrúlega lítið pláss í herberginu okkar að ég veit varla hvernig þetta á að ganga upp en við finnum leið eins og alltaf. Svo mun að öllum líkindum birtast viðtal við mig í Fréttablaðinu á næstkomandi þriðjudag þannig að maður er bara að verða algjört fjölmiðlafrík! Ætli það verði ekki allir komnir með hundleið á manni fyrir rest? Bara stanslaust í blöðunum. En ég hef ekki sótt eftir þessu heldur bara samþykkt þetta, tek það fram. Er ekki mikið fyrir það að ota mínum tota en segi ekki nei samt þegar fólk vill tala við mann. Bara gaman að þessu. Aðallega af því að krökkunum og fjölskyldu Lazaro í Perú finnst þetta svo mikið sport.
Svo dreymdi mig að íbúðin hennar mömmu var gjörsamlega tóm. Það voru engin húsgögn í henni. Meira man ég ekki. Hvað ætli þetta þýði?
Nínos hefur tjáð sig í bili.
LífiðJæja, ég er fegin að vera búin að koma inn myndum af okkur en mig kvíðir alltaf jafn mikið fyrir því ferli af því að ég er svo léleg í þessu og það tekur svo langan tíma að koma þessu inn á Picturetrail.
Við erum rétt nýstigin upp úr flensu hérna og ég er ekkert smá glöð að þessu er að linna. Ævar var fyrstur til þess að veikjast og svo ég, Kelly og Charo allar sama dag. José og María fengu þetta síðan nokkrum dögum síðar. Lazaro veikist aldrei af kvefi eða flensum. Það er bara ótrúlegt en það er eins og hann sé ónæmur fyrir svona löguðu. Þegar krakkarnir fengu lús fyrsta árið sitt hérna þá báru þau hana í mig en Lazaro slapp alveg. Greinilegt að bakteríum og pöddum er ekkert vel við hann. Það er andstyggilegt að vera veikur en enn þá verra að vera með veik smábörn sem kunna ekki að snýta sér eða sjúga upp í nefið og eru því með stanslaust nefrennsli eða stöðuga stíflu. María er sérstaklega búin að vera til vandræða því hún er á brjósti og það er voða erfitt að reyna að sjúga brjóst og geta ekki andað í gegnum nefið um leið. Sem betur fer er hún farin að borða líka, þannig að hún hefur fengið góða næringu þrátt fyrir veikindin. Ekki hefur bætt úr skák að ég er búin að vera með eitthvað hrikalegt þursabit eða einhvern fjandann í bakinu, rétt fyrir neðan herðablaðið. Það er eins og ég sé með hníf í bakinu og ég finn til þegar ég anda eða kyngi mat. Furðulegt, hef ekki upplifað þetta áður.
Talandi um át, ég verð bara að endurtaka hve magnað matargat þetta barn er. Ég veit að í samanburði við Ævar borðar meðalbarn kannski frekar mikið af því að hann er ekkert voða duglegur að borða, en ég er nú farin að halda að hún María sé heldur kröftugri í átinu en meðalbarn. Hún er bara með gogginn opin alveg stöðugt og verður öll æst og spriklar þegar hún sér okkur borða eða koma með matinn hennar. Svo ef skeiðin gengur ekki nógu hratt þá er bara gargað á mömmu sína eða pabba. Sver sig sko í ættina þessi.
Svo er svo margt að gerast núna hjá henni að ég bara kemst ekki yfir það. Maður verður svo ægilega montin þegar krílin taka framförum. Hún er bara farin að sita uppi alveg sjálf og getur leikið sér sitjandi á gólfinu. Er enn þá völt samt þannig að maður raðar bara púðum í kringum hana. Það versta er að Ævar lætur hana ekki í friði en hann er svo áhugasamur að það hálfa væri nóg. Reynir að halda á henni og leggst ofan á hana og svona. Ég hef engar áhyggjur samt, hann þroskast um leið og hún og lærir að umgangast hana betur. Ferlega gaman samt hvað María er hrifin af honum og skellur upp úr þegar hann er að vesenast með hana. Ævar tekur þetta allt saman mjög alvarlega og lætur okkur vita ef hún vaknar af blundi og líka ef hann sér hana sofandi. Þá hvíslar hann:,,Suss!" og leggur fingurinn að munninum.
Annað er að ég er búin að bíða spennt eftir því að geta gert eitthvað við allt þetta fallega hár sem hún hefur og stundin rann loksins upp. Ævar er náttúrulega með mikið hár líka en maður getur varla farið að setja tagl eða tíkó í hann þótt það freisti manns, ég vil ekki gera hann asnalegan. En María er komin með tíkó og hafi hún verið krútt áður þá er það ekkert miðað við hvernig hún er núna.
Svo er orðaforðinn hjá Ævari alltaf að verða stærri og mörg ný orð komin eins og sientate (sestu), José, María (já, hann kann nafnið hennar) en Kelly og Charo getur hann ekki sagt. Það er ch-hljóðið og k-hljóðið sem vefjast fyrir honum.
Af okkur fullorðna fólkinu er það að frétta að ég ætla að fara að undirbúa að sækja um íslenskan ríkisborgararétt fyrir Lazaro og börnin. Lazaro verður næstkomandi desember búinn að dvelja á Íslandi í sjö ár og hefur því rétt til þess að fá ríkisborgararétt. Eftir því sem mér hefur verið sagt þá fylgja börnin hans honum svo lengi sem hann hafi fullt forræði yfir þeim, sem hann hefur. Mér var sagt að sækja um þetta 2-3 mánuðum fyrir tímann þannig að þau yrðu ríkisborgarar þegar desember rynni upp. Það er náttúrulega frábært ef við sem fjölskylda höfum öll sama ríkisborgararétt og íslensk vegabréf. Þá verður enginn ruglingur þegar við ferðumst saman og við getum millilent á leið til Perú í hvaða landi sem er í Evrópu. Fyndið hvað það virðist langt í ferðalagið okkar út, en á sama tíma þá flýgur tíminn bókstaflega áfram og mánuðurinn er rétt byrjaður þegar hann er búinn með það sama. Ég bara vona að við komumst út og það verði ekkert sem stöðvi okkur í því. Ég hlakka svo til.
Við bíðum enn þá eftir niðurstöðum úr röntgenmyndatökunni sem hann fór í fyrir hvað...tveimur vikum síðan. Það er ótrúlegt hvað svona lagað tekur langan tíma. Honum líður reyndar betur í bakinu en hvað endist það lengi? Annars má maður ekki vera að kvarta og kveina, er að horfa á sannsögulega mynd "Hotel Ruanda" sem er um þjóðarmorðin og hörmungarnar sem áttu sér stað þarna ca. 1994. Það fölnar nú flest í manns eigin lífi í samanburði við þetta. Hvernig getur fólk komið svona fram við annað fólk? Sérstaklega börnin. Þetta er óskiljanlegt, þessi grimmd í mannskepnunni og hve auðvelt virðist að draga hana fram ekki bara í einstaka fólki, heldur heilu hópunum. Að eignast börn sjálf er reynsla sem hefur svo gjörsamlega breytt allri minni lífsýn að það er erfitt að lýsa því. Ég hef reyndar alltaf verið mjög samúðarfull manneskja þó ég segi sjálf frá, ég á erfitt með að sjá menn eða dýr þjást. En eftir að ég eignaðist börn þá sá ég það í fyrsta sinn sem virðist augljóst en gleymist oft. Það er að við komum öll svo saklaus og falleg í heiminn, líka þeir sem gera skelfilega hluti. Það er erfitt að hata fólk eða gera því mein ef maður man eftir því að einu sinni var þessi maður eða manneskja lítið barn sem var saklaust og tært. Það getur verið að maður sé orðinn heldur væmin en er það ekki einmitt það sem er svo mikilvægt? Að vera tilfinningasamur með opið hjarta? Ef hjartað er kalið þá finnur maður ekki til með öðrum og þá gerast slæmir hlutir.
