Prakkarinn Ævar

Það er altaf nóg að gera hér á þessu heimili. Ég þurfti eins og ég held að ég hafi minnst á, að endurgera að hluta til tvær ritgerðir, en hef nú lokið því og það var ekki auðvelt með tvö svona lítil börn, ég varð að vinna þetta eiginlega á næturna má segja. En nú ætti ég að vera sloppin sem betur fer, frá öllu námi.

Af Ævari er það að frétta að hann er eiginlega að ganga frá okkur gamalmennunum hér á heimilinu. Hann er orðinn svo hrikalega mikil prakkari að það er hrikalegt. Hann slekkur stanslaust á tölvunni hérna, sérstaklega þegar fólk er að vinna í henni, þannig að það er eins gott að vera duglegur að vista skjölin sín. Svo finnst honum mjög gaman að kveikja á eldavélinni sem er alls ekki sniðugt. Í gær tók hann inniskóna mína (sem eru úr gúmmí/plasti), setti þá ofan á eldavélina og kveikti á henni. Sem betur fer lagði hann þá á ranga hellu þannig að það varð enginn stórskaði, en hann gerði heiðarlega tilraun til þess að bræða skóna mína. Hann er líka mjög hrifinn af henni Kleinu (hundinum okkar) og gefur henni allan mat sem hann á að borða sjálfur. Svo fiktar hann í uppþvottavélum, þvottavélum og reynir stöðugt að strjúka að heiman ef einhver skilur hurð eftir opna. Hann hefur líka yndi af því að henda dóti ofan í klósettskálina, taka geisladiska úr hulstrum, og kveikja og slökkva á öllum fjarstýringum. Þannig að maður er svona svolítið þreyttur stundum. En þetta er líka svo gaman.

Annars lét ég það eftir mér að fara í leikhús á laugardaginn með Roald frænda og fleirum fjölskyldumeðlimum og Lazaro var skilinn eftir með öll börnin, þ.á.m. Maríu litlu. Ég var í tvö daga að reyna pumpa brjóstamjólk til þess að skilja eftir og áttað mig á því að ég virðist nú ekki vera með neitt rosalega mikla mjólk þannig að það er kannski skiljanlegt að María vilji stöðugt vera á brjóstinu, hún hlýtur að vera að fá svo lítið í einu. Samt er hún að þyngjast mjög vel og er komin upp í 5 kílo og 56,5 cm. Við fórum á Litlu hryllingsbúðina þar sem gömul bekkjarsystir og vinkona, hún Vigdís Hrefna, er í aðalhlutverki. Þetta var ferlega skemmtilegt og allir lifðu af heima þótt ég hefði farið í burt í 3 tíma. Enginn er ómissandi það er alveg á hreinu. Ég hafði gott af því að skreppa svona frá, en auðvitað var hugurinn óneitanlega svolítið heima.

Jæja, get víst ekki skrifað meira í bili,
Nínos hefur tjáð sig.