Baby BluesJæja, ég er orðin enn þá svangari, þreyttari og pirraðari en ég man eftir að hafa verið í langan tíma. Ég held að þungunarhormónar séu að gera mér lífið leitt þessa dagana og ég ef verið rosalega viðkvæm eitthvað og lítið mátt út af bregða til þess að ég bara brotni saman. Ég man nú ekki eftir að hafa verið svona á fyrri meðgöngu. Samt get ég ekki sagt að ég vilji að barnið farið að koma strax. Þetta eru blendnar tilfinningar og allt öðruvísi en á fyrri meðgöngu. Þá var maður svo spenntur að sjá barnið að maður var farinn að vonast eftir að það kæmi bara í nóvember, þótt áætlaður fæðingardagur væri ekk fyrr en 7.desember. Núna líður mér ekki eins. Ég er auðvitað rosalega spennt að fá barnið í fangið og sérstaklega að sjá hvernig það lítur út. Verður það annað eintak eins og Ævar, svona ljós á hörund og hár, eða meira útlendingslegt? En svo er ég líka ekkert að flýta mér af því að ég veit hve erfitt það verður að vera með tvö svona lítil börn og líka það, að ég man hvað ég saknaði þess fljótt að vera ólétt eftir að Ævar fæddist, þannig að ég er alveg sátt við að bíða róleg þann tíma sem eftir er og reyna að njóta hans.
Ég er farin að huga meira að fæðingunni og vona svo innilega að þetta gangi upp hérna heima í þetta skiptið. Stundum verð samt svolítið hrædd þegar ég hugsa um sársaukann sem ég fór í gegnum þegar Ævar fæddist, og sérstaklega af því hvað hans fæðing var hryllilega langdregin. Maður getur vel þolað slæman sársauka, en ekki í tvo sólarhringa. Mig dreymir mikið fæðingu þessa barns og þeir draumar eru alltaf jákvæðir, barnið bara rennur út og ég finn ekki fyrir neinum sársauka eða kvölum. Fyrir nokkrum dögum dreymdi mig að þetta var stúlka, rosalega stór og þroskuð, með ljóst hár og ótrúlega falleg, ljósgræn augu. Ég bara get ekki hugsað mér að fara aftur upp á spítala og vona að þetta eigi eftir að ganga eðlilega fyrir sig og verði ekki langdregið.
Annars fór ég í mæðraskoðun til Áslaugar 22.febrúar og þetta skiptið neyddist ég til þess að fara ein af því þetta var ekki á frídegi hjá Lazaro. Þetta gekk allt mjög vel en ég hafði þyngst um tvö kíló sem mér fannst heldur mikið á tveimur vikum, en Áslaugu fannst það bara eðlilegt, enda hafði ég ekkert þyngst í tvo mánuði þar á undan. Ég var með 135/70 blóðþrýsting (hærra en ég mælist vanalega með), þvagprufan var eðlileg og legið orðið 37 sentimetrar. Það hafði þá stækkað um 3 sentimetra á 2 vikum sem mér fannst svolítið mikið en Áslaug sagði að þetta dafnaði bara svona vel hjá mér og ég er alveg eins og á fyrri meðgöngu, vel yfir meðallagi í legstærð. Þannig að Áslaug telur að þetta verði nú ekki 12 marka barnið sem ég var að vonast eftir. Henni fannst það líka vera alveg við það að skorða sig, en kollurinn þó ekki alveg fastskorðaður. Svo var auðvitað alltaf jafn gaman að heyra hjartsláttinn eins og vanalega. Þannig að ég fór bara heim sátt og glöð og umfram allt þakklát fyrir að fá að ganga í gegnum aðra heilbrigða meðgöngu.
Svo svona til þess að skrifa um eitthvað annað en barnastúss og meðgöngu þá keyptum við Lazaro okkur rúm í Ikea þar sem þessi gamli unglingabeddi sem við Lazaro höfum sofið á í 4 ár og ég þar á undan í mörg ár, var löngu búinn að vera. Við höfðum reyndar keypt nýja dýnu ofan á hann, en hún hafði lítið að segja þegar undirlagið var orðið svona eftirgefanlegt og gamalt. Við tókum bara lítið og nett rúm í Ikea og lentum svo auðvitað í martröð við að setja það saman. Það tók okkur á fimmta tímann að klára þetta og ef José hefði ekki verið með, þá hefði þetta aldrei klárast. Hann er nefnilega ansi klár varðandi svona atriði. Ég svaf reyndar ekki vel fyrstu nóttina í rúminu af því að ég var búin að ofgera skrokknum á mér svo við að setja það saman að ég var bara einn verkur og stingur. En svo er þetta auðvitað allt annað líf núna. Þvílíkur munur að vera í stífu rúmi sem maður sekkur ekki ofan í þegar maður sest á það.
Annars var ég að hugsa um athugasemdina sem var setti í kommenta-kerfið hjá mér neðan við síðustu færslu, sem var svona frekar neikvæð fannst mér og ég svaraði svona kannski heldur hastarlega. Þið lesið þetta bara sjálf ef þið hafið áhuga, en þetta kom mér til þess að hugsa svolítið um það hlutverk að vera stjúpforeldri sem ég held að sé oft á tíðum mjög vanmetið, sérstaklega í tilfellum eins og mínum þar sem ég er með mín stjúpbörn hjá mér alltaf, en ekki bara aðra hvora helgi eða eitthvað slíkt. Að vera stjúpmamma er ekki auðvelt hlutskipti og hvort sem manni líkar betur eða verr, þá er maður í sífelldum samanburði við hina líffræðilegu móður og allt sem tengist þessu er mjög viðkvæmt og vandmeðfarið. Ég gerði mér auðvitað ekki þær væntingar að krakkarnir kæmu hér til Íslands og færu að kalla mig mömmu, en mér finnst samt leiðinlegt þegar einhver spyr þau: ,,Er þetta mamma þín?" og þau segja nei, jafnvel í svolítið pirruðum tón. Svo finnst mér líka leiðinlegt þegar eldri krakkarnir hafa bókstaflega ráðist á Kelly í þau örfáu skipti sem hún hefur ruglast og óvart kallað mig mömmu þegar hún hefur yrt á mig. Kannski myndi hún hafa viljað kalla mig mömmu, þar sem hún var bara 7 ára þegar hún kom hingað, en hún mun aldrei gera það út af því að eldri systkini hennar koma algjörlega í veg fyrir slíkt, þau upplifa það sem svik við mömmu þeirra í Perú. Ég þekki fullt af börnum hér á landi sem kalla stjúpforeldra sína mömmu og pabba og líka líffræðilega foreldra sína. En svona upplifa þau þetta. Þegar maður eignast síðan sitt eigið barn þá verður ástandið enn þá flóknara og maður tekur mjög nærri sér allar athugasemdir sem gefa í skyn að maður taki eigið barn fram yfir stjúpbörnin, eins og mér fannst þessi áðurnefnda athugasemd/komment gera. Maður verður eiginlega hálfmóðursjúkur gagnvart þessu og fær stundum sektarkennd yfir að knúsa Ævar, þó það sé fáránlegt, enda kemur maður alltaf svolítið öðruvísi fram við ungabörn en stálpuð börn. Kannski eru tilfinningar mínar í garð Ævars að einhverju leyti öðruvísi en gagnvart hinum börnunum, enda hef ég ekki haft þau hjá mér frá fæðingu og því farið á mis við mörg tímamót í þeirra lífi. En ég tel mig hafa tekið þeim meira en opnum örmum og lagt mig alla fram við að gera líf þeirra gott hér á Íslandi. Ef eitthvað er, hafa þau haldið mér í ákveðinni fjarlægð, líklega af hræðslu við að vera annars að svíkja mömmu sína á einhvern hátt.
Jæja, ég ætla ekki að hafa þetta lengra í bili,
Nínos og Krílos,
36v + 2d.
