Fæðingin:

Þann 22.mars,(áætlaður fæðingardagur) vakna ég upp kl.09.30 með væga samdráttarverki í leginu. Ég lá uppí í hálftíma í viðbót af því að Ævar var enn sofandi og ég sá að hver samdráttur stóð yfir í um 30 sekúndur og þeir voru á 5 mínútna fresti. Þetta var ekkert mikið sárt og ég taldi ljóst að um fyrirvaraverki væri að ræða, en ég hugsaði með mér að nú væri tækifærið að æfa sig að í að beita jóga-önduninni sem ég lærði þegar ég var í meðgöngujóga á fyrri meðgöngu. Mamma ætlaði að koma niður kl.11 og vera hjá mér og Ævari þar til Lazaro kæmi heim, þar sem hún vissi að mér hafði liðið svo illa í bakinu daginn áður.

Ég fór framúr og mér til undrunar og mikils léttis, hafði ég verið bænheyrð því ég fann nánast ekkert til í bakinu. Ég hef oft fengið þursabit en aldrei verið aðeins sólarhring að jafna mig þannig að mér þótti þetta nokkuð merkilegt. Mamma kom og var hjá mér og Ævar og ég man að þegar klukkan var orðin svona tólf voru verkirnir farnir að versna svolítið og mér þótti erfitt að einbeita mér að því sem hún var að segja og bað hana um að tala ekki við mig þegar hún heyrði mig beita önduninni, því það truflaði mig svo. Hún móðgaðist ekki held ég, en auðvitað gerðum við hvorug okkar grein fyrir því að barnið væri í raun að koma og um alvöru hríðar var að ræða. Það sat svo í mér fyrri reynsla með Ævar, þar sem ég var heima í 27 klst. með óreglulega verki og fór svo á endanum upp á spítala mjög vonsvikin og með aðeins 3 sm í útvíkkun. Þess vegna sagði ég við mömmu að það væri örugglega ekki von á barninu í dag, í fyrsta lagi kannski á morgun. Mér datt ekki í hug að hringja á Áslaugu ljósmóður. Til hvers? Svo að hún kæmi, tékkaði útvíkkkun og segði mér að ég væri með 1-2 sentimetra og langt í fæðingu? Nei, takk, ég gat ekki hugsað mér það.

Ég reyndi að nota hverja hríð og anda mig í gegnum hana með jóga-önduninni. Svo reyndi ég á sama tíma að ímynda mér að líkami minn væri blóm sem með hverjum verki og sársauka, opnaðist meira og meira, eins og vegur fyrir lífið þannig að barnið mitt gæti átt auðvelda útgöngu þegar þar að kæmi. Þetta hljómar kannski eins og klisja en þetta jákvæða hugarfar gagnvart verkjunum virkaði samt ótrúlega vel og hjálpaði mér sálrænt að takast á við þá, og eflaust líkamlega líka.

Lazaro var í vinnunni og krakkarnir í skólanum en ég átti von á þeim heim bráðum þar sem Roald frændi minn ætlaði að vera svo góður að keyra þau til tannlæknis fyrir mig, af því að ég treysti mér ekki til þess. Roald kom upp úr tólf og sá hvernig ég sat í stólnum og gat aldrei talað lengur en í 5 mínútur, þá varð ég að stoppa og loka augunum og anda mig í gegnum hríðarnar. Hann spurði í gríni hvort hann ætti að búa sig undir að taka á móti og við hlógum bæði, og aftur ítrekaði ég við hann eins og mömmu, að þetta væri nú bara byrjunin og ég ætti ekki von á barninu í dag. Ég ákvað samt að hringja í Lazaro og segja honum að ég væri með verki þannig að þetta brysti kannski á á morgun eða á næstu dögum. Guð, hvað ég var vitlaust og í mikilli afneitun. Fæðingarlaugin hafði verið blásin upp nokkrum dögum áður, en mér datt ekki í hug að vera að láta José blása meira lofti í hana strax. Roald fór með krakkana og um eittleytið varð ég alveg ótrúlega þreytt og sótti að mér svefn. Ég sagði mömmu að fara bara upp og að ég myndi leggja mig með Ævari. Hann reyndist aftur á móti ekki hafa neinn áhuga á blundi þannig að mamma passaði hann inní stofu á meðan ég fór inní svefnherbergi og reyndi að sofna. Ég náði aldrei að festa blund, en var svona hálfsofandi og vakandi á milli hríða og kíkti alltaf á klukkuna. Núna höfðu verkirnir haldist stöðugir og ekki versnað meir, en voru 10 mínútur á milli þeirra, þannig að ég var enn þá staðfastari í því að þetta væri ekki að fara að gera sig í dag. Hugsaði með mér, að kannski væri sóttin bara að lognast út af og myndi hefjast aftur um nóttina eða næsta dag.

Um klukkan þrjúleytið kemur Lazaro heim og krakkarnir voru komnir líka. Ég hafði ekki eldað neitt þennan dag, þannig að það voru allir bara að útbúa sér eitthvað sjálfir. Ég útbjó egg handa mér og Lazaro og fékk nokkrar hríðar á meðan, en hallaði mér bara fram á eldavélina og andaði mig í gegnum þær. Ég tók eftir því að Lazaro starði svolítið á mig, en svo hélt hann bara áfram að vesenast í eldhúsinu með mér, bæði jafngrunlaus um það að barnið yrði komið í heiminn eftir 3 og hálfa klst. Við borðuðum og um hálffimmleytið ákváðum við Lazaro að reyna að sofna svolítið og krakkarnir voru með Ævar frammi á meðan. Lazaro sofnaði strax en aftur tókst mér ekki að festa blund. Verkirnir voru að stigmagnast og aftur komnar 5 mínútur á milli. Tíminn leið og ég lá í rúminu og var farin að rymja svolítið í hverri hríð. Um klukkan 17.30, eða klukkutíma í rúminu hugsaði ég með mér að þetta væri eiginlega orðið ógeðslega sárt og að ég myndi ekki halda þetta út mikið lengur. Enn þá hvarflaði það ekki að mér að hringja í Áslaugu. Ég var svo viss um að þetta væri bara rétt að byrja, en hafði þó sæst við að kannski kæmi barnið seint í kvöld eða í nótt. Ég ákvað að reyna að fara í sturtu og sjá hvort að það myndi ekki lina verkina. Ég fór á klósettið og skildi Lazaro eftir sofandi. Þegar ég var komin úr öllum fötunum var mér orðið ógeðslega illt og var ekki með klukku, en áttaði mig á því að það væri nú orðið styttra en 5 mínútur á milli. Ég var með gemsann hjá mér og hugsaði með mér að þegar ég væri búin í sturtu yrði ég að hringja á Áslaugu og bera þetta undir hana. Ég var samt enn þá með það í huganum að ég gæti ekki hugsað mér að hún kæmi og skoðaði mig og segði mér slæmar fréttir varðandi útvíkkunina. Ég var mest hrædd við það að ef þetta héldi svona áfram í marga klukkutíma, yrði það ég sjálf sem myndi gefast upp á heimafæðingu og biðja um að fara á spítalann til að fá deyfingu. Svo rétt áður en ég steig upp í sturtuna hugsaði ég með mér: ,,Nina, enga vitleysu, þú veist að líkaminn þinn leggur ekki meira á þig en þú þolir, þannig að ef þetta er að fara að gerast á næstu klukkutímum (enn í afneitun) þá þolir þú þetta og þarft enga deyfingu.”

Ég fór inní sturtuna kl.18.00 og skrúfaði frá vatninu. Þá gusaðist allt í einu í stórri bunu, tært legvatn og ég horfði bara á eftir því í hálfgerðu áfalli. Verkirnir gjörbreyttust og urðu allt í einu mjög einkennilegir, eða ég varð hálfeinkennileg. Ég reyndi að þrífa mig, rétt komst úr sturtunni og hringdi í Áslaugu. Hún heyrði strax hvers kyns var, enda fékk ég sterka hríð á meðan ég var í símanum og gat þá ekki talað. Með sína reynslu að baki og næmni, tafði Áslaug ekki lengi í símanum heldur sagðist vera að koma. Hún hefur örugglega heyrt á mér að barnið væri að koma, en ég var sjálf enn þá alls ekki viss. Var reyndar hætt að hugsa skýrt á þessum tímapunkti. Ég fór í náttsloppinn minn og gekk inn til Lazaro, ég sagði honum að ég væri búin að missa vatnið og að Áslaug væri á leiðinni. Hann hentist fram úr en ég sagði honum (í miðri hríð) að taka því rólega, það væri eflaust nógur tími enn þá. Ekki væri þó vitlaust að byrja á því að blása betur upp í fæðingarlaugina. José og Lazaro tóku til við það. Ég staulaðist aftur fram á bað, settist á klósettsetuna með handklæði á milli fótanna því legvatnið hélt áfram að renna. Nú voru hríðarnar orðnar verulega harðar og sársaukafullar, en ég upplifði þær öðruvísi. Ég gat ekki notað öndunina lengur heldur gaf bara frá mér einhver einkennileg hljóð og stunur í hvert sinn sem hríð gekk yfir. Ég var hætt að hugsa og farin bara að upplifa það sem var að gerast. Bara eins og gerist hjá dýrunum. Þau hlusta á líkama sinn án þess að vita kannski meðvitað að von sé á ungviði. Ég var ekki meðvituð um að ég væri að fæða barn og var alveg hætt að hugsa eftir að hafa farið aftur inn á bað. Ég veit ekki einu sinni hvers vegna ég fór aftur inn á baðið í stað þess að leggjast upp í rúm eða eitthvað slíkt. Þarna var greinilega minn staður.

Örskömmu síðar birtist Áslaug og talaði eitthvað við mig þarna inni. Ég man ekkert hvað ég sagði við hana en rámar í að hún hafi hlustað á hjartslátt barnsins og sagt að hann væri fínn. Ég fékk hverja hríð á fætur annarri, og man eftir því að hafa sagt við Áslaugu að ég stjórnaði þessu alls ekki lengur. Hún sagði mér svo á eftir að ég hefði verið í endorfín-rússi og hefði rúllað höfðinu til í hríðunum. Áslaug stakk upp á því að fara inn í svefnherbergi því hún gæti ekki athugað útvíkkun þarna inni á baði. Ég man samt að hún sagði að þetta væri örugglega búið og barnið bara við það að koma. Ég trúði henni ekki. Ég staulaðist fram og varð að stoppa við borðstofuborðið á miðri leið og fékk slæma hríð þar, verulega sársaukafulla.

Inni í svefnherbergi settist ég á rúmstokkinn og Áslaug sagði sjá í kollinn á barninu og það væri fullt af hári á honum. Þá kom hörð hríð og ég gargaði á Lazaro að koma. Hann heyrði ekki í mér því hann og José voru að blása upp laugina með rafmagnsdælu sem er nokkuð hávaðasöm. Stelpurnar voru með Ævar og ég held að þær hafi komið inn í herbergið og Áslaug stakk upp á því að nú væri tími fyrir þær að fara upp til mömmu með Ævar eins og talað hafði verið um áður. Áslaug kallaði á Lazaro fyrir mig:,,Lazaro komdu, barnið er að koma!!!” og hann kom hlaupandi inn og það mátti ekki seinna vera. Hann settist bakvið mig upp í rúmið og hélt utan um mig. Allt í einu kom hríð og líkami minn tók algjörlega öll völd. Ég hugsaði ekkert, fann engan sársauka og heyrði ekkert. Hugurinn var algjörlega tómur og bara náttúran sem stýrði ferðinni. Ég reigði mig aftur og Lazaro hélt enn fastar um mig þannig að við vorum eins og eitt, eins og einn og sami líkaminn. Ég fann hitann frá honum og ótrúlega orku sem braust fram í rosalegu öskri sem ég gaf frá mér og þá kom höfuð barnsins út í einum rembing og svo strax rembist ég aftur og þá kom allur búkurinn út. Barnið var fætt þarna á rúmstokkinum og greip Áslaug það og setti strax ofan á magann á mér. Barnið fór strax að gráta og Lazaro og ég bara vorum þarna í einum keng og ég hélt um barnið og dáðumst að því. Hún var svo falleg og hrein, og með svona kolsvart hár og rauðbrún á litinn. Þetta var alvöru indjánabarn og ekkert lík bróður sínum. Áslaug setti handklæði utan um stúlkuna svo henni yrði ekki kalt og við kölluðum á José (sem var enn frammi í stofu) að koma og taka videomyndir og ljósmyndir.

Dóttir okkar fæddist kl. 18.30 (korteri eftir að ljósmóðirin kemur) og tíu mínútum seinna fann ég fyrir einhverju og rembdist pínulítið og út kom fylgjan, heil og falleg, án vandamála, en fylgjan hafði einmitt ekki komið út af sjálfsdáðum þegar ég fæddi Ævar og varð að fjarlægja með aðgerð. Þannig að þetta var mikill léttir. Ég fékk sprautu hjá Áslaugu til að auka samdrætti held ég og koma í veg fyrir blæðingu úr leginu, en Áslaug hafði alltaf haft svolitlar áhyggjur af þessu vegna minnar fyrri sögu. Áslaug sýndi okkur fylgjuna og útskýrði fyrir okkur hvernig hún virkaði inn í leginu. Bæði Lazaro og José boðið að klippa á naflastrenginn en hvorugur hafði hugrekki til þess þannig að ég gerði það sjálf. Ég hafði rifnað lítillega á spönginni og Áslaug deyfði mig og saumaði rifuna. Ég fann ekki fyrir neinu og var líka algjörlega sama, ég komst ekki yfir að ég hefði fætt barnið á þennan yndislega hátt og að hún væri svona fullkomin. Eftir að hafa átt okkar stund fór Lazaro upp til mömmu að segja fréttirnar. Ég var þá sest almennilega upp í rúmið með undirbreiður og stúlkuna mína hjá mér. Ég var í ótrúlegri sigur-og sæluvímu og hef aldrei verið eins vakandi í lífinu. Ég fann reyndar byrja að renna frá mér eitthvað og hafði þá safnast eitthvað blóð í leginu. Áslaug varð að ýta á magann á mér til að þrýsta blóðinu út úr leginu og það var ekki þægilegt. Svo hélt hún við legið í um 20 mínútur en það hætti að blæða og þetta gekk allt vel. Hún hjálpaði mér í föt og svo komu allir krakkarnir og mamma líka til að skoða litla undrið sem enn var nakin í handklæðinu sínu. Mamma fór svo á taugum að hún stoppaði ekki lengi. Þetta var allt gert í svo miklum rólegheitum og mér leið svo vel. Ég sat bara svona í hamingjukasti og fannst ég vera full af orku. Svo var hún mæld og veginn og var 3960 (16 merkur) gr., 52 sm og 36 sm höfuðmál. Mér fannst hún samt svo ofboðslega lítil og fíngerð enda var Ævar svo grófgerður í samanburði, með stórar hendur og fætur og höfuð. Ævar litli kom upp í rúm og hefur frá upphafi verið yndislegur við litlu systur. Hann klappar henni og gefur frá sér alveg sérstak hljóð fyrir hana. Þetta hefur líka verið mikil reynsla fyrir eldri börnin
og jákvætt fyrir þau að sjá fæðingu sem svona eðlilegan hlut.

Þetta var yndisleg fæðingarreynsla og engu líkt að vera í eigin rúmi með alla fjölskylduna í kringum sig. Áslaug hefur komið til okkar á hverjum degi síðan og hún er jafn glöð og við held ég, með hvernig þetta fór. Hún sagðist alltaf sjá það betur og betur í sínu starfi sem ljósmóðir, að þær fæðingar sem gengju best væri einmitt þær þar sem konurnar væru bara í friði í útvíkkunarferlinu, án inngripa og truflana, alveg eins og var hjá mér. Þessa fyrstu daga erum við búnar að vera í rólegheitum mæðgurnar að reyna að koma af stað brjóstagjöfinni og Lazaro hefur verið stórkostlegur, útbýr te fyrir mig og hugsar algjörlega um heimilið. Brjóstagjöf gekk illa hjá Ævari, hann grét mikið og fékk ábót, sem endaði í pelagjöfum sem endaði á því að hann hafnaði brjóstinu 3 mánaða gamall. Núna er ég ekki undir eins miklu álagi og á þriðja degi kom loks mjólk í brjóstin. María litla er ótrúlega vær (heitir María Rúna Nunez Kvaran), hefur nánast ekkert grátið og dugleg að taka brjóstið. Hún léttist dálítið mikið fyrst en er núna vonandi á upp leið í þyngd aftur. Ég er a.m.k. komin með meiri mjók í brjóstin en ég hafði nokkurn tíma með Ævar minn.

Á föstudaginn leið mér illa um kvöldið í jaxli og á laugardaginn var þetta orðinn verkur um allt andlit. Áslaug ráðlagði mér að fara á Læknavaktina og láta kíkja á mig. Ég gaf barninu og fór með leigubíl á meðan Lazaro og krakkarnir pössuðu hana. Mér leið illa að fara frá henni svona lítilli og það akkúrat daginn sem mjólkin kom í brjóstin, en það var eins gott því ég er með kinnholusýkingu hægra meginn í andliti og komin á sýklalyf við því.

Takk fyrir allar kveðjurnar :)