Stressið að drepa mannJæja, ég verð að fara að taka sjálfa mig svolítið í gegn. Ég er nefnilega farin að stressa mig heldur mikið út af fáránlegum hlutum. Ég vildi helst að allt gerðist í gær en ekki á morgun. Fyrir nokkrum dögum tók ég æðiskast og hreinsaði til allt í eldhúsinu hjá mér, tók út úr hverjum einasta skáp og henti og endurskipulagði. Núna er þetta allt voða fínt en það var ótrúlega mikið drasl sem hafði safnast saman þarna. Ég hamaðist og hamaðist og þegar ég var loksins búin þá var ég að drepast í fótunum og bumban á mér var bara grjóthörð. Mér var eiginlega frekar illt í henni. Maður má passa sig þegar maður er óléttur, það er oft eins og manni finnist maður hafa sömu orku og getu og áður, en svo reynist raunin allt önnur. Svo tók ekki betra við þegar ég reyndi að sofna um kvöldið var ég bara andvaka og hélt áfram að taka til í eldhúsinu í huganum, þetta var orðin svona hringavitleysa. Ég réð bara ekkert við hugsanirnar.
Síðan þá hef ég bara ekki getað stoppað. Mér finnst ég eiga eftir að ganga frá endalausum verkefnum. Ég áttaði mig til dæmis á því að við Lazaro þurfum að skila inn gögnum vegna fæðingarorlofs mjög bráðlega og því fór ég í dag og sótti vottorð um áætlaðan fæðingardag barns, fór með tilkynningu til vinnuveitenda Lazaro sem hann þarf að fylla út, hringdi út af skattkortinu mínu og fleira í þeim dúr. Síðan þurfti ég að fara með bílinn hennar mömmu í skoðun og fékk endurskoðun á hann. Ég var helvíti fúl vegna þess að ég fékk líka endurskoðun á minn bíl og er bara nýbúin að laga það og fá skoðun á hann. Núna þarf ég að gera það sama með hennar bíl, en eins og þið vitið flest, má hún ekki keyra í bili vegna flogaveiki og því lendir þetta allt á mér. Er ótrúlega svekkt yfir þessu, mér vaxa allar svona aukaferðir út úr húsi svo í augum. En hann Agnar góðvinur minn ætlar að koma með mér í þessa viðgerðaferð og keyra mig heim, því að ég þarf að skilja bílinn eftir.
Ég á enn eftir að gera tvær ritgerðir í skólanum og vildi helst byrja strax en get það ekki vegna þess að kennararnir vilja ekki segja okkur hvaða ritgerðarefni eru í boði fyrr en við komumst lengra í kennsluáætlunum. Ég er hundfúl yfir þessu því ég nenni ekki að bíða eftir þessu. Barnið kemur eftir 8 vikur og ég vil vera búin þá. En það góða er að ég hef klára stóru ritgerðirnar tvær og þessar sem eftir eru, eru mun minni.
Svo mundi ég allt í einu eftir skattskýrslunum í dag og hugsaði með mér að það væri nú best að vera búin að ganga frá þeim áður en að barnið kæmi. Svo mundi ég að það er ekki einu sinni búið að senda á mann launamiðana eða skýrslurnar sjálfar, þannig að maður gerir ekki mikið í þessu strax. En það koma svona dagar þar sem mér finnst allur heimurinn vera á herðum mér og verkefnunum aldrei ætla að ljúka. Svo á eftir að fara með hundinn í árlega skoðun, krakkana til tannlæknis, Lazaro til augnlæknis þegar hann kemur og guð má vita hvað annað. Ég fæ bara dúndrandi höfuðverk við tilhugsunina um allt þetta. Svo á José afmæli bráðum og ég er ekki að nenna að standa í þessu öllu.
Er ég ekki skemmtileg og jákvæð þessa dagana? Það eina góða í þessu öllu er að Lazaro kemur bráðum heim, eftir nákvæmlega 9 daga. Það er sko talið niður hér á bæ. Ég verð að reyna að ná betri slökun svo að ég lendi ekki í sömu hremmingum og þegar Ævar fæddist, að vera svo uppgefin að ekkert gekk upp. Það er bara eins og ég sé með dálítið þráhyggjukenndan hugsanagang og eigi erfitt með að slaka á inn á milli verkefna. Ég festist alltaf í því að hugsa um það sama.
En það er svo margt sem gæti verið verra en þetta, það veit ég að reynslu margs fólks sem er í tengslum við mig á einn eða annan hátt. Sumir eru að missa fyrirtækin sín, aðrir heilsuna og enn aðrir lenda í því að verða sviknir af sínum nánustu. Þegar maður husar um svona lagað þá eru mín fáránlegu vandamál víst ansi lítils háttar og maður má skammast sín fyrir að vera að kvarta.
Nínos og Krílos.
32 vikur í dag.
