Matargatið mikla

Það er fyndið hvað manni fannst alltaf fólk hallærislegt hér áður fyrr sem talaði bara um börnin sín, en tímarnir breytast og mennirnir með. Hvað annað hefur heimavinnandi húsmóðir að gera en að tala um börn og heimili? Ég er náttúrulega að gera dálítið leyndó með Roald frænda en get ekki rætt það eins og er, kemur seinna...bara svona til þess að halda ykkur aðdáendunum spenntum...hehe. (Bara til þess að koma í veg fyrir misskilning, þá sagði ég ,,leyndó", ekki ,,dodo" eða neitt svoleiðis. Bara að grínast.)

Jæja, back to business eins og sagt er. Ævar minn er með kvef og maður gerir ekki annað en að þurrka horið af honum. Ég veit ekki hvar hann hefur náð sér í þetta en ég er ekki frá því að ég sjálf sé að fá þetta ógeð. Frekar illt í hálsinum sko. Ég bara þoli ekki þegar krakkarnir eru veik, það er svo leiðinlegt að sjá þeim líða illa, sérstaklega þegar þau eru svona lítil eins og Ævar er. Við fórum með Maríu í 5 mánaða skoðun núna í vikunni og ég fékk að mæla hæðina á Ævari líka, svona til gamans og hann er orðin 87,5 cm, búinn að stækka um 3 cm á tveimur mánuðum. María var 5,5 kíló og 59 cm fyrir tveimur mánuðum en núna er hún orðin 6,8 kíló og 65 cm. Hún er því bara að stækka mjög eðlilega og er bara svona meðalstórt barn. Mér finnst hún alltaf vera svo lítil miðað við Ævar, enda var hann miklu stærri á hennar aldri. Hún fékk líka sprautu í lærið og tók sem betur fer ekkert eftir því. Leiðinlegt þegar þau gráta greyin. Svo förum við aftur eftir mánuð. Ég er mjög forvitin að sjá hvernig hún verður þá vegna þess að hún er nefnilega nýfarin að borða og ég hef bara aldrei séð önnur eins tilþrif. Ævar var og er, alltaf frekar rólegur þegar kemur að mat, prófar fyrst smábita og svona sér til hvort hann hafi áhuga. Ef hann hefur áhuga þá borðar hann samt aldrei mikið. Manni finnst það alveg rosalega gott ef hann borðar heilan banana í einu. Það er mikið fyrir hann. María sporðrennir heilum banana núna og fer létt með það. Hún sem er ekki nema 5 mánaða gömul en Ævar næstum tveggja ára! Hún borðar graut og ég mauka ávexti fyrir hana og þvílík græðgi! Hún verður bara alveg vitlaus ef maður er of lengi að koma með næstu skeið. Með Ævar þurfti maður alltaf að vesenast til þess að fá hann til þess að borða og oftast voru það ekki meira en 3-4 skeiðar í hverri máltíð og stundum er það enn þá svoleiðis. Mér sýnist sú stutta vera heldur líkari okkur Lazaro þegar kemur að matarlyst...

Talandi um matgræðgi...ég og Lazaro erum í örvæntingu að reyna að taka okkur á varðandi matarræðið, en ég hef bætt á mig 2-3 kílóum eftir fæðinguna og Lazaro er á undanförnum 4 árum búinn að bæta á sig ca. 10 kílóum! Hann er orðinn eins og pera í laginu og ekki er ég skárri. Við lítum út eins og Barbapabbi og Barbamamma!!! Þetta er vegna þess að við höfum svona ákveðna veikleika sameiginlega þegar kemur að mat og það er eins og að við séum tveir glæpamenn sem hvetja hvorn annan til dáða þegar kemur að átinu. Er búin að vera að horfa á Dr.Phil og alla þessa þætti sem tala alltaf um að fólk borði til þess að fylla tilfinningalega tómið sem býr hið innra, eða af sálrænum ástæðum og vanlíðan. Hvað varð um bara svona gamaldags matargræðgi? Er hún bara alveg dottin út? A.m.k. get ég ekki betur séð annað en að ég og Lazaro séum bara ágætlega stödd andlega og engin stórfengleg vandamál úr barnæsku eða áföll sem hvíla á okkur og hægt er að nota sem afsökun fyrir ofátinu. Hvað á maður að segja? ,,Já, ég borða svona mikið af því að ég var einkabarn. Mjög erfið reynsla sko." Eða Lazaro, hvað á hann að segja? ,,Ég ét svo mikið af því að pabbi minn var bakari." Yeah, right. Ég veit að það er fólk sem stundar ofát vegna þess að því líður illa, en við erum ekki svoleiðis fólk. Okkur finnst bara ógeðslega gott að borða á okkur gat.

Lazaro er gjörsamlega dottinn í gosið og er búinn að vera að senda krakkana oft í viku til þess að kaupa 2 lítra gosflösku með matnum. Ég er eðlinu samkvæmt oft vakin upp á næturnar vegna smábarnanna og þegar þau eru sofnuð aftur fer ég oft á klósettið og þá er eldhúsið akkúrat í leiðinni og stundum ráðist á allt sem að kjafti kemur. Stundum man ég varla eftir þessu næsta dag, sé bara rústirnar á eldhúsborðinu... Svo deilum við ástríðu varðandi ís, við elskum hann og höfum undanfarna 2-3 mánuði keypt alltof mikið af ís og skroppið ískyggilega oft niður í Álfheimaísbúðina. Þetta náttúrulega gengur ekki lengur. Ég ætla sko ekki að fara að þyngjast. Ég er 10 kílóum léttari en ég var áður en ég eignaðist börnin mín og hef ekki í hug að bæta þeim á mig aftur. Erum búin að vera frekar dugleg í 4 daga en fórum í Bónus í dag og sáum poka af súkkulaðikleinum sem hreinlega beið eftir okkur...við skulum bara orða það þannig að þessar kleinur séu komnar í handanheiminn...hummm.... :þ Hvernig ætli þetta endi? Ætli við neyðumst til þess að þurfa að borga tvöfalt verð fyrir flugið til Perú? Ég meina sko, fyrir aukasætin undir hamborgararassinn á mér og kúluvömbina á Lazaro? :)

Með kveðju í vellandi spiki,
Nínos.

p.s. það væri nú allt í lagi að fara að fá einhver komment. Annars er bara um tvennt að velja: ég hætti að blogga eða fer að kommenta sjálf og svara sjálfri mér.

 
Menningarnótt og fleira

Þá er menningarnóttin liðin og frá ýmsu að segja. Við fórum niður í bæ um hálfþrjúleytið í eftirmiðdaginn þannig að það var svo sem engin "nótt" fyrir okkur. Með svona lítil kríli þá er það bara ekki alveg að ganga upp að fara um kvöldið af stað, sérstaklega út af Ævari en ég vil helst ekki riðla svefnmynstri hans. José og Charo höfðu ekki áhuga að fara með okkur, ég held að gelgjan sé að koma þar sterkt inn og svona ,,stórfamilíu-lúkk" sé ekki að gera sig. En þetta var alveg ágætt bara að rölta með Kelly og krílin. Fórum meðal annars á opnun á listasýningu Sirrýjar og Önju á Hverfisgötu 34 og ég var alveg að fíla skúlptúrinn í tætlur, svona alien-fílingur í þessu, eins og egg með kolkrabba-örmum að brjótast út. Svo var auðvitað nóg af tónlist en ég lenti í algjörri sjálfheldu með tvíburakerruna á Laugaveginum þar sem hafði verið sett upp svið á miðri götunni fyrir tónlist. Þannig var mjög þröngt gangsvæði beggja vegna við sviðið og erfitt að komas framhjá mannfjöldanum sem stoppaði til að hlusta. Ekki sniðugur staður fyrir tónleikahald. Ég var sko ekki eina ,,kerran" sem stóð pikkföst þarna.

Svo var auðvitað ekki gægt að komast í gegnum daginn án þess að einhvert smá drama kæmi upp. Ég var auðvitað með bleiur og allar græjur með mér en Ævari tókst að pissa svo svakalega á sig að það fór í gegnum buxurnar og ég var ekki með aðrar með mér. Hann var því buxnalaus og vafinn inn í teppi það sem eftir var dagsins. Heldur verra var þó það sem kom fyrir Maríu og ég fæ enn þá hroll við tilhugsunina. Mamma var á ákveðnum stað niður í bæ og Kelly vildi endilega að við skutluðum henni þangað áður en við færum heim, svo hún gæti verið þar með ömmu sinni. Báðir barnabílstólarnir eru í aftursætunum og Kelly sat á milli þeirra. Ekki vildi betur en svo að Kelly flýtti sér svo að fara út úr bílnum að þegar hún fór úr beltinu sínu þá losaði hún líka bílbeltið sem var vafið utan um bílstólinn hennar Maríu, og auðvitað tók enginn eftir því þar sem við sitjum frammí. Jæja, María var voðalega ósátt í stólnum og það er ekkert nýtt af nálinni, en hún er oft pirruð að vera í bílnum. Þannig að hún var grátandi og við Lazaro bæði orðin frekar þreytt en gátum lítið gert annað en að tala við hana. Þegar við erum næstum komin heim og ég stöðva á ljósum heyri ég dink og Lazaro snýr sér við. Okkur til mikillar skelfinga hafði barnabílstóllinn dottið úr sætinu á gólfið og lá þar út á hlið og María grét enn þá meira, enda eðlilega brugðið. Ég náttúrulega hentist út úr bílnum þótt komið væri grænt ljós og bílstjórar í kring horfðu furðulostnir á mig. Til allrar hamingju var barnið spennt ofan í stólinn þannig að henni var ekki meint af líkamlega, hún sat sem fastast á sínum stað í stólnum, en rosalega grét barnið hátt og mikið. Hún var alveg dauðhrædd. Þetta var skelfileg lífsreynsla og mér líður enn þá illa þegar ég hugsa um þetta.

Af öðru þá er náttúrulega það helsta að skólinn er að byrja og á morgun er skólasetning í Langholtsskóla og allt liðið þarf að mæta. Ég fór í dag í Smáralind með alla krakkana og við keyptum skóladótið sem þeim vantaði. Mikið rosalega var þetta mikið og dýrt, þótt að ég hefði neytt þau öll áður en við fórum út til þess að koma með allar skólatöskur og hella úr þeim á gólfið til að sjá hvað hver ætti, svo maður væri ekki að eyða peningum í það sem óþarfi væri. Það var dálítið mikið af töskum sem þau væru búin að nota síðastliðinn vetur í íþróttir, nám og ég var svo upptekin að ég skipti mér lítið af innihaldinu. Allt var þetta frammi á gangi ofan á einum skáp þar og hangandi á snögum. Ég fékk bara áfall þegar allt draslið var komið inn í stofu og ég áttaði mig á því hvað þau höfðu safnaði að sér miklu rusli og verið að nota mikið af mismunandi töskum. Það fundust morkin og úldin handklæði sem ég er búin að sakna og leita að mánuðum saman, sundföt sem hafa verið týnd og kex og bananar í þvílíku ástandi rotnunar að ég hef aldrei séð annað eins! Ég var í áfalli hreinlega og það er greinilegt að 15 ára krakkar eru ekki orðnir nógu þroskaðir til þess að hugsa vel um hlutina. A.m.k. ekki sumir...humm.

Ég tók þau í gegn og sagði að svona færi maður ekki með eigur sínar og það væri greinilegt að þau réðu ekki við það að eiga svona marga hluti. Því fengi héðan í frá hvert þeirra bara að hafa eina tösku til umráða og eina auka fyrir íþróttir eða ferðalög. Og ég meina þetta. Svo er alltaf verið að kvarta yfir því þau eigi ekki neitt. Hve oft heyrir maður ekki: ,,Ég á ekki sundföt, ég á ekki blýanta, ég á engan penna, ég á ekki strokleður, ég á enga sokka, ég á enga úlpu, ég á enga skó". Svo fór ég í gegnum þetta allt, þar á meðal skó og vetrarföt og þau eiga þetta allt og bara örfáir hlutir sem þarf að fjárfesta í. Það er eitt að eiga ekkert en allt annað að hreinlega eiga svo mikið að maður finnur ekki hlutina í öllu skipulagsleysinu. Það verður sko strangt aðhald í gangi héðan í frá. Ég hef gefið þeim alltof lausan tauminn í mörgu og það gengur ekki lengur. Þetta er að hluta til vegna þess hve erfiðum aðstæðum ég var í síðasta vetur, ófrísk, með smábarn og í námi. Ég hafði bara ekki þrek til að fylgjast svona stíft með öllu hérna heima. En eins og sagt er ,,Never again". Héðan í frá verður engin miskunn.

Ó, já, og svo svona að lokum smá fréttir af Ævari. Það nýjasta nýtt hjá honum er að ef hann meiðir sig, rekst í eða dettur, þá gerir hann ægilega mikið mál úr því, jafnvel þótt hann hafi ekkert meitt sig neitt og kemur með ,,bágtið" og vill að maður sýni því athygli. En það er ekki nóg. Hann dregur mann síðan með sér og sýnir manni hvað hafi meitt hann, hvaða húsgagn hann rak sig í eða hvar hann datt á gólfið og vill að ég eða Lazaro ,,refsum" hlutnum fyrir árásina. Þannig að við erum í því þessa dagana að segja skamm, skamm við borð, stóla, gólf, hurðir og rúm. Æi, þetta krútt.

Yfir og út,
Nínos.