Sjálfsvorkunn

Hafið þið upplifað það að fyllast örvæntingu yfir eigin framtíð? Komandi útskrift hjá mér sem fer fram næsta laugardag hefur nefnilega ýtt undir ýmis konar hugsanir hjá mér sem eru ekki beinlínis þær jákvæðustu. Hvað tekur við hjá mér að loknu námi? Hvað verður úr mér? Eða það sem verra er: verður eitthvað úr mér? Þegar maður er búin að vera í námi í eins óralangan tíma og ég, þá er það nefnilega svolítið mál að vera loksins að hætta. Ég var 10 ár í grunnskóla og 4 ár í menntaskóla þaðan sem ég útskrifaðist 1997. Á meðan á menntaskólanum stóð fór ég svo í tónlistarnám og var 6 ár í tónlistarskóla og útskrifaðist þaðan með 8.stig í söng árið 2000. Þá tók við sálræn kreppa varðandi framtíðina, því þótt ég nyti námsins og stæði mig vel og elski tónlist, þá fannst mér aldrei gaman að koma fram og því sá ég fram á að starfsferill söngvara yrði ekki það besta fyrir mig. Ég tók því þá ákvörðun að fara ekki utan í áframhaldandi nám og skráði mig í ensku við HÍ 2001. Sumir sem ég þekki náið og höfðu séð fyrir sér glæsilegan óperusöngferil minn hafa enn ekki komist yfir þessa ákvörðun mína. En í HÍ hef ég blómstrað og útskrifaðist með BA 2004 og núna með MA 2006. Þannig að það má segja að ég sé búin að vera stanslaust í námi síðan ég var 5 ára gömul (byrjaði einu ári á undan í skóla) og nú er ég 28 ára og mál að linni.

Mér hefur alltaf fundist vera gerðar svo ótrúlega miklar væntingar til mín en þó svo á mjög uppbyggjandi hátt. Ég var alin upp með það stöðugt haft fyrir mér hve ótrúlega gáfuð ég væri, var bara búin að ná meistaratökum á flestu sem skiptir máli í lífinu við 1 árs aldur liggur við, að ég væri svo óviðjafnanlega hæfileikarík, gæti teiknað, málað, sungið, skrifað, ort o.s.frv. Það er auðvitað ekkert nema gott að byggja börnin sín upp andlega og gefa þeim gott sjálfstraust í farteskið út í lífið, en í mínu tilviki virðast þessar stórkostlegu ýkjur ekki hafa skilað tilsettum árangri. Ég er auðvitað löngu búin að komast að því að ég er engin snillingur, bara heppin að hafa verið nokkuð jafnvíg á flesta hluti, nema kannski stærðfræði og leikfimi. Ef að ég væri með snilligáfu, þá væri ég búin að gefa út nokkrar bækur (eða að minnsta kosti eina) eða eitthvað álíka nú þegar. Maður er orðinn 28 ára gamall og alltaf að bíða eftir því að líf manns sem fullorðins einstaklings byrji, og svo fattar maður bara allt í einu að það er löngu byrjað og hlutverk mitt sem 5 barna, heimavinnandi húsmóðir verður ekki bara það mikilvægasta sem ég mun gera um ævina heldur kannski líka bara það eina.

Ég hef lagt fyrir fé til þess að geta verið lengur heima með börnunum en fæðingarorlofið sem ég er í núna segir til um. Þannig að ég verð heima alveg þangað til við förum út til Perú 2007 og svo þegar við komum til baka verð ég að finna vinnu. Hvað verður það? Á ég kannski eftir að enda í svona voða venjulegu skrifstofustarfi og festast þar til elliára? Og það sem skiptir meira máli: af hverju væri það svo slæmt? Af hverju finnst mér eins og það hafi alltaf verið búist við því að ég yrði rosalega mikið númer en svo hafi ég ekkert efniviðinn í að verða neitt slíkt. Ég veit að mörgum finnst það frábært sem ég hef gert varðandi það að taka börnin hans Lazaro að mér og ég er mjög stolt af því en ég er líka svo hrædd um það að þetta sé það eina mikilvæga sem ég eigi eftir að gera um ævina. Ég hef verið að lesa mitt eigið blogg og það er ekkert talað um neitt í því nema börnin, börnin, börnin og heimilið og bla, bla, bla. Það koma nánast aldrei fram neinar skoðanir á neinu sem varðar pólitík, félagsmál, fréttir og annað sem er að gerast í umheiminum. Ég er núna búin að gegna hlutverki móður í tvö ár núna í júní. Ég held að eftir því sem tíminn hefur liðið í móðurhlutverkinu (eins yndislegt og ógeðslega erfitt og það nú er) og börnin orðið fleiri, hafi ég smám saman gloprað niður minni eigin sjálfsmynd og misst sjónar af því sem ég vildi gera með mitt persónulega líf, minn starfsferil. Skiljið þið hvað ég er að fara? Ég og Lazaro höfum líka alltof lítinn tíma saman, en það mun nú verða skárra eftir því sem litlu börnin eldast meir. En ég meina, ég er svo upptekin af því að sinna öðrum að ég má þakka fyrir að komast í bað einu sinni á dag. Ég geng í fötum sem ég er búin að eiga sum síðan ég var 14 og 15 ára gömul. Þetta er staðreynd, by the way. Spyrjið bara mömmu mína og Roald frænda. Svo ef ég fer í búðir þá finn ég aldrei neitt sem mér líkar og enda á því að kaupa annað hvort ekkert af því ég er alltaf að spara, eða kaupa handa Lazaro eða krökkunum.

Eru þessar hugsanir mínar og vanmáttarkennd sem ég finn fyrir raunveruleg vandamál, eða er ég bara enn eitt dæmið um fordekraðan Vesturlandabúa sem getur aldrei verið ánægður með sitt hlutskipti, verður þunglyndari eftir því sem honum gengur betur í lífinu? Svo er annað sem ég spyrja að: á fólk skilið fyrirgefningu frá guði, sjálfu sér og öðru fólki þegar það hefur gert mjög slæman hlut, hroðaleg mistök (eins og til dæmis að binda endi á líf) sem samt voru framin með fullri meðvitund en valda stöðugri sektarkennd og eftirsjá?

p.s. Nínos var ekki drukkin þegar hún skrifaði þetta. Bara með fokking áframhaldandi harðsperrur og orðin drulluþreytt á að hugsa um alla aðra en sjálfa sig.

 
Ég verð að fara að laga til hérna á blogginu mínu, það er svo mikið af úreltum linkum á því. Fullt af fólki sem ég þekki er að blogga og ég vissi ekkert af því. Sorrý þið öll sem kommentið hjá mér en fáið ekki komment á ykkar síður frá mér. Ég mun reyna að betrumbæta mig. Og ég vissi að ég væri:

You Are 50% Boyish and 50% Girlish

You are pretty evenly split down the middle - a total eunuch.Okay, kidding about the eunuch part. But you do get along with both sexes.You reject traditional gender roles. However, you don't actively fight them.You're just you. You don't try to be what people expect you to be.

 
Harðsperrur!!!

Já, ég er sko illa haldin af harðsperrum í dag. Ég og Lazaro erum búin (fyrir löngu) að kaupa viðarvörn til að bera á sólpallinn og það hefur vegna veðurs frestast æ meir að drífa í að gera þetta. Nú í gær var ekki beint sólarlegt en þó ekki rigning. Ég hafði svæft Maríu úti í vagninum og ákvað bara allt í einu að nota tækifærið og byrja á þessu helvíti. Ævar var með mér úti og ég lét slag standa með pensilinn að vopni og réðist á þenna uppþornaða við. Svo gekk þetta bara svona rosalega vel og María bara svaf og svaf (aldrei þessu vant) og ég náði bara að klára helminginn áður en hún vaknaði aftur. Svo kom Lazaro heim og varð steinhissa því hann hafði verið að hugsa um að gera þetta þennan dag. Þannig að við kláruðum þetta saman í eftirmiðdaginn, því það ótrúlega gerðist að María og Ævar sofnuðu bæði á sama tíma og það lengi. Þannig að núna er pallurinn ótrúlega fínn og allt annað að sjá hann eftir að við fórum í gegnum draslið sem var búið að safnast þarna og endurskipulögðum.

Það var líka eins gott að þetta er búið af því að ég útskrifast núna á laugardaginn kemur með MA. í enskunni. Það er eiginlega bara ótrúlegt að hugsa sér að það sé komið að þessu og að ég hafi náð að klára þetta nám á einungis tveimur árum, eins og margt annað hefur gerst á þeim tíma, eins og til dæmis það að ég eignaðist fimm börn og svona annað smávægilegt...

Ég nenni ekki að halda veislu þannig að ef þið lesið þetta þá þýðir ekkert að verða svaka sár fir að hafa ekki verið boðið, þið eruð ekki að missa af neinu. Ég ætla bara að borða góðan mat um kvöldið og ætlunin er að grilla, þess vegna er flott að sólpallurinn sé orðinn fínn. Ég er bara allt of þreytt í áframhaldandi veisluhöld, eftir stanslaus afmæli allan veturinn sem endaði svo með tvöfaldri fermingu og skírn í apríl, er ég alveg búin að fá nóg. Enda held ég að það sé bara ekki hægt að leggja meir á vini manns og aðstandendur, það verða allir farnir á hausinn á því að vera boðið svona oft til okkar af því fólk kaupir gjafir og svona.

Annars er mér ekki farið að lítast á blikuna með Ævar minn. Hann er að breytast í frekar mikið villidýr þessa dagana og greinileg afbrýðisemi í gangi. Hann skiptist algjörlega á: annað hvort vill hann vera voða góður við systur sína litlu, eða hann vill henda í hana dóti eða lemja hana. hann hefur meira að segja tvisvar sinnum náð að bíta hana í handlegginn. Hún tók því nú bara ótrúlega vel greyið og æmti bara smávegis. Við verðum að passa hana alveg rosalega vel. Ævar er líka búinn að bíta okkur Lazaro og mig alveg ógeðslega fast þannig að það stórsá á mér í marga daga á eftir. Ég fékk þá ráðgjöf frá einni kunningjakonu að bíta hann til baka (auðvitað ekki fast þó) næst þegar hann gerði þetta. Hún sagðist hafa gert það við sinn bítandi son og hann hafi aldrei bitið aftur. En ég veit ekki hvort ég gæti bitið barnið mitt... það hlýtur að vera eitthvað rangt við það. Börnin læra þá náttúrulega hvað það er óþægilegt að vera bitinn en er maður þá ekki líka að kenna þeim að hefna sín? Svo er hann Ævar núna líka búinn að uppgötva öll litlu tækin sem eru í Kringlunni og Smáralindinni, bílar, þyrlur og lestir sem þarf að borga hundrað kall í til að fara eina ferð. Það versta er að hann vill svo ekki stíga af borði þegar ferðinni er lokið.
Jæja, Nínos hefu tjáð sig.

 
Gleðilega þjóðhátíð!

Ég veit að þessi kveðja kemur reyndar deginum of seint það verður bara að hafa það, ég var svo upptekin í gær að ég komst alls ekki í tölvuna. Ég varð fyrst að undirbúa mig fyrir það að fara með Gunnari bróður og Guðnýju konunni hans á Bessastaði til að fá Fálkaorðuna. Það voru slatti af öðru fólki sem eins og Gunnar, urðu þess heiðurs aðnjótandi að fá riddarakross íslensku fálkaorðunnar, eins og til dæmis Margrét Pála, leikskólastjóri. Þetta var látlaus athöfn og virkilega gaman að koma inn á Bessastaði og fá að skoða allt, skrifstofu forsetans, fornleifarnar í kjallaranum og svona. Ég er a.m.k. þakklát Gunnari fyrir að leyfa mér að koma með og njóta þessa sérstaka dags með honum.

Síðan að þessu loknu dreif ég mig heim þar sem Lazaro og krakkarnir biðu enda vorum við búin að lofa þeim að fara niður í bæ. Ég held samt að eldri krakkarnir hafi bara viljað koma með okkur af því að við ætluðum að borða í bænum og þau voru að drepast úr hungri. Annars sá maður það á þeim að þau voru mjög meðvituð um að sjást svona með okkur á almannafæri, sérstaklega þar sem unglingarnir í bænum virtust allir vera saman í hópum og engin með foreldrum sínum. Mér fannst ekkert sérstaklega gaman þarna, enda veðrið frekar svona drungalegt og við komum eiginlega of seint (eftir 5-leytið) fyrir fjölskyldufólk, það var allt meira og minna farið. En samt er það auðvitað nauðsynlegt að fara niður í bæ á svona degi bara til þess að fá aðeins 17.júní-fílinginn.

Jæja, ég vona að þið hafið átt góðan dag eins og ég.