Nú Kveð Ég Gamla Árið

Þar sem steikin er komin í ofninn, salötin tilbúin, Lazaro er enn ekki kominn heim úr vinnunni, krakkarnir að leika inn í herbergi, Ævar sofandi úti í vagni, þá ákvað ég að skrifa smávegis um gamla árið sem rennur senn sitt skeið á enda.

Ég held að árið 2005 hafi á margan hátt verið mér betra en árið á undan, þó kvarta ég ekki þar sem árið 2004 gaf mér hvorki meira né minna en fjögur börn! Það helsta sem ég hef áorkað á þessu herrans ári 2005 er að ljúka MA-ritgerðinni minni á meðan ég var í fæðingarorlofi með Ævar litla, segja upp vinnunni hjá Símanum, selja íbúðina hans Lazaro með ágætis hagnaði, ljúka næstsíðustu önn minni við Háskólann með mjög ásættanlegum einkunnum (og 6 ritgerðum!), og halda heimilinu gangandi.

Ég setti krakkana í Langholtsskóla og gengu þau umskipti vel fyrir sig. Ég sá til þess að José byrjaði að vinna sér inn pening með því að bera út Fréttablaðið og lét hann líka fara í unglingavinnuna og vera í fótbolta hjá Þrótti. Svo fór hann til Skotlands í fótboltaferð og ég skipulagði það allt með honum, bæði fjárhagslega og varðandi vísa-áritun sem hann þurfti að hafa til Bretlands.

Ég setti báðar stelpurnar í danstíma hérna í nýju miðstöðinni í Laugardalnum og þetta árið urðu allir krakkarnir að koma sér sjálfir í skóla og áhugamál, fyrir utan einstaka skipti sem José var að leika á öðrum völlum en hjá Þrótti. Þannig að þau hafa öll orðið mun sjálfstæðari á þessu ári.

Ég varð líka ófrísk á þessu ári og hef haldið heilsu hingað til sem betur fer og vona að svo verði áfram.

Ég held að ég megi bara vera þakklát fyrir árið sem er að líða þrátt fyrir að það hafi ýmislegt gengið á í fjölskyldunni. Mamma mín hefur ekki átt sjö dagana sæla vegna veikinda og það hefur sett sitt strik í reikninginn hjá okkur. Það er alltaf erfitt að sjá sína nánustu þjást og geta lítið gert til að hjálpa þeim. En vonandi færir komandi ár okkur öllum betri tíma og bjartari daga. Gleðilegt nýtt ár til ykkar allra!

 
Á milli jóla og nýárs

Ég er eiginlega ekkert voðalega spennt fyrir áramótunum verð ég að segja. Ég nenni ekki að standa í þessu. Var ekki alveg nógu mikið á mann lagt að þurfa að vera með veislumat á jólunum þó að það þurfi ekki að endurtaka leikinn einungis viku síðar? Mér finnst þetta misnotkun. Svo er ég ekkert hrifin af flugeldasprenginum, en þær eru víst ómissandi fyrir fjölskyldufólk eins og okkur, allt barnanna vegna. Við sprengdum upp í fyrra og ég man að mér fannst það ekkert gaman, Ævar var inni hjá mömmu og henni Jóhönnu og meðan ég, Lazaro og krakkarnir fórum út í nístandi frost (það var ótrúlega kalt) og sprengdum upp allan pakkann. Það tók að mér fannst óralangan tíma að gera þetta þrátt fyrir að við hefðum keypt minnsta fjölskyldupakkann. Svo var ég á taugum að það kviknaði í einhverju okkar.

Þannig að ég er ekkert að missa mig yfir gamlárskvöldi. Enda hef ég einhverja tilfinningu þess að óvæntir gestir (ok, gestur) gætu birst á svæðinu eins og á aðfangadagskvöld. Svo veit ég ekkert hvernig hann Ævar á eftir að taka öllum þessum sprengingum og látum. Ég vona að hann verði ekki hræddur, ekki það að ég eigi von á því svosem, hann er með svo mikið jafnaðargeð. Kannski er þessi drungi í mér vegna þess að það styttist óðfluga í það að Lazaro hverfi af landi brott og ég verði ein eftir með allt liðið. Ég bara er ekki að meika tilhugsunina. Samt liggur við að ég sé orðin þreytt á að telja niður dagana og vildi bara að hann færi strax svo að hann kæmi fyrr heim. Ætli hann eigi ekki eftir að sjá mun á mér þegar hann kemur til baka? Ég verð komin meira en 7 mánuði á leið þegar hann kemur til baka. Hann fer út 8.janúar og kemur aftur 4.febrúar. Úff...ég bara er á bömmer útaf þessu, við höfum mest verið aðskilin í eina viku í þessi 4 ár sem við höfum verið saman.

Annars verð ég auðvitað að koma að smá monti út af Ævari mínum. Hann er alltaf að bæta nýjum uppgötvunum í safnið. Núna dansar hann við alla tónlist og hermir mikið eftir því sem við gerum. Ef maður hristir höfuðið þá gerir hann það alveg eins. Hann kann líka að smella tungunni og þó hann sé ekki farinn að tala enn þá, þá heldur hann uppi löngum samræðum við mann á sínu eigin tungumáli. Hann og Lazaro eiga stundum í meiriháttar rökræðum, og hann horfir svo stíft í augum á pabba sínum og "talar" alveg á hundraðinu við hann. Þetta er rosalega fyndið sko. Ég er svo forvitin að sjá hvort kemur fyrst, íslenskan eða spænskan, eða hvort það verður bæði í einu. Svo erum við líka farin að fara út í göngutúra (reyndar mjög stutta) án þess að vera með vagn eða kerru og hann gengur þá bara sjálfur. Hann á reyndar svolítið erfitt með að ganga í snjógallanum, hann er svo fyrirferðamikill eitthvað, en honum finnst hann meiriháttar stór strákur núna og sættir sig ekki við neitt smábarnarugl sko, nema þegar hann er þreyttur og lítill í sér auðvitað...

Svo er ég farin að lesa fyrir næstu önn. Það er eins gott ef ég ætla að klára þetta áður en barnið fæðist. Ég bara veit ekki alveg hvernig ég fer að því að skrifa fleiri ritgerðir í bili. Ég er svo uppurrin eitthvað varðandi hugmyndir. Ég þarf að ég held að skrifa tvær mjög litlar og tvær mjög stórar og þá hef ég lokið 10 síðustu einingunum í þessu Masters-námi. Þetta er lokaspretturinn en það er eins og maður finni ekki alveg orkuna til þess að ljúka honum. En því fyrr sem ég klára þetta, því fyrr get ég farið að slaka á og einbeita mér algjörlega að komandi fæðingu. Þannig að það er eins gott að reyna að lesa núna vel áður en kennslan hefst. Mikið er ég orðin þreytt á að vera í þessu námi. Þetta er ekki auðvelt þegar metnaðurinn við að halda einkununum uppi er svona mikill. Maður getur sjálfum sér um kennt.

 
Gleðileg Jól!!!

Ég var búin að undirbúa þessi jól svo ótrúlega vel að ég hef bara aldrei vitað annað eins. Enda heppnaðist aðfangadagur vel fyrir utan smávegis óvænta uppákomu. Ég var búin að ganga frá öllum jólagjöfum tveimur vikum fyrir jól og notaði óspart tækifærið ef að fólk birtist (eins og þegar afmælinu hans Ævars) til þess að losa mig við gjafir. Þannig á aðfangadag var eiginlega mjög lítið af gjöfum að koma til skila. Agnar og Jóhanna vinkona mín birtust bæði á sama tíma með rausnarlegar gjafir og hann Helgi Gnýr, sonur hennar Jóhönnu, var ótrúlega krúttlegur í jólasveinafötum frá toppi til táar. Hann tók það skýrt fram að hann væri Skyrgámur en ekki Stúfur eins og margir virtust halda af einhverjum dularfullum ástæðum (hann er 3 ára). Það var svo gaman að sjá þau.

Svo var ég búin að ganga frá öllum matnum svo snemma um daginn að klukkan tvö fórum við fjölskyldan bara að spila Trivial Pursuit (stelpur á móti strákum) og við stelpurnar unnum, en þeir höfðu nú unnið deginum áður þannig að það er jafntefli núna. Ég hef aldrei upplifað það áður að vera bara að spila á aðfangadag, það hefur alltaf verið allt í stressi fram á síðustu stundu. Það margborgar sig að vera vel í tíma og skipulagður þannig að maður geti notið stundarinnar sjálfrar sem jólin eru og sé ekki hálfdauður þegar maturinn hefur verið borðaður.

Mamma kom niður til okkar um hálf-fimmleytið enda stóð til að fara öll saman í Fríkirkjuna í Reykjavík þar sem elstu krakkarnir eiga að fermast næsta vor. Mamma var ekki fyrr komin inn en að það heyrðust ógurleg læti á glugganum og fyrr en varði var barið fast á útidyrnar. Þetta var þá Hurðaskellir mættur á svæðið í öllu sínu veldi og var það algjörlega óvænt heimsókn sem sló alveg í gegn hjá krökkunum. Þau hafa öll (já, líka stóru krakkarnir) fengið í skóinn en fundist leitt að sjá ekki jólasveinana. En nú fengu þau svo aldeilis að sjá einn risastóran og hávaðasaman. Við tókum myndir af þeim með honum og Ævar lét sér lynda vel framan af að vera í fanginu á honum. Svo kom reyndar smá skeifa á litla kallinn en ekkert til þess að tala um. Ég gaf jólasveininum smá pakka og hann hélt svo á brott með hurðaskellum og látum. Það var ekki fyrr en ég og Lazaro vorum komin upp í rúm um nóttina að Lazaro spurði mig hver þessi jólasveinn hefði eiginlega verið og af hverju hann hefði komið heim til okkar? Ég fékk algjört hláturskast vegna þess að ég auðvitað þekkti góðvin okkar hann Sigurð Pétur eins og skot á röddinni (hann hafði þá fengið þessa hugdettu að líta við hjá okkur í búningnum sínum, en hann leikur oft jólasvein) og ég trúði því ekki hvernig Lazaro gat bara hafa haldið áfram deginum eins og ekkert væri eðlilegra, fyrst að hann vissi ekkert hvaða maður þetta eiginlega var. Ég spurði nú bara hvort hann héldi að ég hleypti bara hvaða jólasveinum af götunni inn til okkar! Hann er svo mikið krútt hann Lazaro, honum fannst þetta mjög eðlilegt allt saman að það hvarflaði ekkert að honum að efast um að þetta væri bara svona almenningsþjónusta að jólasveinar kæmu heim til fólks ókeypis á aðfangadag til þess að skemmta börnunum.

Jæja, við fórum svo í kirkjuna og það var mjög notalegt og eins gott að vera núna á sjö manna bíl svo að við og mamma kæmumst öll fyrir. José og Rosario tóku þátt í messunni ásamt hinum fermingarbörnunum og báru logandi kerti við altarið. Þetta var voða falleg stund. Svo var presturinn hann Hjörtur Magni líka svo indæll að halda tímanum í skefjum þannig að þetta færi ekki yfir 45 mínúturnar. Það var svo mikið af litlum börnum þarna sem voru að farast úr spenningi að komast heim í matinn og pakkana. Ævar skemmti sér konunglega og Kelly hjálpaði okkur mikið með hann því hann var auðvitað ekkert á því að sitja kyrr. Hann var í því að skemmta fólkinu á bekknum bakvið okkur með brosum, hlátri og andlitsgeiflum. Þau voru að springa úr hlátri nánast alla messuna og heyrðu eflaust lítið af því sem presturinn sagði í predikuninni.

Þegar heim var komið var maturinn borinn á borð og ég verð nú bara að segja að ég hef sjaldan staðið mig eins vel í eldamennskunni og fundið jafn lítið fyrir henni. Það var náttúrulega af því að ég gerði þetta allt svo vel í tíma, byrjaði að undirbúa deginum áður. Við vorum með lambalæri sem bráðnaði uppí okkur, grænar baunir, maísbaunir, ferskt salat með sítrónu, kartöflusalatið mitt fræga, sykraðar kartöflur, hrísgrjón (já, það er víst ekki hægt að sleppa þeim á þessu heimili) og Bernaise-sósu. Þetta var virkilega ljúffengt og allir, meira að segja mamma sem vanalega borðar afskaplega lítið, átu yfir sig. Eiginlega það illa að við vorum bara lengi frameftir kvöldi að jafna okkur. Þessu var svo rennt niður með jólaöli og appelsíni.

Svo fórum við að opna pakkana og ég var nú aldeilis búin að skipuleggja það í þaulana. Ætlaði ekki að láta þetta allt fara í vitleysu eins og í fyrra þegar krakkarnir réðust öll í einu á pakkana, allt fór í rúst og á endanum vissum við ekkert hver hafði gefið hverjum hvað. Núna ætlaði ég að stjórna þessu með heraga og láta bara alla sitja í hring saman og opna einn pakka í einu. Þetta gekk nú aldeilis frábærlega þangað til allt í einu um níuleytið var dinglað bjöllunni. Ég hafði ekki hugmynd um hver í ósköpunum þetta væri, því hverjum dettur í hug að koma í óvænta heimsókn á aðfangadag??? Þá var þetta Geiri frændi sem bauð sér sjálfur til okkar og er það óvænta uppákoman sem ég minntist á fyrr. Ég get ekki sagt að ég hafi hoppað hæð mína (sorry Geiri, ef þú lest þetta) og allt gjafastússið fór fyrir bí af því að Geiri talaði stanslaust við mig um geimverur og samsæri og bækur á meðan börnin opnuðu gjafirnar þannig að ég átti mjög erfitt með að einbeita mér að því sem var að gerast. Ég varð á endanum að biðja hann um að bíða aðeins með að spjalla þannig að ég gæti fengið að taka þátt í gjafagleðinni. Ég held að ég viti þrátt fyrir allt nokkurn veginn hvað hver fékk. Þar að auki kom hann með fullan poka af gjöfum til annarra aðila í fjölskyldunni sem pabbi hans greinilega ætlast til að ég komi á rétta staði. Ég sagði samt ekkert af því að Geiri er náttúrulega eins og bróðir minn og pabbi hans hefur reynst okkur vel með því að gefa okkur fleiri, fleiri kíló af ýsu. Maður verður að sýna smávegis umburðarlyndi. Geiri var hjá okkur til klukkan ellefu en þá setti ég honum þá úrslitakosti að ég keyrði hann heim eða hann yrði lengur en tæki þá leigubíl heim til sín vegna þess að ég gæti ekki keyrt hann síðar um nóttina út af Ævari litla. Mamma náttúrulega má ekki keyra á næsta leyti útaf flogaköstunum og Lazaro hefur ekki bílpróf. Hann þáði farið.

Rosario og Kelly fengu saman rosalega flotta snjóþotu frá okkur Lazaro og svo hver pakka af nærbuxur í öllum regnbogans litum. José fékk vetrarsamfesting enda er hann sá eini af krökkunum sem ekki átti þannig nauðsynjaflík. Hann var rosalega flottur í honum og nú er bara að bíða eftir snjó þannig að allir geti farið út að prófa sleðann. Svo fengu þau öll föt frá mömmu minni, og José og Lazaro fengu alveg eins íþróttagalla nema José rauðan og Lazaro bláann. Ég og Lazaro gáfum ekki hvort öðru gjafir, við nenntum því bara ekki og vorum bæði algjörlega hugmyndasnauð þar að auki. Ég veit líka að Lazaro kemur með eitthvað fyrir mig þegar hann kemur heim frá Perú þannig að ég hef engar áhyggjur. Mamma fékk líka slatta af góðum gjöfum og Ævar litli fékk svona tónlistarborð frá okkur Lazaro, með fullt af litum og hnöppum og hljóðum. Hann er mjög sáttur. Annars fékk hann mikið úrval af fallegum fötum frá langflestum fyrir utan að Jóhanna og Valdimar gáfu honum bláan bíl með bangabílstjóra sem hann hefur skemmt sér mjög vel með.

Ég lærði ýmisleg núna á aðfangadag. Ég fann bara hvað gleðin er mikil á jólunum þegar börn eru í spilinu og hvað maður upplifir þetta yndislegt í gegnum þau. Manni er svo nákvæmlega sama hvort maður fær gjafir sjálfur eða ekki, svo lengi sem þau eru ánægð og allir eru hamingjusamir þennan dag. Svo lærði ég líka að sama hvað maður skipuleggur hlutina vel og vill hafa þá eftir sínu höfði, þá fara þeir ekki alltaf eins og maður ætlar og maður verður að læra að taka óvæntum uppákomum, sama hvað þær geta farið í taugarnar á manni. Enda er lífið þannig, maður ræður ekki öllu sem gerist.

Ég vona að allir hafi átt eins frábæran aðfangadag og ég og mín fjölskylda og óska ykkur öllum gleðilegra jóla.
Nínos og Krílos.