Æsispennandi líf á Kambsveginum

Þá er sumarið fyrst komið er skólinn er búinn og í dag voru skólaslit hjá krökkunum. Ég er ekkert smá fegin vegna þess að ég nenni ekki að gera meiri heimavinnu í bili, hvorki fyrir mig né fyrir þau. Er sko alveg búin að fá nóg að öllu sem tengist námi. Enda get ég ekki beðið eftir því að úrskrifast úr Háskólanum og fá mitt skírteini í hendurnar. Ég trúi því varla að mínum námsferli sé lokið. Nú þarf maður bara að vera duglegur að hugsa hvaða starf tekur við. En það liggur svo sem ekkert ofsalega á þar sem ég plana að vera heima töluvert lengur en fæðingarorlofinu nemur og hef lagt fyrir fé til þess að þetta geti gengið upp. Ég er samt búin að sækja um á leikskóla fyrir bæði krílin bara til vonar og vara. Þau munu á endanum væntanlega þurfa að fara á leikskóla.

Krökkunum gekk bara alveg ótrúlega vel í prófunum og fengu öll mjög góðar umsagnir. Auðvitað er ýmislegt sem enn þá má bæta, enda er það ekkert smá lítið sem þau þurfa læra til þess að standa jafnfætis íslenskum jafnöldrum sínum. Ég er mjög stolt af þeim :) José og Charo byrja í unglingavinnunni næsta mánudag og Kelly fer á smíðavöllinn. Henni langar svo hrikalega mikið í hús út í garð.

Ævar er líka í stöðugum framförum og við förum svolítið oft núorðið á róló og hann er bara farinn að fara alveg sjálfur í rennibrautina og klifra upp á allt sem hægt er að klifra upp á. Hann er líka farinn að breytast svolítið varðandi Maríu litlu, en það er aðeins farið að bera á afbrýðisemi í hennar garð. Hann er enn þá mjög áhugasamur um hana en hefur svona nokkrum sinnum reynt að lemja hana aðeins, eða svona eiginlega hótað því að gera það, hann lyftir upp hendinni fyrir ofan hana og horfir á mig með ógnandi augnaráði. Svo var hann að leika sér með sópinn (sem hann er mjög hrifinn af) og það munaði litlu að María fengi skaftið í hausinn. Lazaro rétt kom í veg fyrir stórslys. Annars gengur þetta bara bærilega með þau bæði, það eina sem er pirrandi er þegar þau vekja hvort annað með gráti, eða þegar annað þagnar þá byrjar hitt. Úff, þá er maður stundum svolítið mikið þreyttur.

Lazaro var beðinn um að leysa af í þvottahúsinu á Hrafnistu í mánuð en hann getur það örugglega ekki. Hann er búinn að prófa þetta og þetta er alltof erfitt fyrir bakið á honum. Þetta er svolítið leiðinlegt af því að hann var búinn að lofa yfirmanni sínum að gera þetta en hann getur bara ekki lyft neinu þungu...ergo-mér verður ekki lyft yfir þröskuldinn þegar við loks giftum okkur :) Og...by the way...við ætlum að gifta okkur þegar við förum til Perú sumarið 2007. við erum búin að vera trúlofuð í 3 og hálft ár og oft rætt um brúðkapið en alltaf hefur það frestast, bæði vegna þess að börnin komu (og fæddust) og svo líka framtaksleysi í mér, en ég get ekki hugsað mér að skipuleggja svona dæmi. Því liggur hin fullkomna lausn í því að gera þetta úti og Lazaro þarf að sjá um þetta allt. Fjölslyldan hans er líka að fara úr límingunum af spennu og meira en tilbúin að sjá um allt og gera svaka veislu með lifandi tónlist, veisluföngum og öllu. Svo kostar þetta náttúrulega bara brot af því sem það myndi gera hér. Þá vitið þið það!