Ljóðskáldið Nínos

Ég átti það til hérna í gamla daga að yrkja ljóð, en sökum náms og barneigna með meiru, hefur lítið farið fyrir slíku síðan við Lazaro vorum að byrja saman, en þá vorum við að yrkja á báða bóga ástarljóð og svoleiðis dellu til hvors annars. Í gær kom andinn yfir mig og ég ákvað að yrkja ljóð til Lazaro á spænsku! Hef reyndar ort eina litla vísu áður á því tungumáli, en hún er svo dónaleg að ég ætla ekki að birta hana hér. En ég ætla að leyfa nýjasta sköpunarverkinu að fljóta inn á bloggið. Þeir sem hafa lágan þolþröskuld þegar kemur að yfirgengilegri dramatík, væmni og öðrum slíkum viðbjóði, lesið ekki lengra! Að minnsta kosti ekki ef þið skiljið spænsku.

Dos almas

Dos almas, dos cuerpos,
dos vidas, inseparables.
Mis ojos, tus ojos,
brillantes, sensibles.

Más fuerte te quiero,
cada noche, cada día.
Profundamente te amo,
en cada momento de mi vida.

Tristesas, lacrimas,
felicidad, cualquier cosa.
tu nunca, tu jamas,
perderás tu esposa.

 
Ævintýri Nínos halda áfram

Jæja, þegar maður er svona rétt búinn að jafna sig á brúðkaupinu mikla, þá taka stórátök hversdagsins við með tilheyrandi drama og látum. Við kvöddum Mercury í dag, en sá merki hundur var sóttur af Bóa frænda eftir tveggja vikna vist hjá okkur á meðan eigendurnir voru í fríi. Bói frændi kom færandi hendi með Fríhafnarsælgæti á línuna; það er einkennilegt hvað M&Ms og Mcintosh er alltaf meira spennandi og betra einhvern veginn þegar það er keypt í Fríhöfninni. Kelly fannst nú leitt að kveðja þenna risavaxna, gula vin en við fáum væntanlega að passa hann aftur seinna þannig að þetta var ekki of mikið drama. Verst að það var ráðist á dóttur hans Bóa og kærastann hennar þarna úti á Spáni og drengurinn hreinlega rotaður og hún lemstruð á eftir. Þetta setti óneitanlega dökkt ský á allt sumarfríið þeirra. Bara vonandi að hann hafi ekki hlotið neinn varanlegan heilaskaða við þetta, en að minnsta kosti slæman heilahristing. Andstyggilegt bara.

Svo er það nú þannig að Ævar er ansi fyrirferðamikið barn og fullur af orku. Þess vegna má hann alls ekki nú orðið sofna í eftirmiðdaginn eða voðinn er vís fyrir mig og Lazaro, því sá stutti vakir þá fram eftir nóttu. Þannig að eftir 16-17 á daginn er ég bara í því að koma í veg fyrir að hann sofni, en það hellist alltaf syfja yfir hann. Eina leiðin er að fara úr húsi og reyna að skemmta honum með einhverju. Oft er Kringluferð fyrir valinu, þegar ég nenni ekki að fara í göngutúr úti í rigningunni. Jæja, í dag fór ég með Ævar, Maríu, Kelly og Charo í Kringluna til þess að eyða tímanum og skemmta litla kallinum. Ég lenti í heldur óskemmtilegri rúllustigareynslu og upplifði magnað dejavú. Þegar ég var þriggja ára var ég í búð með Sophiu frænku minni og þar var einmitt svona rúllustigi. Ég man eftir því að hafa langað alveg ofsalega að fara í hann sjálf og ákvað að láta til skarar skríða. Ekki tókst betur til en svo að ég datt kylliflöt en mér til láns var einhver indæll maður þarna sem stökk til og kippti mér á fætur. Í dag endurtók sagan sig. Ég var með tvíburakerruna en aðeins María sat í henni, því Ævar var að ganga með Kelly. Ég hef oft og mörgum sinnum farið með þessa kerru í rúllustiga og aldrei lent í neinum vandræðum. Ég var á niðurleið í stiganum og þegar á botninn var komið festist kerran einhvern veginn í stiganum (ég veit eiginlega ekki hvernig) og ég komst ekkert áfram með hana en náttúrulega hélt sjálf áfram að rúlla niður, missti jafnvægið algjörlega og datt. Ef ekki hefði verði fyrir mjög almennilegt par sem var þarna við stigann veit ég ekki hvernig hefði farið, en konan kippti kerrunni upp og af stiganum og maðurinn kippti mér upp og af stiganum. María var auðvitað í belti þannig að hana sakaði ekki, heyrðist ekki múkk frá henni, en ég skammaðist mín alveg rosalega og margþakkaði fyrir mér. Það bætti ekki úr skák að það var fimmtudagur fyrir Verslunarmannahelgina, Kringla opin til 21.00, útsölur í öllum búðum og svona hundrað manns sem störðu á mig skakklappast í burtu eftir skellinn. Svo seinna meir um kvöldið áttaði ég mig á því að ég er þokkalega marin og aum á annarri rasskinn. Núna er ég hrædd við rúllustiga!

Annars ætla ég að skrifa lista yfir þau orð sem Ævar er farinn að segja áður en ég gleymi því öllu: -namminamm (mikið notað)
-hérna (þegar hann réttir manni eitthvað)
-halló (þegar hann svarar í símann, eða þykist gera það)
-bæbæ (þegar hann kveður og fer að sofa)
-mamma
-amma
-pizza (þegar ég er að pissa á klóinu og hann fylgist með, ég veit, maður á ekkert einkalíf)
-omna (=opna, þegar hann vill að maður opni gosflöskur eða önnur ílát fyrir sig)
-dúdldúdl (þegar hann er búinn að kúka í bleiuna, veit ekki hvar hann lærði þetta.)

Semsagt, það er nokkuð ljóst að þrátt fyrir að það séu 4 á heimilinu sem tala við hann spænsku, er íslenskan að koma mun sterkari inn. Og hananú!

 
Brullaup

Jæja, þá er brúðkaup aldarinnar búið, eða að minnsta kosti fyrir okkur hérna því við erum farin heim, en veislan stendur örugglega fram á nótt. Fyrir þá sem ekki vita hvað talað er um þá á ég við brúðkaupið hans Roalds frænda og Sigurþórs. Ég er sko búin að vera svo spennt fyrir þetta brúðkaup að ég hef talið niður dagana. Alltaf svo gaman að fara í veislur sem maður þarf ekkert að hafa fyrir sjálfur.

Þetta byrjaði eiginlega í gærkvöldi þegar ég var kvött í sarí-mátun, en þema brúðkaupsins voru þau lönd sem Roald og Sissó hafa farið til og unnið í (þeir voru að vinna fyrir íslenskt flugfélag sem stöðvarstjórar út um allt). Þeir unnu meðal annars á Indlandi og gáfu mér þennan forláta sarí í afmælisgjöf. Ég hef í tvígang reynt að klæða mig í þetta með skelfilegum afleiðingum og þar sem ætlast var til að ég, Daddý (systir Roalds) og Anna (mamma Roalds) færum allar í sarí, varð að hafa sérstaka sarí-mátun í gær heima hjá Daddý, og kom á svæðið indversk stúlka sem kenndi okkur á þetta. Ég tók alla krakkana með (nema José, hann er enn á Rey-Cup fótboltamótinu) og það fór auðvitað þannig að Ævar fór að grenja og María hreinlega trylltist þegar ég var komin hálfa leið inní í þennan sarí-vafning og enginn séns á að snúa til baka. Barnið öskraði svo hrikalega að ég dauðskammaðist mín (það var slatti af fólki þarna). Bara eins og væri verið að drepa hana. Hún jafnaði sig þó áður en heim var haldið, eftir að hafa fengið brjóst. Þvílík frekja sko.

Jæja. Mér veittist sá heiður að fá að vera viðstödd þegar þeir voru skráðir í staðfesta sambúð hjá sýslumanni fyrr í dag. Mér var boðið ásamt foreldrum þeirra og systkinum, en þeir sem þekkja mína fjölskyldu vita að ég og Roald erum uppeldissystkini að svo stóru leyti að okkur finnst við frekar vera systkini heldur en frændsystkini. Ég fór með Maríu litlu með mér og hagaði hún sér heldur betur en kvöldið áður. Charo og Kelly voru heima með Ævar og þegar ég kom heim var Kelly búin að fara í bað með Ævar og klæða hann. Þetta gerði hún alveg ein og var mjög st0lt. Ég líka, hún er dugleg stelpa.

Lazaro var að vinna til þrjú þannig að hann missti af sýslumannsathöfninni en ég fór að henni lokinni með gjöfina í Blómaval til að láta skreyta hana. Við slógum í púkk saman ég, mamma, Agnar og Jóhanna vinkona, og gáfum þeim strákunum gjafakort í 5 skipti á sýningar í Þjóðleikhúsið sem gildir næstu tvö árin. Þetta er sniðugra finnst mér en að kaupa eitthvað dót sem enginn hefur síðan áhuga á. Ég er mjög stolt af kortinu því ég bjó það til sjálf, klippti út hjarta (fórnaði símaskránni minni til þess að gera þetta því ég gleymdi að kaupa stífan pappa og pappírinn sem ég var með rúllaðist bara upp þegar búið var að klippa hann), teiknaði á það tvo litla karla með pípuhatta að kyssast og skreytti svo með laufblöðum sem ég týndi út í garði. Gerði meira að segja svona pínulítinn "brúðar"vönd úr alvöru blómum. Mjög stolt af þessu sko.

Jæja, veislan átti að hefjast kl.17 að staðartíma og við tók að gera liðið hérna heima tilbúið. Stelpurnar í kjóla, með skraut og greiðslur (ég gerði svona fastar fléttur í hárið á þeim) og smábörnin í föt. Ævar var í smókingnum sínum og María í bleikum kjól. Hrikalega sæt öll sömul. En þetta er sko ekkert grín að gera alla tilbúna með grenjandi smábörn og auðvitað var ég sjálf síðust í þessu ferli. Ég má þakka fyrir að hafa komist í þennan sarí nokkurn veginn áfallalaust. Ævar fékk kast út af þverslaufunni sem ég setti á hann og vildi ekki hafa hana og svo frv. Ég kalla það bara gott að við vorum komin á staðinn 17.30, sérstaklega með tillit til þess að það er ekki auðvelt að koma sér í þennan sarí, eins fallegur og hann er.

Þetta var hrikalega flott veisla, haldin heima hjá foreldrum Roalds, en þau eiga svakalega stórt hús sem er tilvalið í svona risaveislur. Flestir voru þema-klæddir, þannig að sjá mátti fólk í stíl frá Hawai, Mexíkó, Indlandi, Skotlandi, Englandi, Spáni og svona má áfram telja. Brúðgumarnir voru æðislega sætir í indverskum herrafötum sem er mjög síðir frakkar og sérstakar buxur, þröngar um kálfana og svona í fellingum, ógeðslega flott verð ég að segja. Maturinn var auðvitað glæsilegur og mjög óhefðbundið, og til þess að vera nú alveg hreinskilin þá er best að vera ekkert að reyna að lýsa honum, því ég veit ekkert hvað þetta heitir allt saman. En bragðgott var það.

Það kom svona tímabil þar sem Ævar og María voru að gera okkur Lazaro vitlaus, grenjandi og vælandi til skiptis, og stelpurnar ekkert of spenntar að hjálpa til við að passa þau. Ævar var orðinn svo þreyttur um 7-leytið að hann fór að grenja og svo fram eftir götunum. Á endanum fékk hann vænan skammt af gamla góða kóka-kóla og hresstist allur við, og var hinn ánægðasti í sykurvímu það sem eftir var kvölds.

Hann Sr. Hjörtur Magni, sem skírði og fermdi öll börnin okkar, mætti á svæðið og gaf þá pilta saman undir björtum himni úti í garði, enda hefði veðrið ekki geta verið betra. Hann Hjörtur Magni er alveg sérstök manneskja og Roald sagði að hann hefði á nokkrum mínútum fengið þá pilta til að ganga í Fríkirkjusöfnuðinn. Ég skil það vel, víðsýnari og sanngjarnari mann er ekki hægt að finna en þennan prest og svo er líka svona æðislegt hvernig hann segir alltaf: ,,Mín kæra" eða ,,Mín kæru" í fleirtölu. Kelly og lítil frænka hans Sissó, voru hringberar og henni þótti það ekki lítið merkilegt. Þetta var yndisleg athöfn, með fallegri lifandi tónlist og rómantískum kossum. Ohh, maður fær bara tár í augun við tilhugsunina...

En þrátt fyrir svona vesen með börnin, fór þetta nú allt vel og ég held að ég hafi heyrt það hundrað sinnum frá allskyns fólki hvað ég ætti falleg börn. María væri eins og lítil dúkka, Ævar eins og barokk-málverk (lítur út eins og ,,Blái drengurinn" eða Prins Valíant, hárið er orðið svo sítt) og stelpurnar eins og senjorítur. Við fórum heim um 11-leytið og Ævar sofnaði í bílnum með kransakökubitann sinn í hnefanum. Hann var svo örmagna þegar heim var komið áðan, að hann rumskaði varla þótt ég tæki hann úr fötunum og skipti um bleiu. Ég hefði alveg viljað vera áfram í fjörinu, því ég er viss um að fólk er farið að dansa núna og veltast um drukkið, en barnanna vegna gekk það nú ekki. Yndislegur dagur, en langur og erfiður.

Svo var ég að komast að því að það eru víst einhverjar hræður sem segjast sakna þess þegar ég skrifa ekki inn á bloggið og því er ljóst að ég verð að herða mig í skrifunum. Hugga frænka í Kanada! Ef þú lest þetta áður en þú kemur til Íslands í ágúst þá hef ég í huga að bjóða þér í mat með fjölskyldunni. Verð í sambandi þegar þú kemur!

Nínos hefur tjáð sig í bili,
Bæjó.