Það eru komnar myndir frá fermingu og skírn hérna neðar hægra megin. Þökk sé Ásgeir, þessu yndi! Takk Ásgeir!!!! :)

 
Ég reyni að blogga þegar færi gefst og eina ástæða þess að ég er að gera það núna er vegna þess að Ævar minn er lasinn, með gubbupest og sefur um miðjan dag þess vegna, sem er annars mjög óvenjulegt. María virðist líka ætla að taka því rólega í dag, en ég er aðeins að reyna að venja hana af því að hanga svona stöðugt í fanginu á mér. Hún er því sofandi núna í ömmustólnum sínum og telst þetta bara vera kraftaverki líkast á mínum bæ, að bæði fái sér blund á sama tíma yfir daginn.

Því miður fór viðtal mitt við kennarann minn ekki eins og ég hafði vonast til, en hann vildi að ég endurhugsaði ákveðna hluti í tveimur ritgerðum og ég hef maí-mánuðinn til þess að klára þetta. Er ekki ánægð því ég vildi svo mikið sleppa frá þessu námi, en þetta er nú bara lokaspretturinn og svo er þessu lokið. Verst að ég finn aldrei tíma til þess að sinna þessu! En þetta hlýtur að hafast. Ég var líka alveg sammála honum í því sem hann gagnrýndi þannig að það er ekki það sem ég er ósátt við, heldur bara að þurfa að fara aftur að læra.

Annars er þungu fargi af mér létt vegna þess að tvöfalda fermingin (José og Charo) og skírn Maríu Rúnu er búinn og þetta gekk alveg rosalega vel. Ég greiddi Charo sjálf og verð bara að segja það að þetta heppnaðist ágætlega hjá mér. Ég er færari með krullujárnið en ég hélt. Hún var öll í hvítu og mjög falleg. José var í svörtum jakkafötum og nýklipptur. Þau litu út eins og algjörar stjörnur og maður var ekkert lítið montin af þeim. Svo tók María litla sig líka vel út í gula skírnarkjólnum sem Ævar skírðist líka í. Ég vona að ég geti sett inn myndir bráðlega. Roald frændi var svo góður að taka að sér stjórn á videomyndavél í athöfninni og það var gaman að horfa á þetta nokkrum dögum seinna. Krakkarnir voru svolítið stressuð af því að þau þurftu að lesa upp versin sín fyrir framan alla kirkjuna en þau stóðu sig alveg eins og hetjur. Svo komu bara þeir nánustu saman á eftir og fengu sér kaffi og meðlæti sem var alveg frábært, enda aðkeypt og ekki útbúið af mér, þá hefði þetta ekki verið eins gott, það er alveg á hreinu. Enda fannst mér alveg nóg vinna bara að koma öllum út úr húsi á réttum tíma, böðuðum, greiddum, og klæddum í sparifötin. Lazaro er sko algjörlega engin hjálparhella þegar kemur að slíkum málum þar sem hann er manna lengst að koma sér sjálfum í fötin og út úr húsi, enda tekur tíma að hlaða á sig öllum skartgripunum (já, hann setur alla skartgripina sína á sig í einu, það eru þá sirka 8 gullhringir, þrjú silfurarmbönd, eitt risagullúr, og silfurhálsfesti, ermahnappar og bindisnæla). Þetta hlýtur að vera eitthvert Suður-Amerískt skrauteðli, en eina manneskjan sem finnst Lazaro rosalega flottur svona er mamma, enda er hún álíka glitrandi þegar hún dressar sig upp. Mér aftur á móti leist ekki á blikuna þegar ég sá sjálfan mig í sjónvarpinu hérna heima á videupptökunni. 42 tomma flatskjár er ekki beint grennandi, það er alveg á hreinu og ég fékk bara áfall þegar ég sá sjálfa mig ganga þarna upp til altaris. Módelin á Fashion TV virka bara meðalmanneskjur á þyngd í þessu ótrúlega BREIÐA sjónvarpi okkar, þannig að ég leit út eins og ég hefði fyrst lent undir valtara og síðan verið reist við og látin ganga þannig. Ákveðnir líkamshlutar hreinlega fylltu út í skjáinn. En svona er þetta.

Annars vil ég bara taka það fram að undur og stórmerki gerðust í gær en María brosti í fyrsta skiptið :) Við vorum ekkert smá ánægð.

Ég tjái mig meir næst,
ykkar,
Nínos.