Framhald...

Semsagt eins og ég var að segja í gærkvöldi, þá fer Lazaro til Perú núna 8. janúar og kemur heim 4. febrúar. Hann þarf að ganga frá ýmsum lausum endum þar sem við höfum vanrækt að gera og þessi ferð hefur staðið til í þónokkurn tíma. Það hefur bara verið vandamál að vegabréfið hans rann út í ágúst 2004 og það var martröð að fá það endurnýjað. Hann er ekki íslenskur ríkisborgari og er því með vegabréf frá Perú. Við þurftum því að eiga enn á ný í samskiptum við ,,vini" okkar í sendiráði Perú í Svíþjóð, en þeir sem fylgdust með blogginu mínu þegar við vorum að ná í börnin á sínum tíma, muna ef til vill þvílík vinnubrögð, leti og klúður einkenna þetta sendiráð. En semsagt, nýverið fékk Lazaro vegabréfið loksins í gegn og við drifum í að kaupa miða. Við vorum mjög heppin með verð og í þetta sinn mun Lazaro fara sömu leið og við tvö gerðum þegar við fórum saman til Perú árið 2003, í gegnum New York.

Ég get ekki sagt að ég hlakki til þess að hann fari. Ég verð ein með 4 börn og komin 7 mánuði á leið. En þetta verður bara að vera svona því miður. Ástæða þess að hann verður svona lengi er vegna þess að hann þarf að fara frá Lima til Chiclayo-borgar þar sem megnið af fjölskyldu hans og mamma býr. Þetta er svo langt í burtu að það var alltof mikið stress að fara bara fyrir tvær vikur eða eitthvað slíkt. Þetta var nú martröð þegar hann náði í krakkana af því að þá var það bara ein vika og þegar maður þarf að fást við ýmsar stofnanir í Perú, þá er eins gott að gera ráð fyrir að það taki sinn tíma. Þess vegna tókum við enga sénsa núna. Ég vona bara að ég verði ekki orðin sturluð þegar hann kemur til baka...

Annars er planið hjá okkur að fara öll saman út sumarið 2007 og vera þá í a.m.k. tvo mánuði. Já, ég meina við öll, 7 manna fjölskylda sem við verðum þá. Þá ætti litla, ófædda stelpan að vera orðin rúmlega eins árs og Ævar tveggja og hálfs. En þetta verður náttúrulega rosalega dýrt þannig að það er eins gott að byrja að spara núna. Krakkarnir eru mjög spennt fyrir þessu, enda fá þau þá tækifæri til þess að vera hjá mömmu sinni í fyrsta skipti í 3 ár. En við sögðum José og Charo að þau yrðu að hjálpa til við að borga sína miða, annars myndi þetta aldrei ganga upp. Enda hafa þau bara gott af því, bæði í unglingavinnu og svo a.m.k. hann í blaðaútburðinum. Ég bara vona að þetta gangi allt saman upp og við getum látið verða af þessu. Ég myndi svo gjarnan vilja hitta afganginn af fjölskyldunni hans Lazaro. Þau eru 9 systkinin og ég hef bara hitt 5 systur hans, vantar að hitta eina systur og bræður hans tvo. Ég hef reyndar talað við þá í síma en það er náttúrulega engan veginn það sama.

Svo var allt í einu að renna upp fyrir mér hvað það er stórkostlegt að ég skuli vera farin að tala spænsku. Ég meina, þetta eiginlega læddist bara aftan að mér. Auðvitað er ég ekki búin að ná allri málfræðinni, ruglast í þátíðinni og svona, en er orðin mjög reiprennandi samt sem áður. Miklu meira heldur en bara það að geta bjargað sér eða pantað bjór í útlöndum. Þetta á ég nú krökkunum að þakka. Það er svo fyndið, að ég held að mamma til dæmis fatti þetta bara ekkert. Ég er svo oft að tala við Lazaro eða krakkana á spænsku þannig að hún heyri, og hún hefur aldrei minnst á það eða spurt mig: ,,Heyrðu! Talar þú spænsku?" Hún er bara ekkert að pæla í þessu. Hún hefur svo sem nóg annað til þess að hafa áhyggjur af. Vinir hans Lazaro frá Perú, eru þó mjög ánægðir með mitt framtak og finnst þetta alveg frábært. Þeir kunna vel að meta það hvað ég hef lagt mig fram við þetta. Samt reyni ég nú mitt besta til þess að tala íslensku við krakkana til þess að þau læri nú meira. Ég myndi segja að Kelly væri (eðlilega kannski vegna ungs aldurs) duglegust að tala íslenskuna við mig, og við tvær tölum meiri íslensku saman held ég frekar en spænsku. En eðlilega er þetta ekki eins einfalt og það hljómar vegna þess að hvað gerum við þegar við sitjum öll fjölskyldan saman við matarborðið og erum að spjalla? Krakkarnir tala auðvitað spænsku við hvort annað og við pabba sinn og ég geri það því líka þegar það eru svona hópumræður í gangi. En reyni frekar þegar ég tala við einn í einu að tala íslensku við þau. José er mjög fyndin til dæmis að hann eins og nennir oft ekki að tala íslenskuna við mig hér heima eða í einrúmi, en ef að vinir hans úr skólanum eða fótboltanum eru viðstaddir (eða ef hann hringir til dæmis úr skólanum heim) þá talar hann bara íslensku við mig. Eins og hann vilji ekki að þeir haldi að hann geti það ekki. EInhvern tímann var ég úti með krökkunum á bekkjarkvöldi í skólanum og var að tala við þau á spænsku og þá hvíslaði José að mér: ,,Þú verður að tala við okkur íslensku, annars heldur allt fólkið að við kunnum enga íslensku!" Ég auðvitað skipti strax um gír. Það er helst að maður hafi svolitlar áhyggjur af framgangi Charo með tungumálið, svona í samanburði við systkinin. Hún er búin að læra heilmikið en á enn þá töluvert erfitt með að skilja það sem maður segir og líka er framburðurinn hennar illskiljanlegur finnst mér. En hún er reyndar dálítið viðutan og oft þarf að skýra hlutina oftar en einu sinni fyrir henni á spænsku líka ef út í það er farið, af því að hún er svo með svona svolítinn athyglisbrest að mínu mati. En þetta kemur alveg hjá henni líka, það tekur bara lengri tíma. Jæja, ég ætla að drífa mig að fara af stað í meðgöngusundið. Tíminn flýgur frá manni þegar maður bullar frá sér allt vit.

Nínos og Krílos,
26 vikur.

 
Þá eru bara jólin að koma! Maður bara trúir því varla hvað tíminn líður hratt. Ég er alveg búin að vera úr sambandi vegna þess að ég var svo stressuð að skila síðustu ritgerðunum frá mér og er núna að læra undir mitt eina próf sem er í breskum miðaldabókmenntum. Það er akkúrat núna á afmælisdaginn hennar mömmu, 13.desember. Svo fer að líða að 1 árs afmælinu hans Ævars míns. Ég er ekkert smávegis stolt af honum og trúi því varla að hann sé næstum búinn að ná þessum áfanga. Hann var í 12 mánaða skoðuninni og er orðinn 10 kíló og 360 grömm og 77 sentimetrar. Hann er því ekki eins stór miðað við aldur og hann var svona framan af. Er bara rétt yfir meðalstærð. Hann er orðinn svo hárprúður að ég neyddist til að klippa toppinn hans aðeins. Hann leit orðið út eins og Silk Terrier hundur, með hárið í augunum. En ég tímdi ekki að klippa neitt nema bara toppinn þannig að hann er eins og Prins Valíant ef maður horfir framan í hann en svo með sítt að aftan. Annars fengum við sýkingu í augun, fyrst Ævar og svo ég. Hann hefur líklega borið kvef úr nefinu í augun á sér og vaknaði með augun full af stírum þannig að hann varla opnað þau. Svo byrjaði þetta hjá mér og núna erum við komin á augndropa, einhver sýklalyf og líður báðum betur.

Kelly var að ljúka dansnámskeiðinu sem hún er búin að vera í núna í vetur og við fórum öll fjölskyldan að horfa á árangurinn. Þetta var voða krúttlegt. Fullt af litlum stelpum að reyna að dansa. Hún stóð sig bara mjög vel. Var reyndar berfætt og ég fékk smá áfall þegar ég sá táneglurnar sem voru nú ekki í besta ásigkomulaginu, nokkuð langar og svartar... Ég skammaðist mín svolítið og vonaði að enginn tæki eftir þessu. Þetta er náttúrulega á ábyrgð okkar foreldrana að börnin séu hrein og fín.

José er orðinn svo stór (og mjór eftir því) að ég hef áhyggjur af því hvar þetta endar. Hann og Lazaro er eiginlega jafnstórir, en Lazaro er 174 sentimetrar. Þannig að José hefur stækkað rosalega á þessu eina og hálfa ári sem þau krakkarnir hafa verið hér á Íslandi. Hann er á fullu í fótboltanum og ég er alveg hissa á hvernig hann nennir þessu. Þetta eru endalausir leikir og æfingar í öllum veðrum og vindum. En ef menn eru með fótboltadellu þá eru þeir með fótboltadellu. Ekki skil ég þetta en er ánægð með að hann skuli stunda íþróttir, þetta er svo hollt og gott fyrir hann. Ég vildi óska þess að ég hefði stundað íþróttir sem krakki. Þetta er það sem fólk býr að í framtíðinni.

Charo er líka að standa sig vel. Hún er reyndar (og José líka) komin á þvílíka gelgju að við Lazaro erum bara í sjokki yfir hvernig krakkar geta breyst á örskammri stundu. Þau voru svo saklaus þegar þau komu en núna...vá, það eru bara Jennifer Lopez og Britney Spears-taktarnir á fullu. Charo er líka alveg fataóð og skiptir stanslaust um föt. Þetta var gengið svo langt að hún fyllti allar óhreinatau-körfur á einum degi. Henni virðist ekki hafa dottið í hug að föt sem hefðu verið notuð í 3-4 klst. væru ekki óhrein. Við Lazaro erum orðin alveg brjáluð á þessu og erum búin að setja nýjar reglur varðandi þvotta og fatanotkun. En það er nú þannig með þau öll krakkana, að það skiptir ekki máli hvað maður segir hlutina oft, það þarf að fylgja því eftir ef maður vill að reglunum sé hlýtt. Charo er t.d. rosalega dugleg að taka til inní stofu, er alltaf að sópa og ganga frá öllu dótinu hans Ævars. Svo gerir hún þetta stundum með rosa stælum, másar og stynur eins og hún sé sú eina sem geri eitthvað hérna á heimilinu, og að við Lazaro séum rosalegar druslur. En svo finnst henni (og systkinum hennar reyndar líka) að það sé fullkomlega í lagi að gangurinn frammi sé bara eins og ruslahaugur af skóm og úlpum, baðherbergið útatað í tannkrems-slettum, hárum og viðbjóði og eldhúsið fullt af óhreinu leirtaui, borðin ein brauðmylsna og gólfið sem er með hvítum flísum (hræðilegt í eldhúsi) sé svart á litinn. Þetta þarf maður að berjast við á hverjum degi. Einn daginn sagði Charo síðan eitthvað í þá áttina að hún skildi ekki hvernig við Lazaro gætum búið svona!!! Ég benti henni kurteisislega á það að áður en að þau komu til okkar, hafi íbúðin alltaf verið óaðfinnanleg. Ég og Lazaro vinnum nefnilega mjög vel saman þegar kemur að heimilisstörfum.

Ég var búin að fá svo mikið nóg af þessu að ég greip til örþrifaráða. Ég var alveg búin að fá mig fullsadda að koma inn í eldhús á morgnana og allt útatað eftir krakkana og uppvaskið frá gærdeginum enn þá í vaskinum þótt að við séum með uppþvottavél. Ég tek það ekki í mál að elda mat á hverjum degi og eiga svo líka að ganga frá. Það er ekki eins og ég fari fram á mikið. Ég geng alltaf frá öllu sem ég nota í eldamennskuna jafnóðum, þannig að krakkarnir eiga bara að bera óhreina leirtauið inn í eldhús, skola af því og setja í vélina. Og líka að þrífa pottana. Síðast þegar ég kom að eldhúsinu svona ógeðslegu í hundraðasta sinn, þá einfaldlega eldaði ég ekki neitt þann daginn. Krakkarnir fengu móðursýkiskast þegar þau komu heim og þeim fannst þetta bara alveg ótrúlega ósanngjarnt af mér. En ég sagði nú bara að ef að ég ætti að halda áfram að elda fyrir þau (sem ég geri by the way þannig að við borðum milli kl.15-16 á daginn, ekki á þeim tíma sem ég er vön að borða kvölmat á, enn ein málamiðlunin frá minni hálfu) þá gætu þau bara druslast til þess sjá til þess að eldhúsið væri hreint þegar ég gengi inn í það á morgnana. Það kemur ekki til greina að ég sætti mig við það að þurfa að byrja á að þrífa áður en ég get eldað. Núna er ég bara orðin töff!

Annað sem ég verð að segja frá er að Lazaro er á förum til Perú. Hann fer 8.janúar og kemur aftur 4.febrúar. En meira um það í næstu færslu! Verð að fara núna.