Ég vildi bara koma á framfæri þökkum til þeirra sem mundu eftir afmælisdeginum mínum og létu heyra í sér eða sjá sig. Ég þakka fyrir sms-skilaboð og símhringingar og biðst afsökunar á að hafa ekki svarað öllum sem höfðu samband. Það var mjög notalegt að finna það að maður á vini sem muna eftir manni þótt maður sé kominn hátt á gamalsaldur. Mér fannst einstaklega ómerkilegt eitthvað að verða 28 ára. Mjög óspennandi aldur verð ég að segja. Ekkert spes. Það dró náttúrulega svoítið úr manni máttinn að hafa átt afmæli akkúrat á föstudaginn langa, ekki beint dagur fyrir partý og stuð. Eða það finnst mér eiginlega ekki. Af gjöfum var slatti en án þess að ég vilji móðga nokkurn þá skaraði fram úr gjöfin frá Roald frænda og Sissó en þeir gáfu mér sarí frá Indlandi sem þeir keyptu sjálfir þar þegar þeir voru þar við vinnu. Ég er yfir mig heilluð af þessari gjöf, mér þykir þetta svo einstakt eitthvað. Nú þarf maður bara að læra að klæða sig í þetta.

Annars gengur allt vel hér á bæ. María dafnar vel og er svakalega dugleg að bæta á sig. Ég er auðvitað mjög montin af því að hún sé að þyngjast svona bara af minni brjóstamjólk, því ekki gekk þetta svona vel með Ævar minn. Hann þurfti alltaf ábót. Af eldri krökkunum er það að frétta að þau hreinlega telja niður dagana þangað til skólinn er búinn, orðinn leið á þessi og vilja komast í frí. Rosario á einmitt að fara í fyrsta skipti í unglingavinnuna og José í annað sinn. Þetta er allt svo fljótt að líða. Ég trúi því varla að María sé orðin fjögurra vikna gömul og Lazaro bara farinn að vinna aftur. Mér gengur bara vel að vera ein með Ævar og Maríu á daginn á meðan krakkarnir eru í skólanum og Lazaro í vinnunni. ÞEtta er bara svolítið skipulag en gengur alveg betur en ég átti von á. En ég kemst ekki oft í tölvuna eins og sést á fátæklegum bloggfærslum mínum. Ég reyni að skrifa meira bráðum.