Grámyglan góðaAf okkur er það að frétta að lífið gengur sinn vanagang hérna. Charo er að fara á taugum út af því að henni langar svo að byrja í blaki hjá Þrótti en eitthvað ætlar það að dragast að fá svör hjá Þrótti varðandi hvenær þetta byrjar og stundaskrár og svona. Hún er svo rosalega eirðarlaus stelpan, að ég held að þetta sé nú fyrir bestu að hún fái útrás í íþróttum. Hlýtur líka að vera góður félagsskapur. Þeim er eiginlega farið að leiðast krökkunum núna af því að unglingavinnan er búin og þau hafa ekkert mikið að gera. Það fer líka frekar mikið í taugarnar á mér að sjá liðið liggja hérna í stofunni og horfa á sjónvarp. Er eiginlega orðin frekar mikil herfa og gef þeim alls kyns verkefni hér heima sem ekki er beint tekið vel undir.
Annars átti sá sorgaratburður sér stað að finkan okkar hún Jennifer, dó í morgunn og því er Daníel bara einn eftir í búrinu. Ég er frekar vonsvikin yfir þessu, sérstaklega af því að það er nú ekki svo langt síðan ég keypti þessa fugla. Ég er samt alltaf jafn hissa á því hvað krakkarnir taka öllu svona rólega. Ég man hvað ég var mikill dýravinur sem barn og hvað maður grét rosalega þegar dýrin dóu. José og Kelly fóru eiginlega hálf skoppandi út í garð að jarða finkuna, eins og svona dýrajarðaför væri bara ágætis-afþreying í grámyglulegum hversdagsleikanum.
Svo fórum við í gær til Carlosar, systursonar hans Lazaro, en kærastan hans, hún Lourdes, er frá Spáni og foreldrar hennar eru í heimsókn hér á Íslandi í smá tíma. Okkur var semsagt boðið í mat hjá þeim til að hitta liðið og maður er auðvitað alltaf jafn spenntur fyrir því að komast í heimsókn eitthvert, það er ótrúlegt hvað heimavinnandi húsmóðir getur orðið leið á því að vera alltaf heima, þrátt fyrir að nóg sé að gera. Það er bara alveg nauðsynlegt að breyta af og til um umhverfi, svona fyrir sálina. Þá er líka svo notalegt að koma heim.
Foreldrar hennar voru mjög fín, eins og hún er sjálf, og ég dáðist að því hvað Lourdes er búin að hafa góð áhrif á Carlos og heimilið hans. Það er alveg magnað hvernig hún hefur breytt frekar látlausri íbúð, í notalegt ástarhreiður skreytt með hennar eigin ótrúlega fallegu og frumlegu listaverkum. Hún er svona ein af þessum manneskjum sem tekur nokkur laufblöð, lím og gamlan pappakassa og umbreytir því í fegursta djásn. Æðislegt að vera svona. Kelly er líka alveg eins.
Það er nú svo dæmigert að þegar farið er í önnur hús, þá skal Ævar vera alveg eins og engill (eða svona næstum því) og kl.21.00 var hann bara alveg að sofna og endaði upp í rúmi húsráðenda alveg rotaður. Einmitt þegar hann í raun má alveg vaka og skemmta sér. En þegar hann er heima þá getur hann stundum vakað alveg endalaust. Áður en hann sofnaði tókst honum samt að gera smá skandala eins og honum er einum lagið eins og að rífa sjálfur af sér kúkableiu meðan fólk sat að snæðingi (ég veit, hrollur...) og detta á hausinn með tilheyrandi gráti og gnístan tanna.
María var líka í lykilhlutverki þarna og fór á kostum, en það er svo einkennilegt að alltaf þegar ég fer með börnin til Carlosar þá taka þau eitthvað mikilvægt þroskaskref. Ævar fór þangað sjö mánaða og bara skreið í fyrsta skiptið. María er nú ekkert farin að leika sér neitt að ráði enn þá, enda bara rúmlega 4 mánaða gömul. Mamma hennar Lourdes hélt á Maríu og tók upp skál fulla af Macintosh til þess að rétta einhverjum. María kom auga á skálina og ég held að litirnir hafi gert hana svona æsta en hún bókstaflega réðst á konfektið með offorst og látum og henti sælgæti út um allt gólf. Svo um leið og skálin var tekin frá henni þá byrjaði ofsafengin og dramatískur grátur sem þagnaði eins og skot þegar henni var rétt skálin aftur. Þetta var eiginlega hrikalega fyndið og það veltust allir um af hlátri. Þvílík frekja þessi stelpa. Þetta var líka skemmtilegt af því þetta var fyrsta skiptið sem hún var svona í alvöru að leika sér með eitthvað og lifði sig svona mikið inn í þetta. Mamma heldur að þetta tákni að hún verði sælgætisgrís eins og margir í fjölskyldunni, en ég vona ekki.
Annars var maður bara grænn af öfund að sjá allar ljósmyndirnar þeirra frá Spáni þar sem þau böðuðu sig í hita og sól. Það kom svo mikill útlandafílingur í mig að ég hefði getað grátið. Hef sjaldan fundið fyrir eins mikilli þörf til þess að fara út fyrir landsteinana og bara tel niður mánuðina þangað til við förum til Perú. Ooohhhhh...hvað maður er orðinn leiður á þessu íslenska veðurfari.
Nínos hefur tjáð sig í bili,
yfir og út.
