SviptingarÞað er margt búið að gerast núna og það má vel vera að ég hafi gengið skrefinu of langt í framkvæmdunum en ég er ánægð.
Ég fékk á föstudaginn var þá hugjómun að kannski gætum við endurskipulagt niðurröðun okkar í herbergi á þessu heimili. Eins og þið öll, aðdáendur mínir (ehm...) vitið höfum við Lazaro sofum út í bílskúr með Ævar síðan í sumar. Þetta er enginn venjulegur bílskúr heldur málaður, parketlagður, með tölvu, sjónvarpi, ísskáp og baðherbergi með sturtu. Í raun 28 fm stúdíoíbúð. Þetta hefur svo sem verið ágætt en leiðigjarnt að burðast með Ævar þangað á kvöldin og svona. Stelpurnar hafa verið í svefnherberginu okkar með kojur og sú sambúð hefur ekki gengið sem best. 13 ára og 9 ára eru ekki aldurshópar sem eiga vel saman, önnur vill vera pæja með gellulegt og flott í kringum sig en hin vill leika með Barbie-dúkkur, klippa út og föndra og hefur ekkert sans á því hvort það er dras eða ekki sem því fylgir. Þetta eru orðnar eilífar styrjaldir og rifrildi auk þess sem Charo (sú eldri) skammast sín svo fyrir hvernig herbergið er alltaf útbíað eftir Kelly að hún vill ekki bjóða vinkonum sínum heim. José er í pínulitlu herbergi frammi á gangi sem er svo lítið og mjótt að ég kemst eiginlega ekki þangað inn í öllu mínu veldi.
Hugdettan sem ég fékk á föstudaginn var, var semsagt sú að ég og Lazaro flyttum aftur inn í gamla svefnherbergið okkar (með Ævar auðvitað), Kelly fengi pínulitla herbergið á ganginum, og eldri krakkarnir skiptu með sér bílskúrnum. Ég varð svo æst yfir þessu að ég hringdi til Lazaro í Perú og bar þetta undir hann. Hann var sammála um að þetta væri örugglega góð lausn en bað mig að bíða með framkvæmdir þar til hann kæmi heim. Honum leist ekki á að ég færi ófrísk (komin 7 mánuði á leið) að standa í þessu ein. Ég svona eiginlega hummaði eitthvað og um kvöldið gat ég ekki sofnað fyrir æsingi. Ég var að skipuleggja hvernig væri best að skipta bílskúrnum upp. Og vitið menn, kl.10 næsta morgun rak ég krakkana af staf og hóf framkvæmdir. Í forheimsku minni hélt ég að þetta yrði ekki svo mikið mál en við vorum ekki búin fyrr en kl.20 um kvöldið!
Fyrst tæmdu stelpurnar skattholin sín og allt dót var rifið út úr herberginu þeirra. Það var hræðilegt að sjá það magn af drasli sem kom þaðan út. Þær eiga semsagt kojur sem eru rosalega stórar, 2m á lengd og alveg í fullorðinsstærð. Þessi ferlíki má taka í sundur og nota sem aðskilin rúm. Viðbjóðurinn sem kom í ljós þegar við byrjuðum á þessu var alveg ótrúlegur. Ég hafði alltaf talið að herbergið væri í ágætis ásigkomulagi en þá var það allt á yfirborðinu. Á bakvið kojurnar, undir þeim, til hliðar við þær (þetta er svo þröngt sko, að þið verðið bara að reyna að ímynda ykkur hvers vegna maður komst aldrei að þessum hlutum) var allt fullt af drasli og nánast öll leikföngin sem ég hafði geymt frá barnsaldri óskemmd og gefið stelpunum (eða svona frekar Kelly) voru ónýt og brotin og sundurtætt. Allar Barbie-dúkkur búnar að týna öllum fötum og fylgihlutum og þau fáu sem fundust klippt í sundur og rifin, blómaálfadúkkurnar mínar sem ég hafði sko varðveitt í plastpokum bara í rúst og eiginlega allt horfið sem fylgdi þeim, púsluspil, leikir, tölvuspil, plastdýr, teiknidót, My Little Pony, He-Man-kallar, leikfangahljóðfæri, allt ónýtt og skemmt. Ég veit að þetta hljómar kannski fáránlega en ég skemmdi aldrei dótið mitt sem barn og hafði ætlað að geyma þetta handa börnunum mínum þegar ég yrði stór. Svo fór þetta svona. Mér lá við gráti þegar stofugólfið var bara fullt. Það eina af dótinu mínu sem hafði lifað af þetta 1 og hálfa ár sem krakkarnir hafa búið hér, eftir tuttugu ára varðveislu, voru tuskudýrin (enda erfitt að skemma þau) og svona flestar barnabækurnar, einfaldlega vegna þess að þau hafa engan áhuga á að lesa. Þetta endaði náttúrulega þannig að eitthvað af dótinu var dæmt nothæft, en flest fór bara í ruslið. Ég bara sat og horfði á þetta og hugsaði með mér: ,,Ok, Nína. Taktu þessu rólega. Þetta eru eftir allt saman, dauðir hlutir sem skipta ekki neinu máli í samanburði við aðra hluti í lífinu. Náðu bara í rusapoka og láttu þetta fjúka". Og það var það sem ég gerði. Tveir yfirfullir, svartir ruslapokar fóru á haugana ásamt æskuminningum mínum...sniff.
Jæja, varðandi flutningana, þá var það martröð að koma þessum kojum í sundur og út úr húsi og það tók óendanlega langan tíma, en með hjálp José hafðist það. Við urðum að taka þær algjörlega í sundur og það reyndist síðan jafnflókið að skrúfa þær allar saman aftur inn í bílskúr, ég hélt ég myndi sturlast á þessu. Lítið þurfti að gera við herbergið hans José því við létum öll húsgögn þar halda sér, líka rúmið, af því að það er allt svo sérsniðið þarna inn í þetta litla rými. Kelly tók út vítiskvalir að þurfa að brjóta saman öll fötin sín og koma þeim fyrir í nýja herberginu en henni fannst meira gaman að raða leikföngunum sínum þarna inn. Hún er alsæl með sitt litla herbergi, enda er hún enn þá svo lítil að hún og vinkonurnar geta alveg leikið sér þarna. Hún er meira að segja með pínulítið sjónvarp á veggnum.
Charo og José er með rúmin (semsagt fyrrverandi kojurnar) í sitthvorum enda bílskúrsins, með sitthvort skattholið, tölvu með ADSL-tengingu á stóru sameiginlegu skrifborði sem skiptir rýminum svolítið í tvennt, sitthvorn svartan stólinn, sitthvort sjónvarpið í fullri stærð, Nintendo-tölvu og Playstation 2 tölvu. Rýminu hefur verið skipt nákvæmlega í tvo helminga og nú vantar bara að kaupa eitthvað eins og skilrými (svona til dæmist þessi sem standa á gólfinu og hægt er að leggja saman eins og harmonikku eða bara hreinlega tjald sem má draga fyrir) til þess að þau geti lokað sig af. Eins og er þurfa þau að hátt sig á baðherberginu en við reddum þessu bráðlega þannig að þau fái meira næði. Þó að þetta sé ekki beinlínis sitthvort herbergið, þá held ég að margir 13 og 15 ára krakkar myndu vilja hafa 14 fm herbergi (þetta er 14 fm á mann þegar þessu er skipt svona upp) með öllum þessum græjum sem ég minntist á, plús ísskáp og örbylgjuofn og eigið baðherbergi með sturtu. Þannig að ég vorkenni þeim nú ekki.
Ástæða þess að ég ákvað að gera þetta var að mér finnst mikilvægast að krökkunum líði vel. Við Lazaro notum svefnherbergið bara til þess að sofa í (eða svona nokkurn veginn bara til þess að sofa) og börn nota herbergi til að sofa, læra, leika sér, bjóða vinum heim og s.frv. Þau þurftu meira á þessari breytingu að halda en við. Núna getur Kelly rústað sínu litla herbergi eins og hún vill og engin Charo er til að nöldra í henni og eldri krakkarnir hafa miklu meira rými og sjálfstæði og aðstöðu til að bjóða vinum heim án þess að skammast sín.
Fyrir mig er það yndislegt að vera komin aftur inn í hús á næturna. Þetta er allt annað líf að geta lagt Ævar í rimlarúmið sitt þegar hann leggur sig á daginn (hann er eiginlega vaxinn upp úr vagninum) og hallað hurðinni, í stað þess að vera með hann inn í stofu í sófanum og enginn getur talað á meðan hann sefur og hætta á að hann detti fram úr. Svo er mikill lúxus að þurfa ekki að bera hann út á kvöldin milli 9 og 10 og vera þar með úr leik sjálfur, fastur úti bílskúr af því að ekki skilur maður hann eftir þar. Núna bara gef ég honum að drekka, fer svo með hann upp í rúm, svæfi hann og fer svo fram að sinna því sem ég vill eða horfa á sjónvarpið. Þetta er allt annað líf. Ég horfði líka á sjónvarpið úti á meðan hann svaf, en maður varð helst að hafa slökkt á hljóðinu og gat ekki sturtað niður klóinu af ótta við að vekja hann. Þannig að þótt að mér hafi fundist skrýtið að sofa í gamla svefnherberginu mínu fyrstu nóttina af því að það var svo lítið í samanburði við bílskúrinn, þá er ég alsæl með breytingarnar. Ég vona að Lazaro verði það líka. Ég er rosalega spennt að sýna honum þetta.
Þessi laugardagur varð alveg ótrúlega erfiður og strembinn, en það var vel þess virði. Ég gat reyndar ekki sofnað um nóttina vegna verkja í skrokknum, en ég fann svo til í fótunum og bakinu eftir þessa burði og flutninga. En núna ætla ég að reyna að slaka aðeins á.
Af öðru er það að frétta að ég er nánast búin með þriðju ritgerðina mína (vakti til hálfþrjú síðustu nótt og notaði friðinn meðan krakkarnir sváfu, til þess að vinna) og þá er bara ein pínulítil eftir og ég er frjáls.
Mitt næsta skref er að fara í gegnum bækurnar mínar og alla pappíra og losa mig við það sem ég vill ekki eiga. Ég er búin að fá mig fullsadda af drasli sem eltir mann á röndum.
By the way, 3 dagar í Lazaro minn.
Nínos og Krílos,
33 vikur.
