Landið

Já, nú hef ég frá ýmsu að segja. Bói frændi, bróðir mömmu, birtist hér á miðvikudagskvöldið með tröllvaxinn Labrador-hund og sagðist vera að fara til útlanda næsta morgunn með alla fjölskylduna og hvort dýrið mætti vera hjá okkur. Ég fékk vægt áfall en mundi svo eftir því að mamma var eitthvað búin að minnast á að hún væri búin að taka að sér að passa hund fyrir Bóa löngu áður. Ég veit nú eiginlega ekki hvernig hún komst að þeirri niðurstöðu að hún réði við tvö hunda (við erum enn þá með hana Kleinu okkar, skosk-íslenskt kvikindi), en ég gat ekki sagt nei við Bóa þannig að þessi hlunkur sem heitir Mercury, er hjá okkur. Það eina slæma við það er að Lazaro er með frekar mikla hunda-fóbíu, en hann sættir sig við þetta af því að Bói er nú búinn að hjálpa okkur svo mikið með sjónvarpið hérna og græjurnar, enda er hann rafvirkjameistari. Þetta er nú líka einhver innfluttur meistari þessi hundur, bæði sem sýningarhundur og veiðihundur er hann Íslandsmeistari. Þannig að hann er svo verðmætur að bara sæðið fer á 200 þúsund kall! Það er eins gott að hann hlaupi ekki fyrir bíl á meðan hann er hérna hjá okkur, en þá væri maður í vondum málum.

Svo í gær brugðum við undir okkur betri fætinum og keyrðum upp á Akranes að hitta hana Bjöggu og Grím, en þau eru góðvinir okkar, enda mamma og Bjögga æskuvinkonur. Þetta var svo góð tilbreyting og krökkunum finnst líka svo gaman að fara í Hvalfjarðargöngin, þó að ég fái alltaf svona stórslysabíómyndatilfinningu þegar ég keyri þarna í gegn. Bjögga beið með kræsingar og svo fór Grímur og sýndi Lazaro og krökkunum vita sem er þarna skammt frá þannig að þetta varð hin besta skemmtun fyrir okkur öll. Á leiðinni heim keyrði ég inn á einhvern sveita-malarveg og leyfði José og Charo að taka í bílinn í fyrsta skipti. Enda fer nú að styttast í að José geti farið að læra, því hann verður 16 ára á næsta ári. Þeim fannst þetta rosagaman, og ekki erfitt því bíllinn er náttúrulega sjálfskiptur.

Annað er að í dag missti ég stjórn á mér og keypti tjald! Ég fór aldrei í útilegur með pabba og mömmu þegar ég var barn en fékk stundum að fljóta með öðrum fjölskyldum og vinum. Þess vegna hefur tilfinningin fyrir útilegum alltaf verið sú hjá mér að það sé ótrúlega flókið fyrirbæri og margslungið sem svona borgarbúi eins og ég gæti aldrei ráðið við. En eftir að hafa rætt við Bjöggu og Grím í gær og þau útskýrt fyrir mér að í raun sé þetta hið einfaldasta mál, bara drífa svefnpoka, tjald, hlífðartjald í bílinn og af stað. Við áttum nú tvo svefnpoka eldgamla sem standa fyrir sínu en annað ekki. Þannig að ég keypti í dag í Rúmfatalagernum þrjá poka fyrir stóru krakkana og 6 manna tjald. Ég var svo spennt fyrir þessu enda hárviss um að krakkarnir myndu hoppa hæð sína yfir þessum kaupum mínum af því að þau hafa nú verið að kvarta yfir því að við förum aldrei neitt. Mér til mikilla vonbrigða sýndu þau frekar lítil viðbrögð. Kelly var svona sú eina sem að minnsta kosti þakkaði fyrir sig. Ég veit ekki alveg hvað er í gangi en kannski eru þau bara búin að fá alltof mikið af dóti síðan þau komu til Íslands og orðið ónæm fyrir gjöfum. Ég fékk bara kökk í hálsinn, ég var svo svekkt. En svona er lífið, þau báðu náttúrulega ekkert um þetta, ég ákvað sjálf að kaupa þetta. En ég er samt bjartsýn á það að við eigum eftir að nota þetta mikið í framtíðinni, þótt nú sé langt liðið á sumar. Við verðum að bíða eitthvað með að nota þetta því að José fer á Rey-Cup núna á miðvikudaginn og er fram til 30.júlí. Þeir sem ekki vita hvað Rey-Cup er þá skal ég útskýra, þetta er fótboltamót í Laugardalnum með liðum alls staðar af landinu og úr bænum sem keppa til úrslita. Krakkarnir sofa svo í skólum alls staðar hér í kring og gista þar á meðan á þessu stendur og svo er veitingasala og annað slíkt í gangi í Laugardalnum, þannig að þetta er svaka litskrúðugt og skemmtilegt fyrirbæri.

Svo fer maður náttúrulega heldur ekki í útilegu þegar uppáhaldsfrændinn er að fara að gifta sig, en Roald frændi er að fara að kvænast honum Sigurþóri, unnusta sínum til 7-8 ára núna næstu helgi. Ég er hrikalega spennt og get varla beðið eftir þessu brúðkaupi. Okkur er auðvitað öllum boðið og krakkarnir eru frekar forvitnir um þetta, enda höfðu þau aldrei áður heyrt um Gay-brúðkaup. Samkynhneigð er ekki félagslega samþykkt í Perú eins og hún er hér og er mikið tabú. Þannig að þau eru alltaf jafnhissa yfir því hvað þetta er frjálslegt hérna á Íslandi. Þau hafa enn ekki vanist því þrátt fyrir að hafa farið með okkur á Gay-Pride síðasta ár. Jæja, en það verður nú að fylgja sögunni hvað hún Kelly spurði mig um varðandi brúðkaupið. Hún leit á mig í fúlust alvöru og sagðist hafa verið að hugleiða þetta og hefði mjög mikilvæga spurningu: Hvor þeirra myndi vera í brúðarkjólnum? Ég og Lazaro veltumst um af hlátri og útskýrðum að þeir yrði eflaust báðir í jakkafötum.

Jæja, en þannig að þá vitið þið það að Kvaranita hefur ákveðið að fara loksins að ferðast almennilega um landið og ekkert kjaftæði eða afsakanir meir!