Orðalisti Ævars:

-namminamm (mikið notað)
-hérna (þegar hann réttir manni eitthvað)
-halló (þegar hann svarar í símann, eða þykist gera það)
-bæbæ (þegar hann kveður og fer að sofa)
-mamma
-amma
-pizza (þegar ég er að pissa á klóinu og hann fylgist með, ég veit, maður á ekkert einkalíf)
-omna (=opna, þegar hann vill að maður opni gosflöskur eða önnur ílát fyrir sig)
-dúdldúdl (þegar hann er búinn að kúka í bleiuna, veit ekki hvar hann lærði þetta.)

Þetta var komið áður, það nýjasta er:
-papá (spænska=pabbi, Lazaro er mjög sáttur)
-agua (spænska=vatn, notar þetta yfir allt sem drukkið er)
-más (spænska=meira, notar þegar hann vill meira að drekka eða borða)
-teta (spænska=tútta, brjóst, notar þetta yfir pelann sinn)
-viðbjóður (ég segi þetta alltaf þegar ég reyni að kenna honum að forðast ákveðna hluti eins og að leika sér við kúk, drekka vatnið hennar Kleinu eða setja leikföng í klósettið, hljómar meira eins og "vibo" þegar Ævar segir það, en samt...ég tel þetta með).
-aha (sagt í miklum vælutón og notað þegar hann vill fá eitthvað sem hann bendir á)
-oó (er þetta skrifað svona? Notað þegar hann missir hluti, rekur sig á eða klessir á með lestinni sem Helgi Gnýr gaf honum)

 
Tekið í gegn!

Það mætti halda að maður væri orðinn ófrískur aftur, svo mikil óeirð og "hreiðurgerðartilfinning" er í mér. Ég geri nánast ekkert nema að hugsa hvernig hægt sé að laga til og taka í gegn íbúðina og sameignina og garðinn. Er þá sérstaklega með í huga hvernig hægt sé að losa sig við sem flesta dauða hluti sem gera lítið annað en að safna ryki og drullu. Ég er svo leið á því að geta ekki gert neitt nema að þurfa að flýta mér (af því að María kallar á stanslausa athygli mína og endist venjulega frekar stutt hjá öðrum og Ævar er einnig kröfuharður) og líka á því að sjá hlutina vera í niðurníðslu. Fékk reyndar velviljaða athugasemd um daginn að ákveðnir hlutar íbúðarinnar minnar væru frekar sjúskaðir og það getur verið að það hafi haft þessi áhrif á mig. En það er bara staðreynd að það fer ótrúlega í mig að sjá heimilið vera skítugt, og ef skítur fer í mann en maður hefur hvorki viljuga starfskrafta á heimilinu né tíma til þess sjálfur að vera stöðugt að þrífa, þá er betra að reyna að vera í skíta-forvarnarstarfinu.

Lazaro er ekki upp á marga fiska þessa dagana því bakið er að drepa hann og erum við eiginlega bæði orðin hundfúl á þessum endalausu verkjum sem hann er með. Svo eru hnéin líka að gera honum lífið leitt því þau eiga það til að gefa sig þegar hann gengur. Ég sannfærði heimilislækninn okkar um að láta taka myndir af þessu og gerði hann það með smávægilegum semingi þó, því ekki er nema ár síðan kom í ljós með myndatöku að Lazaro er með brjósklos á byrjunarstigi og mikið slit í bakinu. En það er betra að vita hvort eitthvað meira sé að gerast eða ekki. Þoli ekki óvissuna. Hann fór í röntgen í dag og fær vonandi niðurstöður í næstu viku eða svo.

Ég semsagt er orðin viðþolslaus af óþolinmæði að komast til Perú og held að það, ásamt því að þurfa að sitja meira en góði hófi gegnir á rassinum á meðan María drekkur brjóstamjólk, sé búið að gera það að verkum að ég vil komast í action. Þetta barn er líka ótrúlega ósátt við að þurfa að vera ein, en hún sefur uppí hjá okkur (það er bara eiginlega ekki pláss fyrir annað rimlarúm í herberginu) og svo er haldið á henni nánast allan daginn. En hún er svo mikið krútt að maður fyrirgefur það. Ég get ekki farið með hana út fyrir hússins dyr án þess að einhver dáist að því hvað hún er með ótrúlega fyndið "Elvis" hár. Hún er líka að breytast mikið um þessar mundir, berjast við að sitja uppi sjálf, sem er ekki alveg komið enn þá, og grípa leikföng og hluti með höndunum, auk þess sem hlátursköst eru tíð.

Ég er búin að vera með svipuna á lofti hérna heima og í gær neyddi ég alla til þess að taka þátt í þrifnaðaraðgerð sem fólst í því að taka niður rimlagardínur sem eru fyrir öllum gluggum hér og hafa ekki verið þrifnar almennilega síðan fyrir aldamót (í bókstaflegri merkingu). Ég setti þær síðan inn í sturtu og gerði heiðarlega tilraun til þess að þrífa þær en er satt best að segja ekki ánægð með árangurinn. Þessir plastrimlar beygluðust allir þegar ég reyndi að strjúka og skrúbba af þeim skítinn og svo þegar þetta var komið aftur út í glugga var enn þá skítur á þessu! Auðvitað betra en áður en samt vonbrigði. Aldrei skal ég setja svona gluggatjöld fyrir glugga í framtíðarhúsnæðinu. Miklu betra að hafa bara rúllugardínur eða eitthvað sem hægt er að taka niður og stinga inní vél.

Jæja, í þessum látum gerði ég mér auðvitað grein fyrir því hve viðbjóðslegir gluggarnir voru orðnir hjá okkur þannig að krakkarnir voru sett í það að þrífa rúðurnar að innan sem utan (við búum á jarðhæð þannig að þau voru ekki í lífshættu). Auk þess sá ég það að nú væri ekki til setunnar boðið, það yrði að lakka gluggakisturnar, en inni á baði og í svefnherberginu okkar sem var herbergi stelpnanna, voru þær orðnar alveg hræðilegar. Þetta er reyndar ákveðnum aðila að kenna (hóst...CHARO...hóst) sem hefur átt í erfiðleikum með að skilja nauðsyn þess að hafa glugga opna inná baði þar sem mikil raki er og líka í litlu svefnherbergi. Þannig að droparnir og rakinn hafa hreinlega lekið af rúðunum niður á gluggakisturnar og eyðilagt lakkið á þeim. Í dag lagaði ég þetta semsagt og er búin að slípa upp með sandpappír og lakka allar gluggakistur í íbúðinni. Þvílíkur munur!!! Svo setti ég frjósemisstytturnar frá Perú út í svefnherbergisglugga, en þær eru ofsalega flottar og dónalegar. Fannst svona húmor í því...

Á morgun er planið að ráðast á garðinn en runnarnir sem eru fyrir framan húsið eru orðnir svo ofvaxnir að við sjáum alls ekkert út um gluggana lengur, og það getur auðvitað enginn séð hvað ég lagði á mig við að lakka þá, þannig að klippurnar hreinlega verða að komast á loft!

Yfir og út,
Nínos.

 
Allt á fullu í félagslífinu

það má með sanni segja að maður hafi staðið sig vel í þeirri deildinni í þessari viku en ég hélt hvorki meira né minna en tvö matarboð hérna heima. Á miðvikudaginn kom hún Hugga frænka sem býr í Kanada í heimsókn með sitt lið og það var ótrúlega gaman að fá hana heim því það eru svo mörg ár síðan ég sá hana síðast. Ég vildi líka sína henni þakklætisvott því að hún hefur alltaf verið svo trygg í gegnum árin og sent ljósmyndir af börnunum sínum til okkar og gjafir þegar börnin mín fæddust og svoleiðis. Ég eldaði minn fræga tyrkneska kartöflurétt sem er alltaf jafnvinsæll og flestum finnst góðum. Ævar var alveg í essinu sínu og eins og vanalega þegar eru gestir, hvers manns hugljúfi.

Svo núna á laugardaginn bauð ég heim foreldrum hennar Lourdes (unnustu Carlosar, systursonar Lazaro) sem eru hérna í heimsókn, en þau er spænsk. Ég vildi bjóða þeim eitthvað hefðbundið íslenskt og þar sem ég vissi að þau voru búin að prufa lambalæri, ákvað ég að elda kjötsúpu. Hún tókst bara mjög vel og ég held að allir hafi verið sáttir.

Svo er það nýjasta að krakkarnir eur búin að vera að suða um svona trampólín í garðinn, en þeir sem eru vakandi fyrir umhverfi sínu hafa kannski tekið eftir því að þessi ferlíki hafa sprottið upp eins og gorkúlur í Reykjavík og má finna í svona öðrum hvorum garði. Það kemur sko ekki til greina að ég og Lazaro kaupum svona. Maður þarf að fá leyfi allra í húsinu geri ég ráð fyrir til að setja svona stórt tæki út í garð og það held ég að við fengjum ekki. Auk þess veit ég alveg hvernig krakkar eru. Þau myndu hoppa á þessu stanslaust í svona viku og svo væri það búið spil. Og maður situr upp með risavaxið tæki út í garði sem skyggir á grasið og er til almennra óþæginda. Nei takk, sorry krakkar.

Eins og vanalega þá get ég ekki skrifað meir af því að Ævar er pirraður og vill fara út, í þriðja sinn í dag. En ég bara segi það að ég var að átta mig á því að ég og Lazaro höfum ekki farið út saman bara við tvö, í hálft ár. Svona er nú þetta barnastúss sko.

Yfir og út,
Nínos.