Af daglegu amstri heimavinnandi húsmóður

Leiðinlegt hvað ég hef ekki skrifað almennilega lengi en María Rúna er að reynast vera hin mesta mömmustelpa og vill bara hanga í fanginu á mér og á brjóstinu allan daginn og á næturna líka. Hún á ömmustól en vill helst ekki vera í honum og það heyrir til undantekninga að hún sofni þar. Eins sefur hún uppí hjá okkur og í hvert sinn sem ég reyni að leggja hana frá mér þá verður allt vitlaust. Þar sem Ævar sefur líka í sama herbergi þá er maður ekki að láta hana bara gráta, því hann myndi vakna. En mér er eiginlega alveg sama um þetta. Tíminn er svo fljótur að líða og maður fær þessi kríli og stundirnar með þeim aldrei aftur, þannig að ég bara nýt þess að vera með hana svona alltaf utan á mér. Annars ætla ég að fara að prófa að láta hana sofa úti í vagninum bráðum og sjá hvernig það gengur. Ég fæ hana ekki til þess að taka snuð en það er einmitt það sem hún þyrfti að gera. Núna er brjóstagjöfin alveg komin í góða rútínu og hún vill bara hanga á brjóstinu á mér þó hún sé ekkert að drekka, hún notar mig bara eins og snuð. Hún samþykkir líka litla puttann minn (tandurhreinan auðvitað) og sofnar út frá því að sjúga hann, sem getur komið sér vel í bílnum en ég er auðvitað jafnbundið við hlið hennar þrátt fyrir það. Ég vildi óska þess að hún tæki snuð sem róaði hana þannig að hún yrði ögn sjálfstæðari.

Annars er allt búið að vera á fullu hjá mér því að á næsta sunnudag er tvöföld ferming hjá elstu börnunum og María verður skírð um leið. Við verðum auðvitað að halda upp á þetta og því hefur þurft að skipuleggja margt. Maríu-nafnið er eftir ömmu hennar í Perú sem er alsæl, því þrátt fyrir að eiga fjölda barnabarna hefur aldrei verið skírt eftir henni. Rúnu-nafnið ber ég, mamma mín og amma mín, þannig að hún verður fjórða kynslóðin með það nafn. José og Charo eru farin að verða rosalega spennt fyrir þessu og eru að æfa að lesa versin sín, því það þurfa þau að gera fyrir framan alla kirkjuna og það hlýtur að vera aðeins meira mál að gera slíkt þegar það er ekki á manns eigin tungumáli. Þau fermast ásamt öðrum dreng og verða síðust af stórum hóp fermingarbarna í Fríkirkjunni til þess að fermast. Við fórum einmitt í messu á annan í páskum svona til þess að þau sæu aðra krakka fermast og yrðu öruggari. Ég sjálf er orðin hrikalega spennt yfir þessu og get eiginlega ekki beðið ég hlakka svo til. Ég verð svo stolt að sjá þau þarna fyrir framan alla því þau eru svo falleg bæði og bara gaman að sjá hvernig þau eru að breytast í fullorðnar manneskjur. En þessu fylgja auðvitað blendnar tilfinningar því maður óttast svo um þau á þessum aldri. Það er svo margar hættur þarna úti og þau eru enn svo mikil börn og saklaus. Við Lazaro erum stöðugt að reyna að vara þau við hættunum sem fylgja unglingsárunum. Ótímabært kynlíf, eiturlyf, áfengi og átraskanir eru umræðuefni sem hafa komið mikið til umfjöllunar hérna heima undanfarið og maður vonar svo sannarlega að þau beri gæfu til þess að forðast allt þetta og verða heilbrigðir og hamingjusamir einstaklingar.

Af Ævari er það að frétta að hann hefur tekið henni litlu systur sinni alveg frábærlega vel og það er greinilegt að allir kossarnir, knúsið og faðmlögin sem hann hefur fengið frá fæðingu í stórum skömmtum frá mér og öllum öðrum hér heima hafa borgað sig, því hann er svo stórkostlega blíður við litla barnið. Klappar henni og strýkur, og kyssir líka. Svo hjálpar hann mér við bleijuskiptin og reynir að rétta mér bleijurnar hennar og svona. Mjög sætt. Vonandi endist þessi hrifning hans áfram...

Af Kelly er það að frétta að hún er nánast flutt búferlum upp til mömmu minnar en þær ná svo vel saman, enda báðar bogamenn. Hún er með ömmu gömlu allar helgar og frídaga en ég hef krafist þess hingað til að hún sofi niðri þegar það er skóli næsta dag. Það er örugglega einstaklingsumhyggjan og dekrið sem hún sækir í en af því fær hún nóg hjá mömmu minni. Við Lazaro þurfum að dreifa athygli okkar á svo marga einstaklinga að það er ekkert skrýtið að Kelly finnist gott að vera með ömmu sinni í friði. En annars hafa eldri krakkarnig verið voða dugleg við að skammast yfir þessu að Kelly sé bara aldrei heima og svona, en svo eru þau allt í einu sjálf farin að stelast upp líka og hafa bara oft undanfarið sofið öll þrjú uppi. Mamma mín á líka alltaf svo mikið af sælgæti og kexi og gosi að það er ekkert skrýtið að þeim finnist gaman hjá henni. Eins gott að þau bursti tennurnar bara vel.

Annars er ég pínulítið smeyk vegna þess að annar kennarinn minn úr háskólanum hafði samband við mig og sagðist vera búinn að fara yfir ritgerðirnar tvær sem ég gerði hjá honum og hann vill hitta mig til að fara yfir þær athugasemdir sem hann hefur gert. Ég vona bara að það sé allt og sumt, svona formsatriði að hittast en að hann ætlist ekki til þess að ég vinni meira í ritgerðunum eða endurskrifi eitthvað sem betur hefði mátt fara. Ég bara veit ekki hvort ég myndi ráða við slíkt. Það er bara enginn tími til þess með tvö svona lítil börn á heimilinu og annað sem ég er með í fanginu og á brjósti stöðugt. Svo jafnvel þótt ég hefði tíma, þá veit ég ekki hvort ég hafi andlegt þrek í meira vinnu, ég er eiginlega komin úr ritgerðagírnum. En ég ætla að hitta hann í þessari viku og sjá hvað setur. Ég gerði nefnilega aðrar tvær ritgerðir hjá hinum kennaranum mínum og hann ætlar bara að láta það gott heita að ég hafi skilað þeim og við munum ekkert hittast aftur neitt. En það hafa allir sínar reglur þarna upp í háskóla.

Jæja, þá er ég búin að tappa aðeins af og læt staðar numið í bili.