8 mánaða skoðun

Fyrir þá sem þola ekki barnasögur, forðið ykkur núna. Fyrir þá sem vilja fá fréttir af Ævari, lesið áfram. Hann fór í 8 mánaða skoðun í gær og er eins og fyrri daginn, vel yfir meðalstærð. Hann er 73,5 sm á lengd, 9,865 kg. og með 48 sm höfuðmál (er vatnsmelóna eins og foreldrarnir). Lazaro var farinn að svitna löngu áður en við stigum fæti inn á heilsugæsluna vegna þess að hann vissi að von væri á sprautu. Fyrir Ævar sko, ekki Lazaro, en það skipti hann engu máli. Hann hljóp nú einu sinni út þegar það átti að sprauta mig fyrir utanlandsferðina til Perú.

Ævar hefur nú hingað til ekki tekið eftir þessum sprautum, en var því miður orðinn aðeins meðvitaðari í þetta skipti. Þannig að hann kveinkaði sér aðeins en fór ekki að gráta. Litli töffarinn minn...tár :')

Krakkarnir eru byrjuð í Langholtsskóla og það virðist bara ganga vel. Þau hafa alla vegana komið ánægð heim þessa vikuna. Og þvílíkur munur fyrir mig að þurfa ekki að keyra þau fram og tilbaka á hverjum degi! Þau ganga bara sjálf, eiga öll að vera mætt kl.08.10 en koma heim á misjöfnum tímum, sem skiptir engu máli. Þetta er þvílíkur munur fyrir mig. Svo vildu þau endilega fá heitan mat í hádeginu í skólanum. Það er náttúrulega svolítið dýrt fyrir þrjá krakka í mánuði, en við ákváðum að láta þetta eftir þeim en með þeim annmörkum að það yrði enginn heitur matur fyrir þau heima á skóladögum. Við höfum bara ekki efni á tveimur heitum máltíðum á dag. Ég hélt nú að þeim litist ekki á þetta, en þau vildu endilega borða í skólanum. Mér sárnar nú pínulítið að mín eldamennska sé ekki áhugaverðari en þetta að einhver mötuneytismatur sé meira spennandi. En þetta verður náttúrulega lúxus fyrir mig, að þurfa ekki að elda á hverjum degi. Það er allt öðruvísi að elda bara fyrir okkur Lazaro, það er ekkert mál og óþarfi á hverjum degi. Verði þeim að góðu!

Annars er ég hálfskrýtin vegna þess að á morgun rennur upp síðasti dagurinn minn sem starfsmaður Símans. Ég er búin að segja upp vegna þess að ég treysti mér ekki til þess að vera með 4 börn, ólétt í fullu námi í HÍ og að vinna úti. Það er bara of mikið. Ég vil ekki drepa mig. Svo vil ég líka helst ekki upplifa aðra eins fæðingu og með Ævar, en hún gekk svo illa að því er talið er vegna ofþreytu minnar fyrir fæðingu. Það verður undarlegt að ganga þarna út eftir meira en 5 ára starfstíma. Ég á eftir að sakna stelpnanna á Símanum...sniff, sniff...

Nínos og Krílos
11 vikur í dag.

 
Menningarnótt frá helvíti...

Það vill þannig til að við fjölskyldan ákváðum að skella okkur á menningarnótt núna um helgina. Bæði vegna þess að okkur langaði til þess og vegna þess að krakkarnir áttu að syngja. Þau hafa nú þegar sungið inn á barnadisk sem Rauði Krossinn er að gera með Ellen Kristjánsdóttir. Á honum koma fram íslensk börn af erlendum uppruna og syngja lög frá sínu landi. Síðan syngja þau öll í kór ,,Krummi svaf í klettagjá" og það sungu þau á menningarnótt uppi á sviði á hafnarbakkanum og opnuðu því tónleikana sem á eftir fylgdu.

Nú, við förum öll saman niður í bæ, ég Lazaro, krakkarnir og mamma í hjólastólnum. Augljóslega fórum við á 7 manna bílnum okkar. Þegar söngnum er lokið og við búin að rölta um ákveðum við að halda heim strax eftir flugeldasýninguna. Við lögðum bílnum þarna hjá stæðunum við Bæjarins bestu og það myndaðist örtröð að komast þaðan út. Það gekk samt en þegar út á Sæbrautina kemur verður algjört umferðarstopp í svona 30-40 mínútur. Þar sem við bíðum þarna tek ég eftir því að bensínið er í algjöru lágmarki og eftir því sem tíminn líður líst mér minna á blikuna. Þegar ljósið (myndin með lítilli bensíndælu) í mælaborðinu tekur að blikka, dettur mér það snjallræði í hug að drepa á bílnum til þess að spara eldsneyti. Loksins kemur hreyfing á bílaröðina og viti menn. Þegar ykkar ástkæra ætlar að starta bílnum er hann algjörlega dauður. Við fáum öll áfall inní bílnum og allir í röðinni bakvið okkur tryllast á flauturnar.

Við Lazaro förum út (eftir að hafa sett hættuljósin á) og göngum að bensínstöðinni við Geirsgötu sem er auðvitað lokuð en nokkrir lögregluþjónar þar fyrir utan. Við segjum þeim farir okkar ekki sléttar en þeir virðast í fyrstu ekki vera sérstaklega áhugasamir að aðstoða. Segjast í mesta lagi geta ýtt bílnum út af götunni og svo kallað á dráttarbíl. Ég segi að það sé nú óþarfi að fá dráttarbíl, ég geti alveg skilið bílinn eftir og sótt seinna, málið sé að koma fjölskyldunni heim. Þeir ganga með okkur að bílnum og ýta honum upp á umferðareyju. Síðan taka við umræður um heimferðina. Þeir segjast mjög uppteknir (sem var alveg rétt, það var allt brjálæðið að byrja niðrí bæ) og stinga upp á strætó. Ég horfi á grenjandi rigninguna og segi það bara ekki koma til greina. Ég sé með 4 börn í bílnum, þar á meðal eitt ungabarn. Síðan sé mamma mín í hjólastól og við bara getum engan veginn gengið upp í Vonarstræti. Á meðan á þessum umræðum stendur koma upp slagsmál á Lækjartorgi og tveir lögregluþjónarnir verða að hlaupa í burtu. Sá sem eftir stendur stingur upp á leigubíl, en það var nú frekar tilgangslítil uppástunga eins og þeir vita sem sáu raðirnar af fólki sem beið eftir taxa. Hvað þá heldur að fá taxa sem rúmar 7 farþega. Það endaði semsagt þannig að við vorum öll keyrð heim í Svörtu-Maríu af stærstu gerð. Þetta var sérstaklega fáránleg lífsreynsla og svo bætti ekki úr skák að ég var með martraðir alla nóttina um að þegar ég kæmi að sækja bílinn næsta dag, væri hann horfinn eða búið að brjótast inn í hann.

Við mamma fórum næsta dag að sækja bílinn og ég helli bensíni af brúsa á hann. Síðan bíður mamma meðan ég starta bílnum. Sem ég geri ekki vegna þess að hann er algjörlega dauður! Þá minnist ég þess að ég hef örugglega ekki slökkt á ljósunum kvöldið áður þegar ég drap á bílnum og þess vegna gert hann rafmagnslausan. Við hefðum kannski komist heim á bensíninu ef ég hefði ekki gert þessa vitleysu. Ég fæ algjört panik-kast þar sem krakkarnir áttu að vera mætt í kirkjuna hálftíma síðar. Ég fer út úr bílnum og segi við mömmu: ,, Segðu mér að þú sért með startkapla!" Svo reyndist vera og þótt ótrúlegt sé, tókst mér að starta bílnum með hjálp kaplana án þess að fá raflost eða eitthvað slíkt. Þannig að ég kom krökkunum á nokkurn veginn réttum tíma á réttan stað og bíllinn er í lagi núna.

Þetta var því í stuttu máli, menningarnótt frá helvíti fyrir mig persónulega. Þetta er svona saga sem er fyndin á eftir en ekki á meðan henni stendur.

Nínos og Krílos,
10v + 4d.